Jerusem

Ludzkość od zawsze zerka ku niebu, snując mniej lub bardziej poważne wizje życia pozaziemskiego. Tego wyłącznie materialnego — jakie najlepiej znamy, ale w równej mierze tego nieuchwytnego, kolejnego. Któż z nas nie chciałby wiedzieć, jak naprawdę jest tam czy potem?

Księga Urantii to nieprzebrane źródło wiedzy i natchnień. Nie możemy jednak oczekiwać, że dostarczy nam kompletnej wiedzy o świecie; tak duchowym, jak i fizycznym. Istoty objawiające treści Przekazów, mimo ograniczonych możliwości, podjęły próbę przedstawienia nam nie tylko będących w naszym zasięgu prawd duchowych, ale i materialnych faktów. Także dotyczących naszego kosmicznego otoczenia.

Jak dowiadujemy się z tych objawień, wszystkie planety, na których może rozwinąć się życie, grupowane są w hierarchicznie zorganizowane jednostki administracyjne. Systemy lokalne, najmniejsze z nich, działają pod przewodnictwem Władców Systemów, a ci zarządzają swoimi domenami ze specjalnie ku temu zaprojektowanych sfer-stolic. Jerusem, którego dotyczy niniejsze opracowanie, jest właśnie jedną z nich.

Jeżeli nie miałeś okazji, zachęcam, abyś przed dalszą lekturą zapoznał się z materiałem charakteryzujący system lokalny Satania. Satania to nasz system, a tytułowe Jerusem jest jego stolicą.

Jerusem doprawdy jest przedsmakiem rajskiej chwały i wspaniałości. Jednak nie możecie oczekiwać, że zdobędziecie adekwatne pojęcie o tych, wspaniałych światach zaprojektowanych, dzięki jakiejkolwiek próbie ich opisania. Jest tu tak mało tego, co można porównać z czymkolwiek na waszym świecie a nawet te rzeczy na Jerusem tak dalece przewyższają rzeczy na Urantii, że porównywanie ich jest prawie groteskowe. Nie możecie raczej mieć niczego zbliżonego do prawdziwych idei niebiańskich światów, zanim naprawdę nie przybędziecie do Jerusem, ale w nie tak odległej przyszłości będziecie porównywać wasze doświadczenia w stolicy systemu z waszym późniejszym przybyciem do bardziej odległych sfer szkoleniowych wszechświata, superwszechświata i Havony.

46:2.6 (521.3)

Prawie jak w niebie

Sfery zarządów są rajskie; są „prawdziwie niebiańskimi miejscami zamieszkania”. To jedyne planety w przestrzeni, na których niemal doskonale przejawiają się wszystkie trzy stadia bytu wszechświata: materialne, morontialne i duchowe.

Zaludnione śmiertelnikami planety z natury są ewolucyjne. Ziemia, jak dowiadujemy się z Księgi Urantii, pochodzi od Słońca; inne rozwijające się światy mają własne historie przypadkowych, kosmicznych narodzin. W przypadku siedzib rządów wielkiego wszechświata, takich jak Jerusem, wygląda to jednak inaczej. Wszystkie stolice są sferami specjalnie w tym celu zaprojektowanymi i skonstruowanymi.

Światy takie wprawdzie korzystają ze światła okolicznych gwiazd (każdy ze stolic ma własne słońce, które daje „światło bez ciepła”), są jednak niezależnie oświetlane, ogrzewane i zasilane energią; każdy ma także własny, pokrywający całą planetę, powierzchniowy i podziemny system nawadniający.

Jerusem faktycznie jest centralnym miejscem Satanii, niemniej nie jest osamotnione. Światy zarządu naszego systemu to w sumie 57 zaprojektowanych planet. Stolicę otacza 7 głównych światów-satelitów, a każdy z nich posiada 7 swoich podsatelitów. To tzw. światy kultury przejściowej. Jerusem jest około 100 razy większe od Ziemi; jerusemskie satelity są od Ziemi większe około dziesięciokrotnie; poszczególne podstatelity są mniej więcej ziemskich rozmiarów.

Gdy zechcemy zerknąć z dalszej perspektywy — od centrum siódmego superwszechświata Jerusem dzieli ponad 200 000 lat świetlnych.

