Synowie Stwórcy

Powszechnie to Boga — Ojca Wszechświatowego, uważa się za stwórcę wszechrzeczy. I to prawda; Bóg osobiście stworzył wyspę Raj i doskonały wszechświat centralny. Jednak z ludzkiej perspektywy, sprawy mają się nieco inaczej. Ojciec jest Pierwszym Źródłem i Centrum, a Pierwsze Źródło i Centrum to Ojciec, ale jako Stwórca to miano przekazuje dzieciom. Wszechświaty czasu i przestrzeni rodzą się za sprawą rajskiego korpusu Synów Stwórców. Bóg nie stworzył Nebadonu; wszechświat, w którym żyjemy, jest sprawką jego Syna.

Niniejszy wpis inicjuje serię opracowań, w których poznaję pochodzenie i służbę Synów Stwórców — Michałów, tak jak opisuje ich Księga Urantii. Zaczynam od ogółu — Synów Stwórców jako istot wielkiego wszechświata, ale przewodnim tematem tego segmentu będzie, nie sama osoba, a służba stwórcy i władcy, Michała z Nebadonu; szerszy kontekst da materiał o Rajskich Synach Boga.

Wieczny Syn

Charakterystykę Synów Stwórców należy rozpocząć u samej góry — od Drugiej Osoby Trójcy, Wiecznego Syna. Wieczny Syn jest potomstwem-osobą pierwszej kompletnej, absolutnej i nieskończonej myśli Wszechświatowego Ojca. „Wieczny Syn jest wiecznym Słowem Boga”. Sam nadal nie potrafię tego zrozumieć, więc nie mam zamiaru tłumaczyć, co to oznacza.

Na co zwróciłem uwagę, to, że Wieczny Syn nie może bezpośrednio kontaktować się z ludźmi. Tak jak robi to Ojciec Wszechświatowy. Zespala się jednak ze stworzonym na swój sposób — słowem zstępujących klas boskiego synostwa; nawet do miejsca, gdzie mówi do człowieka bezpośrednio. Ojciec Wszechświatowy daje się nam poznać jako boska wola (przedosobowy Dostrajacz Myśli); Wieczny Syn ukazał siebie, kiedy osobowość jego Rajskiego Syna, Michała z Nebadonu, wcieliła się w ludzkie jestestwo — Jezusa z Nazaretu.

Plan

Wieczny Syn, w nieustannej łączności z Ojcem, realizuje pomyślnie Boski plan rozwoju; wszechświatowy plan stwarzania, ewolucji, wznoszenia się i doskonalenia istot obdarzonych wolą. I w Boskiej dokładności Syn jest wiecznie równy Ojcu.

7:4.1 (85.2)

Jak dowiadujemy się z Księgi Urantii, Ojciec Wszechświatowy i Wieczny Syn zaplanowali, a we współpracy z Nieskończonym Duchem realizują działania prowadzące całe wszechświatowe stworzenie do wiecznej perfekcji.

Jesteśmy częścią tego projektu. To o nas rzekli: „Uczyńmy istoty śmiertelne na nasz własny obraz”; to właśnie ten mityczny sens życia. Cała przeszłość i cała przyszłość, wszystko, co się stało i co się wydarzy — to wszystko, co teraz jest, dzieje się z tego powodu.

Na boży plan osiągania doskonałości składają się trzy równoległe przedsięwzięcia:

1. Plan stopniowych osiągnięć. Plan Ojca Wszechświatowego; pozwala ewolucyjnym istotom, wzrastać i wznosić się, by stawać się mu podobnym.
2. Plan obdarzenia. Zadanie Wiecznego Syna; w osobach partnerskich Synów objawia wszechświatom Ojca.
3. Plan służby miłosierdzia. Służba Nieskończonego Ducha wprawia wszechświaty w ruch.

Trzy Osoby Bóstwa łączą się, przenikają, w sposób tak złożony i spójny, że funkcjonują jako Jeden Bóg. Wieczny Syn, realizując plan obdarzenia, posyła swoich Synów, aby obrazowali i urealniali istotom stworzonym tak miłość Ojca, jak jego miłosierdzie; za ich pośrednictwem szerzy wszem wobec najwyższe ojcowskie zalecenie: „Bądźcie doskonali, nawet tak, jak ja doskonały jestem”.

Michałowie

Kiedy pełnia absolutnego, duchowego wyobrażenia w Wiecznym Synu, napotka pełnię idei absolutnej osobowości w Ojcu Wszechświatowym, gdy taki stwórczy związek zostanie ostatecznie i w pełni osiągnięty, kiedy pojawia się taka absolutna tożsamość ducha i taka nieskończona jedność idei osobowości, wtedy, dokładnie wtedy i tam, bez utraty czegokolwiek z osobowości czy prerogatyw każdego z nieskończonych Bóstw, rozbłyskuje w pełni rozwiniętą istotę nowy i oryginalny Syn Stwórca, jedyny zrodzony Syn doskonałego ideału i wspaniałej idei, których związek wytwarza tę nową, stwórczą osobowość mocy i doskonałości.

21:1.1 (234.6)

Każdy Syn Stwórca — Michał, jest jedynym w swoim rodzaju następstwem związku oryginalnych idei dwóch nieskończonych, wiecznych i doskonałych umysłów; Ojca Wszechświatowego i Wiecznego Syna. Jest Rajskim Synem Boga. Nigdy nie będzie drugiego takiego samego Syna Stwórcy. Każdy jest unikalny, zarówno w swej naturze, jak i osobowości. Każdy „[…] jest nieuwarunkowanym, skończonym i ostatecznym wyrazem oraz uosobieniem pełni wszystkich stadiów, każdej cechy, każdej możliwości, każdej boskiej rzeczywistości, jakie mogłoby, w całej wieczności, zostać znalezione, wyrażone przez lub wyewoluowane z tych boskich twórczych potencjałów, które zjednoczono, aby powołać do życia tego Syna Michała”. Jeżeli i tym razem nie rozumiesz, co to znaczy, bez obaw, nie jesteś sam.

