Księga Urantii o prawdziwej religii mówi wręcz zawsze i jakby wszystko. Religijność jest jedną z jej myśli przewodnich i jeżeli Przekazy nie odnoszą się do religii wprost, to ta i tak w tle zawsze gdzieś tam jest. Nie powinno to dziwić, jest to przecież dzieło stricte religijne...
Prawdziwa religia nie objawia się wśród mistycznych doznań; nie rodzi się z pozazmysłowych medytacji ani kontemplacji. Religia nie jest przywilejem wybrańców; nie zależy od miejsca narodzin i nie konkuruje na stopnie wtajemniczenia. W swej esencji religia nie nie wywołuje fanatyzmu ani nietolerancji; nie czyni lepszym od innych...
Jezus uczył religii żywej i dynamicznej — nakłaniającej wiernych do zajmowania się pełną miłości służbą. Nie zamieniał przy tym religii na etykę. Nauczał, że religia jest przyczyną, a etyka skutkiem. Nauki Jezusa oczyszczały religię z przesądów magii, iluzji mitologii i zniewolenia tradycyjnego dogmatyzmu...
Nie wiem, czy istnieje inny okołoreligijny obszar, w którym jesteśmy bardziej zagubieni. Pielęgnowany przez skostniałe organizacje religijne obraz Stwórcy jest karykaturalny, a jego ułomne echo odbija się wszędzie. Wciąż mamy go za materialistę, który pod wpływem prezentów będzie nam sprzyjał; za zwyrola, któremu troski potomnych sprawiają jakąś sadystyczną satysfakcję...
Dla niego modlitwa była szczerym wyrażaniem duchowej postawy, oświadczeniem lojalności duszy, przedstawieniem osobistego poświęcenia, wyrażaniem dziękczynienia, unikaniem napięć emocjonalnych, zapobieganiem konfliktowi, wywyższaniem rozumowania, nobilitacją pragnienia, usprawiedliwianiem decyzji moralnej, wzbogacaniem myśli, ożywianiem wyższych skłonności...
Dekalog stanowi fundament wiary chrześcijańskiej i zarazem nauk Kościoła katolickiego. Nie trzeba zresztą specjalnie dociekać, by zauważyć, że jakąś formę życiowych wskazówek głoszą praktycznie wszystkie wyznania. Jako dzieło religijne Księga Urantii nie jest pod tym względem wyjątkiem. Przekazy dotykają jednak boskich przykazań z nieco innej perspektywy...