Prawie jak u nas

Choć Jerusem jest prawie 100 razy większe od Ziemi, ma nieco mniejszą grawitację. Panująca tam atmosfera jest mieszaniną trzech gazów. Takie powietrze jest bardzo podobne do tego, jakie znamy, zawiera jednak dodatkowy gaz, dostosowany do oddychania morontialnej klasy życia (ten trzeci gaz nie czyni powietrza niezdatnym do oddychania dla zwierząt i roślin klas materialnych).

Na Jerusem nie ma pór roku ani podziału na dni i noce. Rozmieszczone na powierzchni planety centra mocy emitują energie, które po przekroczeniu atmosfery zostają odbite z powrotem jako delikatne jednolite światło o intensywności zbliżonej do światła słonecznego na Ziemi o dziesiątej rano. Z perspektywy powierzchni planety, światło promieniuje jednakowo ze wszystkich kierunków przestrzeni. Światło takie jest podobne do słonecznego, zawiera jednak bardzo mało ciepła; dlatego światy zarządów nie świecą w przestrzeni. Jerusem nie byłoby widoczne, nawet gdyby znajdowało się bardzo blisko Ziemi. Oświetlenie utrzymuje się na tym samym poziomie przez większą część dnia (75%). Potem stopniowo słabnie, aż osiąga intensywność porównywalną do tej, jaką w bezchmurną noc daje Księżyc w pełni. Dla Jerusem to czas ciszy; czynne są wtedy tylko stacje odbiorcze transmisji. W pełnym świetle temperatura utrzymywana jest na poziomie 21°C; w okresie przygaszenia spada nieco poniżej 10°C.

Na Jerusem nigdy nie pada deszcz, nie występują tam burze ani zamieci; nie ma trzęsień ziemi. Planeta pokryta jest wieloma tysiącami małych jezior oraz wzgórz, brak tam jednak wielkich oceanów i rwących rzek czy surowych szczytów górskich (góra Serafin, najwyższe wzniesienie na Jerusem, ma niecałe 4500 m wysokości).

Rozległe obszary stolicy Satanii utrzymywane są w stanie naturalnym. Wilgoć, potrzebna zarówno materialnemu życiu roślinnemu, jak i morontialnemu, dostarczana jest przez podziemny system wodny; istnieje tam również wiele kanałów łączących jerusemskie jeziora. Piękno tych rejonów „przekracza ludzką wyobraźnię”. Gdybyśmy mogli zobaczyć Jerusem już teraz, wielu bez wahania nazwałoby go rajem. Z drugiej jednak strony Jerusem i tak bliżej do światów materialnych, niż późniejszych, jeszcze wspanialszych — duchowych.

Topografia

Jerusem podzielono na 1000 sektorów na szerokości geograficznej i 10 000 stref na długości geograficznej. Ma 7 głównych miast-stolic i 70 mniejszych centrów administracyjnych. Tereny (prawdopodobnie poza obszarami w stanie naturalnym) rozgraniczane są jako okręgi (rejony mieszkalne dla istot nierodzimych), kwadraty (wykonawczo-administracyjne obszary systemu), prostokąty (miejsca spotkań niższego życia rodzimego) oraz trójkąty (lokalne obszary administracyjne). Podobna organizacja jest wspólna dla wszystkich stolic w Nebadonie (w innych wszechświatach lokalnych może wyglądać to inaczej).

Sektor produkcyjny Jerusem musi bardzo różnić się od naszych obszarów fabrycznych. Księga Urantii mówi, że „[…] doskonałość techniki mechanicznej i osiągnięć materialnych, mogłyby zdziwić, nawet przerazić, waszych najbardziej doświadczonych chemików i wynalazców”.

