Nazwałem się Agondonterem i poświęcam tę stronę filozoficznym rozważaniom na temat Boga, religii i wiary; będzie też trochę o nas. Nie dlatego, że wiem coś, czego Ty nie wiesz, ani dlatego, że mam coś, czego Ty nie masz. Raczej dlatego, że od jakiegoś czasu próbuję sobie to wszystko poukładać...
Wychowałem się w religijnej, typowej jak na lata osiemdziesiąte, małomiasteczkowej katolickiej rodzinie. Tam, gdzie codzienność nierozłącznie wiąże się z kościelnymi obrzędami, zakazami, nakazami i niezrozumiałym, szczególnie dla dziecka, lękiem. Niewiele było Boga w tym wszystkim; przynajmniej niezbyt go pamiętam...
Jeżeli miałbym wybrać słowo, które najdonośniej rozbrzmiewa z kościelnych murów, bez wątpienia byłby to właśnie „grzech”. Nie zliczę ile razy na lekcjach religii, na mszach, w mediach i z ust bogobojnych (również członków rodziny) słyszałem je odmienione przez wszystkie możliwe przypadki. Z narracji Kościoła wynika jednoznacznie, że grzech jest wszędzie, a zło czyha na nas za każdym rogiem...
Szczerze kibicowałem, zresztą zawsze będę, wyznawcom Latającego Potwora Spaghetti przy każdej próbie zalegalizowania ich związku wyznaniowego. Tak samo jak oni, miewam naiwną nadzieję, że Jego Makaronowatość natchnie miłościwie nam panujących, aby w końcu pochylili się nad absurdem uczuć religijnych. Te, jak sądzę, są smrodkiem ciągnącym się za gnijącą tolerancją religijną i spleśniałą już...
Nikt nie lubi samotności. Tej takiej, wiesz, prawdziwej. Weekend w majtach przed telewizorem z fantazją, że nikt nie będzie zawracał gitary, to nie jest samotność; samotność nie jest sprawą wyboru; samotni nie żebrzą o lajki, bo są samotni. Mówię o odcieniu samotności, któremu ta zawdzięcza miano cierpienia...
Pójście na łatwiznę jest wygodne, to prawda. Im byle co wystarczy. Ty naucz mnie czegoś. Nie, aby pokazać swoja wyższość. To próżne i nic dobrego nigdy nie wnosi. Ja chcę się dowiadywać. Pokaż mi miejsca, w których nigdy nie byłem i naucz mnie tego. Cokolwiek by to miało być; jeśli jest prawdziwe, z przyjemnością będę się uczył...
Studiując materiały Księgi Urantii charakteryzujące służby anielskie, zastanowiło mnie, jak aniołów poznaje żyjący współcześnie, przeciętny religijny człowiek. W Polsce to Kościół katolicki, jako że przyznał sobie monopol na Boga samego, ma również wyłączność na jego wysłanników. Dlatego i tym razem uczepię się przede wszystkim jego nauk...