I choć wszyscy Michałowie podzielają boską naturę Wszechświatowego Ojca i stwórczą moc Wiecznego Syna, chociaż ich własne natury wynikają w równym stopniu z cech obu rajskich rodziców, różnią się miedzy sobą. Niektórzy wydają się bardziej podobni do Boga-Ojca, inni do Boga-Syna. W naturze duchowej, Boskiej mądrości i partnerskich prerogatywach stwórczych, Michałowie są im potencjalnie równi. Michał z naszego wszechświata, mocniej przejawia cechy i atrybuty przypominające Wiecznego Syna.

Księga Urantii nie podaje dokładnej liczby Synów Stwórców. W wielkim wszechświecie jest ich prawdopodobnie ponad 700 000.

Podczas służby w czasie i przestrzeni, Michałowie są projektantami, stwórcami, budowniczymi i administratorami osobistych domen — wszechświatów lokalnych (są też ściśle związani z modlitwą). Obstawiam, że mogliby od razu przejść do dzieła; w końcu są Rajskimi Synami Boga. Doskonale by się sprawili. Zanim jednak ruszą z Raju, przyglądają się pracy swoich starszych braci; tych, którzy już zmieniają wielki wszechświat. Wszyscy Synowie Michałowie muszą przejść praktykę obserwacyjną w Raju i szkoleniową w Havonie. Księga Urantii nazywa je „unikalnymi” i „długotrwałymi”.
Najpierw teoria, potem praktyka. Jakby sam Bóg chciał się uczyć i tak dawać nam przykład. Synowie Stwórcy wyruszają do pracy solidnie przygotowani.

Rajscy Synowie Boga klasy Michała znają wielki wszechświat na wskroś. Nie ma takiego (istotnego) doświadczenia istoty czasu i przestrzeni, w którym któryś z nich nie brałby osobiście udziału. Podzielają wszystkie natury, od najwyżej — boskiej, do najniższej — ludzkiej. Wszystko dzieje się z ich udziałem.

Ale żeby mieć udział w tak pełnej gamie doświadczeń, Synowie Stwórcy muszą posiąść prawdziwą naturę istot przez siebie stworzonych; wcielają więc w nie swe boskie osobowości, obdarzając wszechświaty. Zawsze z pomocą Stwórczej Córki Nieskończonego Ducha.

Ci Rajscy Synowie pierwszej klasy uosabiani są jako Michałowie. Kiedy wychodzą z Raju, aby zakładać swe wszechświaty, nazywani są Stwórcami Michałami. Kiedy ustanowieni zostają jako najwyższa władza wszechświatów, zwani są Mistrzami Michałami. Czasami nawiązujemy do władcy waszego wszechświata, Nebadonu jako do Chrystusa Michała. Nieustannie i wiecznie panują ci Synowie, zgodnie z „klasą Michała”, tak nazwaną według pierwszego Syna ich klasy i natury.

21:0.3 (234.3)

Stwórcza Córka Nieskończonego Ducha

Boskim Opiekunkom w przyszłości na pewno poświęcę osobny materiał (pisałem już co nieco o nich w artykule porównującym tekst Księgi Urantii z manifestem Ayahuaski), nie będę więc jakoś obszernie się o nich teraz rozpisywał. Należy jednak przy tej okazji, chociaż o nich wspomnieć. Wprawdzie tego też jeszcze do końca nie łapię, służba Synów Stwórców jest z nimi na zawsze i ściśle związana.

Kiedy łącznym aktem Ojca Wszechświatowego i Wiecznego Syna uosobiony zostaje Syn Stwórca, równocześnie w osobie Nieskończonego Ducha pojawia się to, co Księga Urantii nazywa „najwyższą reakcją uzupełnienia”. Reakcja ta znamionuje „[…] naturalną modyfikację nadających się do uosobienia możliwości, które mieszczą się w stwórczym potencjale Wspólnego Aktywizatora”. Narodziny Michała oznaczają, że w obrębie osoby Nieskończonego Ducha rodzi się potencjał jego przyszłej małżonki.

Później, w czasie kiedy Syn Stwórca pobiera wspomniane już nauki, jego przyszła partnerka dalej rozwija się jako byt i staje się „grupową świadomością przeznaczenia”. Przypuszcza się, że taki grupowo zorientowany byt staje się świadomy przestrzeni. Matka Duch przyjmuje wtedy wstępne szkolenie umiejętności duchowych, które będą przydatne w trakcie przyszłej współpracy z uzupełniającym ją Michałem.