Jerusem ma wielkie budynki, zarówno typu materialnego jak i morontialnego, podczas gdy zdobnictwo stref czysto duchowych jest nie mniej znakomite i bogate. Gdybym tylko mógł znaleźć właściwe słowa, aby wam opowiedzieć o morontialnych odpowiednikach zdumiewającego, materialnego wyposażenia Jerusem! Gdybym tylko mógł zaprezentować podniosłą okazałość i wyrafinowaną doskonałość duchowych cech tego świata zarządu! Wasze, zrodzone z najlepszej wyobraźni koncepcje doskonałego piękna i pełni wyposażenia, mogłyby zaledwie się zbliżyć do tych wspaniałości. A Jerusem jest tylko pierwszym krokiem na drodze do niebiańskiej doskonałości, rajskiego piękna.

46:4.9 (523.3)

Transport w stolicy opiera się na krążących, porozkładanych w odstępach co 16 km strumieniach energii. Materialne istoty planety mogą poruszać się z prędkością wahającą się od ponad 300 km/h do nawet 800 km/h! Ptaki transportowe przemieszczają się z prędkością około 160 km/h; aparaty powietrzne Synów Materialnych latają z prędkością około 800 km/h.

Na powierzchni Jerusem (podobnie jak na wszystkich, z wyjątkiem pierwszego świata-mieszkania, jego satelitach i podsatelitach) znajduje się także „szklane morze” — kryształowe pole będące czymś w rodzaju lądowiska. Tam rozlokowane są stacje przyjmujące transporty seraficzne. Szklane morze służy ponadto jako pole zgromadzeń, gdzie odbywają się np. cotygodniowe towarzyskie spotkania z Władcą Systemu.

Jerusem TV

Sfery stołeczne wielkiego wszechświata zawsze pozostają w kontakcie; tak ze sobą, jak i z planetami ewolucyjnymi. Jerusem, za pośrednictwem trzech niezależnych grup stacji odbiorczych (rozmieszczonych wokół szklanego morza), odbiera transmisje z superwszechświata i wszechświata centralnego; posiada również stacje dostosowane do odbioru transmisji ze stolicy wszechświata lokalnego, zarządu konstelacji oraz z poszczególnych planet. Transmisje, które można porównać do telewizyjnych kanałów informacyjnych, widoczne są dla wszystkich obecnych w centralnym amfiteatrze transmisyjnym. Ów amfiteatr zbudowano z „iskrzących się materiałów”, a miejsca ma dla ponad pięciu miliardów istot morontialnych i materialnych; zmieszczą się tam też niezliczone osobowości duchowe. Dowiadywanie się o stanie i sytuacji wszechświata jest ulubioną rozrywką przebywających na Jerusem istot; jest to też jedyna aktywność, która trwa w okresie zaniku światła. Wszystkie takie wiadomości retransmitowane są do nieobjętych kwarantanną światów systemu (z wyjątkiem transmisji od Michała, które czasem przekazywane są bezpośrednio „obwodem archaniołów”).

Wybory

Na Jerusem działa wiele organów wybieralnych (więcej o radach Satanii dowiesz się z dedykowanego materiału). W głosowaniach biorą udział 3 klasy obywatelstwa: Materialni Synowie i Córki, serafini i ich współpracownicy oraz istoty pośrednie i wznoszący się śmiertelnicy. Prawo wyborcze u tych grup jest powszechne, aczkolwiek głosy poszczególnych jednostek mogą mieć różną wartość, od 1 do 1000. Wartość głosu zależy od przyswojenia „moty” — mądrości morontialnej. Kandydaci do wyborów obligatoryjnie muszą być odpowiednio wykształceni. Bardzo podobnie wygląda to u naszych sąsiadów.

Obywatele Jerusem przechodzą okresowe przedwyborcze testy. Najpierw są egzaminowani przez Melchizedeków, a ci poświadczają nabycie odpowiedniej wiedzy; następnie przez Gwiazdy Błyszczące Wieczorne, które ustalają stopień wnikliwości duchowej; na końcu dwudziestu czterech radców potwierdza status ich „empirycznych osiągnięć w uspołecznieniu”. Wyniki testów wpisywane są do rejestrów obywatelskiego rządu przedstawicielskiego, ten oblicza status moty, a więc i wartość głosu w wyborach.

