Nawet jeśli nie pojmujemy go w pełni, żyjemy w logicznie uporządkowanym świecie. Tak przynajmniej nam się wydaje; czy raczej taką mamy nadzieję. Bo chociaż sami za tą logiką nie zawsze nadążamy, wierzymy, że rozumieją ją mądrzejsi od nas. A jeżeli nie, to tylko jeszcze nie — przecież wszelkie fundamenty mamy już dawno położone...
Od zarania gatunku zerkamy w kosmos. I choć nie jesteśmy już tymi samymi ludźmi, towarzyszą temu podobne emocje, co wtedy. Pewnie ich proporcje się zmieniają, wciąż jednak robimy to z mieszanką strachu i ciekawości, fascynacji i niedowierzania. Księga Urantii, nawet jeżeli jest dziełem czysto religijnym, i na tym poletku przychodzi nam w sukurs...
Księga Urantii stawia sprawę jasno: Nie jesteśmy w kosmosie sami. Wręcz przeciwnie — we wszechświecie roi się od zróżnicowanego życia. I chociaż te rozważania są religijne, nie mam na myśli duchów ani aniołów. Na orbitujących wokół Wyspy Raj planetach wielkiego wszechświata kwitnie życie ludzkie. Takie jak na Ziemi...
Kiedy nauka zastanawia się nad istnieniem życia pozaziemskiego, ogranicza się do analogii. Zakładamy, że jeżeli miałby tam być ktoś oprócz nas, będzie taki jak my. Biologia tych ewentualnych istot musi zatem być jak nasza, a warunki planetarne, w jakich się rozwijają, podobne do ziemskich. ..
Co cię tutaj przywiodło? Wydawałoby się, że odpowiedź na takie pytanie jest prosta — postanowiłeś kliknąć link, bądź wpisać w przeglądarkę internetową adres mojej strony; z takich czy innych powodów. Nawet jeśli trafiłeś tu zupełnie przypadkowo, trudno przyznać, że nie miałeś żadnego wpływu na swoją aktualną sytuację. Intuicja podpowiada więc, że czytasz te słowa z własnej, nieprzymuszonej woli...