W chwili kiedy Wieczny Syn udziela Michałowi stwórczej mocy, Duch Nadrzędny przewodzący superwszechświatowi, do którego pójdzie ten Rajski Syn, wypowiada w obecności Nieskończonego Ducha „modlitwę tożsamości”. W tym momencie po raz pierwszy pojawia się byt późniejszego Stwórczego Ducha, jako odmienny od osoby Nieskończonego Ducha. Byt ten nie jest jeszcze rozpoznawalny; prawdopodobnie od razu staje się częścią Ducha Nadrzędnego, który wypowiedział modlitwę. Świeżo utożsamiony Stwórczy Duch pozostaje z tym Duchem Nadrzędnym do czasu, aż Syn Stwórca nie podejmie swojej kosmicznej służby. Wówczas Duch Nadrzędny powierza opiece Syna Stwórcy jego nową małżonkę-Ducha; jednocześnie małżonce-Duchowi nakazuje wieczną wierność i pełną lojalność wobec tego Syna. Wtedy też Ojciec Wszechświatowy osobiście potwierdza wieczny związek Syna Stwórcy i Stwórczego Ducha; zatwierdza również obdarzenie wspólnymi mocami administracyjnymi, nadanymi im przez Ducha Nadrzędnego danego superwszechświata. Syn Stwórca i Stwórczy Duch, tak pobłogosławieni przez Ojca, idą wspólnie na przygodę stwarzania wszechświata.

Stwórcy

Ojciec Wszechświatowy, uwieczniając Pierwszego (Wiecznego) Syna, obdarzył go mocą i przywilejem łączenia się z nim w boskim akcie tworzenia dalszych Synów, którzy także otrzymają stwórcze atrybuty. Jednak Wieczny Syn przekazuje stwórcze prerogatywy wyłącznie pierwszemu uosobieniu. Oznacza to, że powołany do bytu Michał nie będzie mógł oddać ani dzielić się tą mocą. Niemniej, zgodnie ze swoim mianem Synowie Stwórcy tworzą lokalne wszechświaty czasu i przestrzeni; a potem nimi władają.

Odlot Syna Michała z Raju wyzwala jego uprawnienia stwórcze z Rajskich Źródeł i Centrów (Trójcy). Rajski Michał zostaje Stwórcą; z zastrzeżeniem pewnych ograniczeń:

• Jako że energię-materię dominuje Nieskończony Duch, zanim będzie można tworzyć jakiekolwiek nowe formy rzeczy, Syn Stwórca musi uzyskać zgodę i otrzymać współpracę Nieskończonego Ducha;
• Z racji tego, że projekty istot i ich typy leżą pod kontrolą Wiecznego Syna, Syn Stwórca, zanim będzie mógł stworzyć nowy rodzaj istoty żywej, musi uzyskać jego zgodę.
• Osobowość jest kształtowana i nadawana wyłącznie przez Ojca Wszechświatowego.

Każdy wszechświat lokalny jest dziełem rajskiego Syna Stwórcy klasy Michała. 100 konstelacji, z których każda zawiera 100 systemów światów zamieszkałych. W pojedynczym wszechświecie lokalnym rozwinie się 10 milionów zamieszkałych planet, podobnych Ziemi. Syn Stwórca buduje grunt i w parze z Boską opiekunką stwarza wszystkie gatunki ludzkie tych światów.

Kiedy Syn Stwórca odlatuje z Raju, aby zacząć przygodę tworzenia wszechświata, aby stać się głową – faktycznie Bogiem – wszechświata lokalnego przezeń organizowanego, wtedy, po raz pierwszy, nawiązuje bliski kontakt z Trzecim Źródłem i Centrum i w wielu aspektach uzależnia się od niego. Przeznaczeniem Nieskończonego Ducha, choć mieszka z Ojcem i Synem w centrum wszystkich rzeczy, jest działanie w charakterze ważnego i efektywnego pomocnika każdego Syna Stwórcy. Dlatego też każdemu Synowi Stwórcy towarzyszy Stwórcza Córka Nieskończonego Ducha, ta istota, która ma się stać Boską Opiekunką, Matką Duchem nowego wszechświata lokalnego.

21:2.2 (235.5)

Różnorodność Synów Stwórców wpływa na wygląd ich kreacji. W każdej formie i stadium stworzonego (i możliwego do stworzenia) przez Michałów żywego bytu, ich wszechświaty są unikalne. Klasy istot mogą być (i bywają) w pewnych aspektach do siebie podobne, niemniej nie istnieją wszechświaty, które byłyby identyczne. W każdym połowa właściwych mu cech jest ujednolicona, gdyż pochodzi od jednorodnych Stwórczych Duchów, druga połowa jest różna, bo wywodzi się od różnorodnych Synów Stwórców (siłą rzeczy taką różnorodnością nie będą odznaczać się istoty, pochodzące wyłącznie od Stwórczego Ducha, ani te przybyłe z wszechświata centralnego czy innych superwszechświatów).

Synowie Stwórcy wybierają miejsca swoich stwórczych poczynań; tam materializują tworzywa widzialne, planują istoty żywe oraz (we współpracy z Nieskończonym Duchem) tworzą zastępy osobowości duchowych. Materialne kreacje jednak są najpierw projektowane przez Rajskich Architektów Wszechświata Nadrzędnego. Michałowie są zatem budowniczymi i stworzycielami (a potem administratorami), ale nie projektantami.

Placówki szkoleniowo-edukacyjne Michałów mieszczą się w Havonie. Stamtąd również czerpią wzory dla swoich kreacji. Swym słowem, Synowie Stwórcy prowadzą ewoluujące wszechświaty, aż osiągną doskonałość Raju-Havony. Księga Urantii mówi, że to istoty z Havony mogą być wzorcami istot. Nie tylko duchowych, ale i śmiertelnych dzieci Stwórców. To centrum wszystkiego. (Jeżeli tak, to w Raju już teraz jesteśmy doskonali). Havona i Raj są więc zarazem źródłem stwórczej mocy Michałów, jak i przeznaczeniem istot powołanych do życia tą mocą.