Mieszkańcy

Jerusem i związane z nim światy wyposażone są w dziesięć standardowych grup życia materialnego, charakterystycznych dla sfer zaprojektowanych Nebadonu. Skoro jednak na Jerusem nie ma ewolucji organicznej, nie ma tam również antagonistycznych form życia, nie istnieje walka o byt i nie ma przetrwania najlepiej dostosowanych. Istnieje tutaj raczej twórcze dostosowanie, będące przedsmakiem piękna, harmonii i doskonałości wiecznych światów centralnego i boskiego wszechświata. Całą tę twórczą doskonałość cechuje bardzo ciekawe połączenie życia materialnego i morontialnego, które artystycznie kontrastują ze sobą dzięki pracy niebiańskich twórców oraz ich kolegów.

46:2.5 (521.2)

Wszystkie sekcje administracyjnej organizacji superwszechświatów mają swoje stałe populacje. Na Jerusem mieszkańcami o statusie obywateli są Materialni Synowie i Córki (na Urantii istoty pośrednie). Istoty te zajmują się lokalnym zarządzaniem sferą stołeczną i prowadzą praktycznie wszystkie jej rutynowe sprawy.

Nie są to oczywiście jedyni mieszkańcy Jerusem. Tymczasowo w stolicy zostają nawet wznoszący się śmiertelnicy. W stolicy swoje centrale i rezerwy mają wszystkie ważniejsze grupy życia niebiańskiego.

Można tam też spotkać np. spirongi, które zajmują się służbą duchową dla nadmaterialnych mieszkańców stolicy oraz odwiedzających gości. Na Jerusem mają podobny zakres zadań, co istoty pośrednie są u nas — to pomocnicy, działający pomiędzy tym, co materialne a tym, co duchowe.

Działalność wszystkich istot w stolicach systemów można podzielić na trzy ogólne grupy: praca, rozwój i zabawa; służba, nauka i relaks.
W stolicy panuje najwyższy stopień braterstwa. Nie tylko pomiędzy poszczególnymi klasami istot, ale również pomiędzy każdą z tych grup i samym Władcą Systemu. Władca organizuje cotygodniowe spotkania z konkretną grupą mieszkańców. To coś w rodzaju „nieformalnych godzin” całej sfery stołecznej. Takie spotkania są wyłącznie towarzyskie i duchowe — nie omawia się wówczas niczego, co dotyczy administracji planetarnej czy planu wznoszenia się.

Okręgi Jerusem

Obszary mieszkalne Jerusem przydzielone głównym grupom życia wszechświatowego nazwano okręgami. Księga Urantii wymienia 7 zespołów tych okręgów (aczkolwiek na Jerusem są też inne miejsca przeznaczone do zamieszkania):

• okręgi Synów Boga;
• okręgi aniołów i wyższych duchów;
• okręgi Wszechświatowych Pomocników;
• okręgi Nadrzędnych Kontrolerów Fizycznych;
• okręgi wznoszących się śmiertelników i istot pośrednich;
• okręgi kolonii kurtuazyjnych;
• okręgi Korpusu Finalizmu.

Każdy z takich mieszkalnych terenów składa się z siedmiu koncentrycznych i kolejno coraz bardziej wyniesionych okręgów (zakładam, że stąd ich nazwa); otaczają je tworzące szerokie promenady ogrodzenia. Wszystkie wzniesiono według tych samych zasad, mają jednak różne rozmiary i zbudowane są z różnych materiałów.

Okręgi Synów Boga

Wprawdzie Synowie Boga mają dla swojej społeczności osobną planetę — jeden ze światów kultury przejściowej, zajmują również tereny Jerusem. Ich koliste posiadłości obejmują ogromny obszar stolicy, choć jeszcze niecałe 2000 lat temu w jego centrum widniała pusta przestrzeń. Obecnie znajduje się tam wielki, poświęcony Michałowi monument — ośrodek zarządzania systemem. Budowę monumentu ukończono około 500 lat temu; jego personel składa się z ponad miliona osobowości.

Siedem okręgów Synów to okręgi współśrodkowe i kolejno wypiętrzone, tak, że każdy z zewnętrznych, większych okręgów, góruje nad wewnętrznymi, mniejszymi, każdy otoczony jest przez ścianę – promenadę publiczną. Ściany te zbudowane są z kryształowych klejnotów, jaskrawo błyszczących i tak są wyniesione, aby górowały nad poszczególnymi okręgami mieszkalnymi. Jest wiele bram – od pięćdziesięciu do stu pięćdziesięciu tysięcy – przenikających każdą ze ścian a stanowią je pojedyncze, perłowe kryształy.