I kiedy Syn Stwórca wybierze, a potem zajmie miejsce w przestrzeni, gdy ujarzmi materializację tej kreacji i ją ustabilizuje, potrzebuje wsparcia. Syn Stwórca ogłasza intencję stwarzania życia, a Duchy Nadrzędne w Raju odprawiają „uroczystość uosobienia”. Bezosobowy do tej pory Duch, małżonka Syna Stwórcy, staje się wtedy prawdziwą osobą. Odtąd już zawsze ta Matka Duch wszechświata lokalnego traktowana będzie jako osoba. To chwila, gdy Michał Stwórca i Matka Duch wiążą się, by dać początek nowemu życiu.

Syn zapoczątkowuje stwarzanie określonych rodzajów dzieci wszechświatowych, podczas gdy Duch odpowiedzialny jest wyłącznie za powołanie do bytu licznych klas osobowości duchowych, które sprawują opiekę i służą pod kierownictwem i przewodnictwem tej właśnie Matki-Ducha. Przy stwarzaniu innych rodzajów osobowości wszechświatowych, zarówno Syn jak i Duch działają razem, a w każdym akcie stwórczym jedno nie czyni nic bez porady i aprobaty drugiego.

33:3.8 (369.3)

Władcy

Syn Stwórca, za aprobatą Rajskiej Trójcy i za potwierdzeniem Ducha Nadrzędnego, konstruuje swój wszechświat. Ale nie jest jeszcze jego niepodzielnym władcą. Taki stwórczy akt jest dopiero czymś w rodzaju kosmicznej dzierżawy. Prawo do panowania Syn Stwórca nabywa z osobistym rozwojem i dzięki zdobytemu doświadczeniu. Zanim to nastąpi, rządzi jako namiestnik Ojca Wszechświatowego.

Oczywiście to Wszechświatowy Ojciec  panuje nad całym stworzeniem; ale w administracjach wszechświatów lokalnych nie działa osobiście, a właśnie poprzez Synów Stwórców. Zasady postępowania i zależności administracyjne wprowadza Boski Syn z danego lokalnego wszechświata; i to on sprawuje najwyższą władzę w obszarze relacji etycznych. Taki stan rzeczy nie oznacza, że Ojciec Wszechświatowy nie może interweniować i działać po swojemu; gdziekolwiek i z kimkolwiek. Po prostu decyduje, aby tego nie robić; powierza wszechświaty lokalne swoim Synom.

Jako namiestnicy Synowie Stwórcy mogą przejąć pełną władzę nad swoimi wszechświatami w dowolnym czasie. Nie robią tego jednak. Gdyby któryś nich przejął władzę niezasłużenie, przed dokonaniem obdarzeń, przebywające w jego kreacji rajskie osobowości odeszłyby. Złamaliby przysięgę. To wyłącznie hipotetyczne okoliczności, bo tak sytuacja nie miała, jak dotąd miejsca.

Władza Syna Stwórcy wszechświata lokalnego przechodzi 6 znanych (a prawdopodobnie 7), kolejnych stadiów empirycznego przejawiania się:

1. Wstępna władza namiestnika — samotna, tymczasowa władza. Zyskując wstępną władzę namiestnika projektowanego wszechświata, Stwórca Michał składa Trójcy przysięgę, że nie przejmie najwyższej władzy (4), zanim nie ukończy siedmiu obdarzeń w formach istot stworzonych.
2. Wspólna władza namiestnika — wspólna władza rajskiej pary; po osiągnięciu osobowości przez Matkę Ducha Wszechświata.
3. Poszerzona władza namiestnika — władza podczas trwania obdarzeń.
4. Najwyższa władza — stabilna władza po ukończeniu siódmego obdarzenia. Po zdobyciu najwyższej władzy we wszechświecie tryumfujący Syn Stwórca wynosi pisaną mu Matkę Ducha do wspólnoty władzy i uznaję małżonkę-Ducha za równą sobie. W Nebadonie najwyższa władza przejawia się od około dwóch tysięcy lat — obdarzenie Ziemi było siódmym.
5. Poszerzona najwyższa władza — zaawansowana współzależność, powstała w wyniku ustanowienia w światłości i życiu większości domen zamieszkałych przez istoty stworzone. Nasz wszechświat lokalny nie dotarł jeszcze do tego etapu.
6. Trójcowa władza — sprawowana w wyniku ustanowienia w światłości i życiu całego wszechświata lokalnego.
7. Władza nieobjawiona — nieznane zależności w przyszłej epoce wszechświata.

Nawet w epokach przedobdarzeniowych (1-3) Syn Stwórca zawiaduje swoją domeną niemal absolutnie. Gdyby ta władza nie była kwestionowana, jej ograniczenia byłyby niezauważalne. Ewentualny bunt je uwypukla. Nie znalazłem jednak informacji w Księdze Urantii, jak te ograniczenia wyglądają w praktyce. Jeśli władza albo administracja Michała jest kiedykolwiek podważana, jak za sprawą buntu Lucyfera, Syn Stwórca zobowiązany jest zachowywać, zabezpieczać, bronić, a gdy zajdzie potrzeba, swój wszechświat odzyskać.

Syn Stwórca godzi się na ograniczenia, faktycznie sam je sobie narzuca; może wszak przejąć pełną władzę w każdej chwili. Teraz jednak, ukończywszy obdarzenia, Michał (już) Mistrz rządzi za sprawą doświadczenia. Synowie Stwórcy literalnie żyją jako ci, których stworzyli. Chrystus Michał był człowiekiem. Czy istnieje lepszy sposób na poznanie swoich podwładnych, niż przekonanie się na własnej skórze jak wygląda ich życie? Po ukończeniu siódmego obdarzenia Michał zostaje ostatecznie ugruntowany na swojej pozycji. Oficjalnie staje się Synem-Mistrzem, suwerenem i najwyższym władcą.