46:5.11 (524.2)

Pierwszy okrąg Synów zajmują Synowie-Arbitrzy wraz z personelem. Tutaj tworzy się plany związane z obdarzeniami i służbą orzecznictwa tych Synów; poprzez to centrum Avonale systemu utrzymują kontakt z wszechświatem.

Drugi okrąg należy do Nauczycieli-Synów Trójcy. W tej świętej domenie Daynale oraz ich pomocnicy prowadzą nauczanie nowo przybyłych — Nauczycieli-Synów klasy pierwszej; w pracy pomaga im grupa partnerów Gwiazd Błyszczących Wieczornych. Sektor w okręgu Daynali zajmują także Synowie utrójcowieni przez stworzonych.

Trzeci okrąg Synów to kwatery Melchizedeków. Przebywają tutaj szefowie systemu, którzy nadzorują prawie nieskończoną gamę ich zadań.

W czwartym okręgu przebywają Vorondadecy oraz inne klasy Synów odwiedzających i obserwatorów, którzy nie mają innego miejsca pobytu. Tu, podczas wizyt inspekcyjnych systemu lokalnego, mieszkają Najwyżsi Ojcowie Konstelacji. Także Perfektorzy Mądrości, Niebiańscy Radcy i Wszechświatowi Cenzorzy, kiedy pełnią swe obowiązki w systemie.

Piąty okrąg to mieszkania Lanonandeków (do tej klasy synostwa należą Władcy Systemu i Książęta Planetarni); tu też rezydują ich rezerwy dla systemu. W samym centrum piątego okręgu, na „wzgórzu administracyjnym”, Władca Systemu ma swoją świątynię.

W okręgu szóstym oczekują Nosiciele Życia, zanim wyjdą pełnić swe planetarne misje.

Siódmy okrąg jest miejscem spotkań wznoszących się synów — tymczasowo służących w stolicy śmiertelników (do tej grupy zalicza się istoty śmiertelne powyżej statusu obywateli Jerusem, ale poniżej statusu finalistów).

Okręgi aniołów

Pierwszy z siedmiu okręgów aniołów zajmują Wyższe Osobowości Nieskończonego Ducha — Samotni Posłańcy i ich towarzysze; drugi zastępy posłańców, Doradcy Proceduralni, ich towarzysze, inspektorzy i rejestratorzy; okrąg trzeci należy do wyższych klas duchów usługujących; czwarty do serafinów administratorów; piąty okrąg to obszary serafinów planetarnych; w szóstym przebywają opiekunowie przejścia; okrąg siódmy poświęcony jest nieobjawionym nam klasom serafinów.

Tych siedem okręgów otoczonych jest panoramiczną wystawą jerusemską, której obwód wynosi pięć tysięcy mil standardowych, przedstawiającą zaawansowanie światów zaludnionych Satanii, a jest ona ciągle uaktualniana, tak, aby rzeczywiście obrazowała aktualne warunki poszczególnych planet. Nie mam wątpliwości, że ta rozległa promenada, górująca nad okręgami aniołów, pierwsza przykuje waszą uwagę na Jerusem, gdy w czasie waszych wcześniejszych odwiedzin dostaniecie pozwolenie na dłuższy wypoczynek.

46:5.23 (525.5)

W samym centrum okręgów anielskich mieści się główna siedziba rady konsultacyjnej.

Okręgi Wszechświatowych Pomocników

Okręgi Wszechświatowych Pomocników to jeden z nowszych i najbardziej okazałych sektorów administracyjnych Jerusem. Na jego wielkiej (80 km średnicy), centralnej przestrzeni znajduje się systemowy zarząd Gwiazd Wieczornych i siedziba zastępcy szefa tej grupy superaniołów — przezroczysty, monolityczny, lany kryształ.

Okręgi Nadrzędnych Kontrolerów Fizycznych

W tych okręgach, wokół ogromnej świątyni mocy, współśrodkowo rozmieszczone są różne klasy Nadrzędnych Kontrolerów Fizycznych. Przewodniczy im szef mocy Satanii, we współpracy z szefem Nadzorców Mocy Morontialnej. Świątynia mocy jest jednym z dwóch sektorów na Jerusem, do których wznoszący się śmiertelnicy oraz pośredni nie mają wstępu (drugi to sektor dematerializacji w strefie Synów Materialnych, gdzie serafini przekształcają istoty materialne w stan podobny do klasy bytu morontialnego).

Okręgi wznoszących się śmiertelników

W centrum okręgów wznoszących się śmiertelników widnieje grupa sześciuset dziewiętnastu (lub więcej — należy pamiętać, że od czasu objawienia Przekazów Urantii mogło nastąpić wiele zmian; nie tylko w tej kwestii) planetarnych monumentów, które reprezentują zaludnione światy Satanii. W centralnym punkcie znajduje się funkcjonujący model Edentii (stolicy konstelacji, której częścią jest Satania) i jej światów kultury wznoszenia się. Ów model ma prawie 65 km średnicy i jest wierną w każdym szczególe kopią układu Edentii.

Okręgi kolonii kurtuazyjnych

W siedmiu okręgach kolonii kurtuazyjnych widnieją trzy olbrzymie struktury: obserwatorium astronomiczne Jerusem, galeria sztuki Satanii i hala zgromadzeń, poświęcona odpoczynkowi i rozrywce — teatr przedstawień morontialnych.

Niebiańscy twórcy, kierując spornagiami, tworzą mnóstwo kreatywnych dekoracji oraz monumentalnych pomników, których pełno jest na każdym placu zgromadzeń publicznych. Pracownie tych twórców zaliczają się do największych i najpiękniejszych ze wszystkich, niezrównanych budowli tego wspaniałego świata. Inne kolonie kurtuazyjne mają również swe obszerne i piękne centrale. Wiele tych budynków skonstruowanych jest wyłącznie z krystalicznych klejnotów. Wszystkie światy zaprojektowane są bogate w kryształy i tak zwane metale szlachetne.

46:5.31 (526.6)

Okręgi finalistów

W samym centrum okręgów finalistów Jerusem znajduję się pusta świątynia — świątynia tajemnicy (stolica każdego systemu w Nebadonie ma taką). Budowlę tą opieczętowano insygniami Michała. Nosi napis: „Niepoświęcona siódmemu stadium ducha — wiecznemu przeznaczeniu”. Pieczęć władzy umieścił tam Gabriel i nikt prócz Syna Stwórcy nie może (albo nie potrafi) jej złamać.

Kwadraty Jerusem

Obszary wykonawczo-administracyjne Satanii rozmieszczono na Jerusem w tysiącu kwadratach wydziałowych. Każda z tych ogromnych jednostek administracyjnych posiada 100, podzielonych na 10 podgrup, oddziałów. Wszystkie kwadraty ponadto zgrupowano w 10 dywizji, które tworzą następujące departamenty administracyjne:

• Departament podtrzymywania fizycznego oraz materialnego doskonalenia domen mocy i energii fizycznej;
• Departament arbitrażu, etyki i orzecznictwa administracyjnego;
• Departament spraw planetarnych i lokalnych;
• Departament spraw konstelacji i wszechświata;
• Departament edukacji oraz innych działań Melchizedeków;
• Departament planetarnego i systemowego rozwoju materialnego (naukowa domena działalności Satanii);
• Departament spraw morontialnych;
• Departament działalności i etyki czystego ducha;
• Departament służby wznoszenia się;
• Departament filozofii wielkiego wszechświata

Kwadraty Jerusem są przezroczyste, zatem każdy odwiedzający może przyglądać się pracy tych jednostek administracyjnych systemu.

Prostokąty Jerusem

Miejsca przeznaczone dla niższego życia rodzimego świata stołecznego nazwano prostokątami. Na Jerusem w tysiącu takich prostokątach żyją spornagie, gdzie w centrum znajduje się ich obszerna główna kwatera.