Procedura zdobywania najwyższej władzy we wszechświecie lokalnym obejmuje siedem następujących stopni empirycznych:

21:3.16 (238.10)

1. Empiryczne zgłębianie siedmiu poziomów bytu istot stworzonych, metodą obdarzania, poprzez wcielenie się we właściwą formę istoty stworzonej, żyjącej na danym poziomie.

21:3.17 (238.11)

2. Empiryczna konsekracja dla każdego stadium siedmiorakiej woli Rajskiego Bóstwa, tak jak wola ta jest uosobiona w Siedmiu Duchach Nadrzędnych.

21:3.18 (238.12)

3. Przebycie każdego z siedmiu poziomów istoty stworzonej, wraz realizacją jednego z tych siedmiu poświęceń się woli Rajskiego Bóstwa.

21:3.19 (239.1)

4. Na każdym poziomie istoty stworzonej, empiryczne przedstawienie punktu kulminacyjnego życia takiej istoty Rajskiemu Bóstwu oraz wszystkim wszechświatowym istotom inteligentnym.

21:3.20 (239.2)

5. Na każdym poziomie istoty stworzonej, empiryczne objawienie temu, obdarzanemu poziomowi i całemu wszechświatowi, jednego stadium siedmiorakiej woli Bóstwa.

21:3.21 (239.3)

6. Empiryczne zjednoczenie siedmiorakiego doświadczenia istoty stworzonej, z siedmiorakim doświadczeniem poświęcenia się objawieniu natury i woli Bóstwa.

21:3.22 (239.4)

7. Osiągnięcie nowego i wyższego związku z Istotą Najwyższą. Reperkusje tego, całościowego doświadczenia Stwórca-stworzony, poszerzają superwszechświatową rzeczywistość Boga Najwyższego oraz czasowo-przestrzenną władzę Wszechmocnego Najwyższego, jak również urzeczywistniają najwyższą władzę Rajskiego Michała we wszechświecie lokalnym.

21:3.23 (239.5)

Synów Stwórców, w okresie ich obdarzeń, klasyfikuje się w siedmiu grupach; zgodnie z tym ile razy obdarzali sobą istoty ze swoich wszechświatów. Od doświadczenia wstępnego i dalej, przez pięć dodatkowych zakresów progresywnych obdarzeń, aż do siódmego i końcowego doświadczenia stworzonego-Stwórcy. Syn Stwórca, sięgając po najwyższą władzę we wszechświecie, poznaje go w każdym detalu. Ale jednocześnie każdy z tych detali daje coś wszechświatowi w zamian.

Synowie Stwórcy są wzorem. Z impetem wpływają na duchowy postęp istot, z którymi żyją. Został jeszcze ktoś na Ziemi, kto nie słyszał o Jezusie? Zawsze przewodzą i inspirują; i naprawdę rzadko są traktowani tak, jak my go potraktowaliśmy. Klasa Michała tym sposobem demonstruje nie tylko własne zdolności kierownicze, ale objawia naturę i obrazuje siedmiorakie stanowisko Rajskich Bóstw (stanowisko Ojca-Syna-Ducha, Ojca-Syna, Ojca-Ducha, Syna-Ducha, Ducha, Syna, Ojca). Siedem obdarzeń obejmuje pojawianie się Michała na siedmiu poziomach bytu istoty stworzonej, ale nierozerwalnie wiąże się z objawienia siedmiu ekspresji woli i natury Bóstwa.

Po ukończeniu misji obdarzających, Synowie Stwórcy zaliczani są do oddzielnej klasy — siedmiorakich Synów-Mistrzów. Synowie-Mistrzowie, jako osoby, nie różnią się od Synów Stwórców, ale kiedy przeszli tak unikalne doświadczenia, uznaje się ich za odmienną klasę. Syn-Mistrz ma w sobie wszystko, co może wywieść ze swojego boskiego pochodzenia i zachowuje wszystko, co mógł zyskać z doskonałego doświadczenia istot stworzonych. Traci jednak moc.

W chwili zdobycia najwyższej władzy z Syna Michała uchodzi zdolność stwarzania nowych rodzajów istot. Przynajmniej w obecnej epoce wszechświata. Potem? Nie wiadomo. Utrata ta nie unieważnia oczywiście zadania prowadzenia ewoluującego życia już stworzonego — program rozwoju wszechświata posuwa się zgodnie z bożym planem. Najwyższa władza to ciągłe nadzorowanie, wspieranie i zarządzanie tym, co zostało uprzednio zaplanowane i stworzone; oraz tym, co zostanie utworzone przez tych, którzy zostali już zaplanowani i stworzeni. Ewolucja robi swoje. Ukształtować się może niemal nieskończona ilość różnorodnych istot. Jednak odtąd żaden zupełnie nowy typ istot inteligentnych nie będzie już pochodzić bezpośrednio od Syna-Mistrza. Utrata tej mocy może wydawać się dla niego stratą. Tak nie jest. To nowy początek. Pierwszy krok w kierunku stabilnej administracji każdego wszechświata lokalnego. Ten wszechświat ma już wszystko, aby stać się doskonałym.
To również początek końca „epokowej niepewności i względnej dezorientacji”. Teraz to, co nie może zostać kiedyś uduchowione, będzie w końcu zdezorganizowane; to, co nie może być kiedyś skoordynowane z kosmiczną rzeczywistością, będzie zniszczone; to, czego miłosierdzie nie zdoła zrehabilitować, sprawiedliwość w końcu unicestwi. (Michał nie bierze osobiście udziału w czynnościach sędziowskich swojego wszechświata. Stwórcy nigdy nie sądzą istot przez siebie stworzonych).

Synowie-Mistrzowie rządzą bez ograniczeń i zgodnie z własnymi ideami. Mogą do woli zmieniać porządek duchowego orzecznictwa i ewolucyjne dopasowania zamieszkałych planet, czy wdrażać własne plany dotyczące specjalnych potrzeb planetarnych. W szczególności tam, gdzie przebywali jako istoty stworzone. Wydają się mieć doskonałą łączność z tymi światami (również z tymi, które obdarzali Synowie-Arbitrzy), a kontakt utrzymują poprzez własną, duchową obecność; siłę, która wabi poszukiwaczy prawdy ku temu, który we wszechświecie jest tej prawdy uosobieniem. W granicach ich domen każdy Syn Stwórca dysponuje taką przyciągającą mocą. To Duch Prawdy. Dzięki niemu uświadamiają sobie działania i uczucia wszystkich zstępujących Synów Boga, służących w ich wszechświatach. Bez wyjątku. To boskie odbicie duchowej mocy przyciągającej Wiecznego Syna, która umożliwia mu dotarcie do wszystkich jego Rajskich Synów. Synowie-Mistrzowie utrzymują więc nieprzerwaną łączność z Wiecznym Synem, w centrum wszystkich rzeczy, ale sprawują również pełną kontrolę nad innymi Synami Boga, działającymi w ich kreacjach.

„Dana mu jest wszelka moc na niebie i na ziemi”. Władza Mistrza-Michała jest nieograniczona, pochodzi bowiem od empirycznego związku z Rajską Trójcą; jest niezaprzeczalna, gdyż wywodzi się z rzeczywistego doświadczenia istoty, która tej władzy podlega. Natura tej władzy jest najwyższa, ponieważ obejmuje siedmioraki punkt widzenia Rajskiego Bóstwa; uosabia siedmioraką postawę istot czasu-przestrzeni i doskonale syntetyzuje rajskie stanowisko i punkt widzenia istoty stworzonej.

Małżonkowie

Syn-Mistrz jest niepodzielnym władcą wszechświata, który stworzył, w rzeczywistości jednak Duch Wszechświata rządzi razem z nim. Wprawdzie Duch uznaje Syna za monarchę i władcę, Syn zawsze przyznaje Duchowi partnerską pozycję i jednakową władzę we wszystkich sprawach ich domeny. Syn w swoim wszechświecie lokalnym funkcjonuje jako ojciec; Duch, dla naszego zrozumienia, odgrywa rolę matki. Michał z Nebadonu i jego towarzyszka Duch, są więc naszymi stwórczymi rodzicami.

W przypadku buntu tylko Syn i związani z nim Synowie mogą działać, jako wybawiciele. Duch nie może przeciwstawiać się buntowi czy bronić władzy; zawsze jednak wspiera Syna. Wyłącznie Syn może odzyskać swoje stworzenie, ale żaden nie może spodziewać się zwycięstwa bez współpracy Boskiej Opiekunki oraz jej grona duchowych pomocnic.

Co ciekawe, na obszarze swojego wszechświata Syn Stwórca działa natychmiastowo — może funkcjonować „względnie niezależnie od czasu” (cokolwiek to znaczy…); jego służba jest jednak zależna od ograniczeń związanych z przestrzenią. Boska Opiekunka zaś jest niezależna od przestrzeni — jest wszędzie; w swych posługach jest jednak ograniczona czynnikiem czasu. Dzięki współpracy z Matką-Duchem, Syn Stwórca może zniwelować i obejść ograniczenia przestrzeni; razem, w granicach swojego wszechświata lokalnego, są praktycznie niezależni tak od czasu, jak i od przestrzeni.

Michał z Nebadonu

Nasz Syn Stwórca nie jest Wiecznym Synem, nie jest egzystencjalnym, rajskim towarzyszem Ojca Wszechświatowego i Nieskończonego Ducha. Michał z Nebadonu nie jest członkiem Rajskiej Trójcy. Tym niemniej nasz Syn-Mistrz w swojej domenie posiada wszystkie te Boskie atrybuty i moce, jakie Wieczny Syn sam mógłby przejawiać, gdyby rzeczywiście przebywał na Salvingtonie i działał w Nebadonie. Michał posiada nawet dodatkową moc i władzę, ponieważ uosabia nie tylko Wiecznego Syna, ale również w pełni reprezentuje i rzeczywiście ucieleśnia obecność osobowości Ojca Wszechświatowego dla tego wszechświata lokalnego oraz w tym wszechświecie. Reprezentuje nawet Ojca-Syna. Takie związki czynią z Syna Stwórcy najpotężniejszego, najbardziej wszechstronnego i wpływowego ze wszystkich boskich istot, zdolnych do bezpośredniego zarządzania ewolucyjnymi wszechświatami i do osobistych kontaktów z niedojrzałymi istotami stworzonymi.

33:1.2 (366.3)

Chrystus Michał nie jest osobą Trójcy. Jest uosobieniem Wszechświatowego Ojca i partnerem Wiecznego Syna w boskości. Jest tak samo potężny, efektywny i dobroczynny, jak Ojciec i Syn, gdyby osobiście przebywali w naszym wszechświecie lokalnym; jest również stwórczym współpracownikiem Nieskończonego Ducha. Dla naszego wszechświata i dla wszystkich jego zamieszkałych planet Syn Władca jest faktycznie Bogiem. Uosabia wszystko, co my, rozwijający się śmiertelnicy możemy na ten temat zrozumieć.

Michałów w wielkim wszechświecie jest wielu, aczkolwiek w Nebadonie jest tylko jeden Syn Stwórca z pierwszej, rajskiej klasy Rajskich Synów Boga — Michał; ojciec naszego wszechświata i jego władca. Nasz Syn Stwórca jest uosobieniem 611 121 oryginalnej idei nieskończonej tożsamości, pochodzącej równocześnie od Ojca Wszechświatowego i Wiecznego Syna; jest pierworodnym Synem, uosabiającym 611 121 wszechświatową ideę boskości i nieskończoności.

Michała z Nebadonu nazywa się czasem Chrystusem Michałem, od imienia nadanego mu w trakcie ostatniego obdarzenia. Po tym właśnie obdarzeniu otrzymał najwyższą władzę w Nebadonie. Wtedy też Boska Opiekunka z Nebadonu publicznie potwierdziła podporządkowanie się mu, zobowiązując się do wierności i posłuszeństwa; on uznał swoją wieczną zależność od towarzyszącego mu Ducha, ustanawiając ją współwładcą ich wszechświata. Zażądał od wszystkich istot, które razem stworzyli, zobowiązania lojalności wobec Opiekunki; takiej, jaką mają wobec niego. Wydano i rozpowszechniono ostateczną „Proklamację równości”. Michał z Nebadonu ogłosił fakt równości Ducha z nim we wszystkich własnościach osobowości i atrybutach boskiego charakteru.

Nie będzie zaskoczeniem, że siedziba Michała z Nebadonu znajduje się w stolicy wszechświata — Salvingtonie. Jego główne miejsce pobytu mieści się w trojakiej rezydencji ze światła; żył bowiem życiem wszystkich trzech stadiów bytu istoty inteligentnej: duchowym, morontialnym i materialnym. Mistrz spędza wiele czasu na odwiedzaniu zarządów konstelacji i systemów; nawet poszczególnych planet. Czasami odbywa narady z Pradawnymi Czasu w Uversie. Kiedy jest poza Salvingtonem, zastępuje go Gabriel, działający wtedy jako regent Nebadonu.

Potrzeba było prawie miliarda lat czasu Urantii, aby się dopełniła obdarzająca działalność Michała i ugruntowała się w końcu jego najwyższa władza we wszechświecie przezeń stworzonym. Michał zrodzony był jako stwórca, kształcił się jako administrator, praktykę odbył jako organizator, jednak trzeba było, aby swą władzę zdobył przez doświadczenie. Tak więc wasz mały świat stał się znany w całym Nebadonie jako ta arena, na której Michał dopełnił tego doświadczenia, jakie jest wymagane od każdego Rajskiego Syna Stwórcy zanim otrzyma nieograniczoną kontrolę i kierownictwo nad wszechświatem przezeń stworzonym. Kiedy będziecie się wznosić we wszechświecie lokalnym, dowiecie się więcej o ideałach osobowości odnoszących się do poprzednich obdarzeń Michała.

119:8.2 (1318.1)

Chrystus Michał

Gubimy się religijnych koncepcjach. Księga Urantii prostuje i porządkuje nie tylko chrześcijańskie podania, ale religijne w ogóle. Także te dotyczące Jezusa i Trójcy. Katolicka wizja Trójcy jest niespójna, a przez to nie do ogarnięcia; nawet przez tych, którzy ją głoszą. Przekazy też można rozumieć na wiele sposobów. Taka jest religia. Źle jednak kiedy błądzimy zwiedzeni egoizmem; czy to osobistym, czy lokalnym, a nawet kosmicznym.

A kiedy o Księdze Urantii zacznie się mówić, możemy być pewni, że opór przed religijnym postępem będzie zajadły. I nieważne jak mocno obrońcy Jezusa będą huczeć o grzechu i świętokradztwie, pamiętajmy wtedy, że prawda o Bogu stąpającym pośród ludzi zawsze pozostaje niezmienna.

PS Klasyfikacja

Zgodnie z zamieszczoną w Księdze Urantii „rajską klasyfikacją istot żywych” Michałowie — Synowie Stwórcy są istotami o „podwójnym pochodzeniu”, co oznacza, że wywodzą się od dwóch Rajskich Bóstw. Należą również do klasy „zstępującej”, więc w „rejestrze osobowości Uversy” widnieją w grupie „zstępujących Synów Boga”. W treści Przekazów zaliczani są także do grupy Najwyższych Osobowości Stwórczych.

PPS Któż jak Bóg

Księgi Urantii zostałaby (albo już została?) uznana przez Kościół katolicki za herezje. W tradycji chrześcijańskiej Michał nie ma wiele wspólnego z tym przedstawionym w Przekazach; tym bardziej z Jezusem. Hebrajskie imię Mika’el oznacza „Któż jak Bóg”; on sam zasłynął z wystąpienia przeciwko Lucyferowi. Towarzyszący temu okrzyk „Któż jak Bóg!” prawdopodobnie jest genezą jego imienia. Któż jak Bóg? Michał! W końcu jest Bogiem, więc kto jak nie on?

Biblia o Michale mówi jako o jednym z najpotężniejszych Archaniołów. W starotestamentowej księdze Daniela jest księciem (Dn 10, 21b) i opiekunem narodu wybranego (Dn 12, 1). W księgach apokryficznych również występuje jako książę aniołów; ale też jako osoba „pierwsza po Bogu”, co już jest bliższe naukom Księgi. We wczesnochrześcijańskim piśmiennictwie temu Archaniołowi, Bóg powierza zadania wymagające „wyjątkowej siły”. Michał także wstawia się za ludźmi przed samym Bogiem; jest towarzyszem człowieka w chwili śmierci i asystuje mu w drodze do wieczności. Uważa się go za anioła sprawiedliwości i sądu, łaski i zmiłowania.

W nowym Testamencie, u Apostoła Jana, Michał jest przywódcą zastępów anielskich w walce ze Smokiem-Szatanem (Ap 12, 7); wg Judy Michał ochraniał ciało Mojżesza przed diabłem (Jud 9).

Przez pryzmat Księgi Urantii, nieco incepcji wprowadzają te podania, w których Michał Archanioł był Aniołem Stróżem Jezusa w trakcie jego pobytu na Ziemi.

O dziwo, to Świadkowie Jehowy w tej kwestii są chyba najbliżej tego, co mówią Przekazy. Z ich interpretacji Biblii wynika, że „Michał to imię odnoszone do Jezusa Chrystusa, zanim przyszedł na ziemię i gdy stąd odszedł”. Nawet ślepej kurze…

Nadinterpretacje

Podczas kompletowania materiału do tego wpisu znalazłem również bardziej frywolne podejścia do osoby Michała.

W Rzymie Zamek Świętego Anioła otrzymał swe miano właśnie na jego cześć. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie okoliczności towarzyszące.

Pod koniec VI w. Archanioł Michał miał, w trakcie procesji, ukazać się papieżowi Grzegorzowi Wielkiemu. Była to uroczystość mająca na celu przebłaganie gniewnego Boga, który to miał zesłać na ludzi epidemię dżumy. Wtedy też papież zauważył Michała chowającego swój miecz do pochwy, co miało symbolizować wygaszenie Bożego gniewu. Pomijając wiarygodność takich osobistych objawień, to bezczelne są wszystkie podania mówiące o rozzłoszczonym Bogu i księżach, który swoją posługą umieją go udobruchać.

Wiadomo, że na Ziemi istnieje tylko jedna organizacja, która właściwie reprezentuje Boga. Dlatego właśnie Kościół katolicki będzie zawsze na celowniku Szatana. Grzegorz Wielki nie był jedynym papieżem, który spotkał Michała Archanioła.

13 października 1884 roku Ojciec Święty Leon XIII doznał wizji ekstatycznej po odprawieniu Mszy w prywatnej kaplicy. Stał nieruchomo ze zmienioną twarzą. Po pewnym czasie pospiesznie, bez zdejmowania szat liturgicznych, udał się do swojego prywatnego gabinetu i ułożył modlitwę do św. Michała Archanioła: „Święty Michale Archaniele! Wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną. Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy, a Ty, Wodzu niebieskich zastępów, Szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen”. Jak później opowiedział, w wizji usłyszał jakby rozmowę szatana z Panem Jezusem. Dotyczyła ona chęci zniszczenia przez szatana Kościoła.

Spróbuj tego dokonać – powiedział Jezus.
– Potrzebuję na to czasu. Wybieram wiek XX, potrzebuję na to 70, a może 100 lat.
Pan Jezus wyraził zgodę na tę próbę, by trwała sto lat, i dodał:
– Dam swoim wiernym siłę i moc do wytrwania.

Papież Leon XIII nakazał odmawianie tej modlitwy w całym Kościele po każdej cichej Mszy świętej, a wszystkim, którzy ją odmówią, udzielił odpustu.

https://oczamiduszy.pl/swiety-michal-archaniol/

Kościelny Michał jest także promotorem atrakcji turystycznych.

Kult Świętego Michał Archanioła sięga początkami końcówki wieku V i ma swoje odbicie we wszystkich regionach Europy. Objawienia Michała Archanioła znane są z Włoch, Francji, Hiszpanii, Portugalii oraz Polski. Najstarszym jest to z Góry Gargano we Włoszech, gdzie znajduje się najsłynniejsze Sanktuarium Św. Michała. Pewnemu bogatemu gospodarzowi z Siponto doniesiono o zaginięciu najpiękniejszego byka z jego stada. Po długich poszukiwaniach właściciel znalazł zwierzę stojące na szczycie góry u wejścia do groty. W gniewnej zapalczywości napiął łuk i wystrzelił strzałę, by ubić zwierzę, które przysporzyło tyle trudu. Strzała, zamiast ugodzić byka w niewytłumaczalny sposób zawróciła i zraniła strzelającego. Wstrząśnięty właściciel udał się do biskupa, by mu opowiedzieć o tym niezwykłym wydarzeniu. Biskup zarządził trzydniowe modlitwy i pokutę, by poznać wolę Boga. Kiedy trzeci dzień dobiegał końca, biskupowi ukazał się święty Michał Archanioł i oznajmił, że górę Gargano i grotę w niej obrał na miejsce sobie poświęcone, gdzie będą przebaczane grzechy ludzkie, a modlitwy zanoszone do Boga zostaną wysłuchane. Grota nosi nazwę Niebiańskiej Bazyliki, gdyż jako jedyna świątynia na świecie została wyświęcona przez anioła.

https://oczamiduszy.pl/swiety-michal-archaniol/

Każde sięgnięcie w głąb (niezależnie od analizowanego tematu) utwierdza mnie w przekonaniu, że Kościół katolicki nie ma wstydu; szczególnie kiedy próbuje uwiarygadniać swoje postawy. Michała wskazali także pierwszym egzorcystą (był wszak pierwszym, który pokonał Szatana). To usprawiedliwia jego kapłanów odprawiających gusła nad chorymi ludźmi, bo są tymi, którzy zupełnie jak Archanioł Michał, walczą z największym złem.