Spornagie należą do klasy życia zwierzęcego i są ogrodnikami planet zarządu. Ziemię Jerusem uprawia się głównie dla efektów dekoracyjnych i estetycznych, a ci botanicy robią to oryginalnie i z artyzmem. Księga Urantii zalicza te istoty do zwierząt, spornagie jednak w swej pracy używają zarówno narzędzi mechanicznych, jak i innych zwierząt.

Spornagie żyją nawet do 50 000 standardowych lat, jednak nie posiadają trwałych dusz ani osobowości. Rozwijają za to indywidualność i są jedynymi istotami we wszechświecie Nebadon, które doznają pewnego rodzaju reinkarnacji. Gdy z upływem czasu fizyczne ciała tych stworzeń niszczeją, ich twórcy z pomocą Nosicieli Życia, wytwarzają nowe, w których spornagie kontynuują swój byt.

Może najlepiej będę mógł zasugerować cokolwiek umysłom Urantii, w sprawie natury tych pięknych i pożytecznych stworzeń, gdy powiem, że posiadają one cechy wiernego konia i przywiązanego psa oraz przejawiają inteligencję wyższą niż u najwyższych typów szympansów. Oceniając według materialnych standardów Urantii, są wyjątkowo piękne. Szczególnie sobie cenią uwagę, jaką im okazują materialni i częściowo materialni goście, przebywający na tych zaprojektowanych światach. Posiadają wzrok, który w dodatku do istot materialnych pozwala im rozpoznawać istoty morontialne, niższe klasy anielskie, istoty pośrednie i niektóre z niższych klas osobowości duchowych. Nie rozumieją czczenia Nieskończonego ani nie pojmują doniosłości Wiecznego, jednak przez przywiązanie do swych zwierzchników przyłączają się do widzialnego, duchowego czczenia ich domen.

46:7.7 (528.5)

Trójkąty Jerusem

W trójkątach, dziesięciu zgrupowanych jednostkach administracyjnych, prowadzone są lokalne i rutynowe sprawy; tam też mieszkają lokalni administratorzy stolicy.

Trójkąty Jerusem otacza wielka panoramiczna wystawa historii stolicy. Obecnie ponad dwudziestokilometrowa jej część nie jest zapełniona. Ten pusty sektor zostanie uzupełniony dopiero po ponownym przyjęciu Satanii do obwodów konstelacji (tj. po zakończeniu sądu nad buntem Lucyfera).

Światy kultury przejściowej

Wokół Jerusem orbituje w sumie 56 planet. Siedem głównych satelitów stolicy (każdy posiada siedem swoich podsatelitów) to sfery nazywane światami kultury przejściowej. Księga Urantii szczegółowo opisuje jedynie pierwszą z nich.

W największym uproszczeniu można rzec, że światy kultury przejściowej to systemowe centra siedmiu, podstawowych grup wszechświatowych istot; w dużej mierze poświęcono je wznoszącym się śmiertelnikom. Wszystkie są ponumerowane i odpowiednio nazwane; ich szefów wyznacza najwyższa rada wykonawcza.

Na siedmiu światach-mieszkaniach wznoszący się śmiertelnicy mają szerokie możliwości wynagrodzenia sobie wszystkich braków empirycznych jakich doznali na światach, z których pochodzą, czy to ze względów dziedzicznych, czy środowiskowych, czy też z powodu nieszczęśliwego, przedwczesnego zakończenia życia w ciele. Jest to prawdą w każdym sensie, za wyjątkiem życia seksualnego śmiertelnika i okoliczności temu towarzyszących. Tysiące śmiertelników przybywa do światów-mieszkań bez skorzystania z pewnych dobrodziejstw, w tych zwłaszcza dziedzinach, jakie wywodzą się z całkiem normalnych kontaktów seksualnych na ich rodzimych planetach. Doświadczenia światów-mieszkań w niewielkim tylko stopniu mogą wyrównać takie, bardzo osobiste braki. Dla wznoszących się istot doznanie seksualne, w znaczeniu fizycznym, jest sprawą przeszłości, jednak w bliskich kontaktach z Materialnymi Synami i Córkami, zarówno oddzielnie jak również w charakterze członków ich rodzin, pozbawieni życia seksualnego śmiertelnicy mają możliwość rekompensaty społecznych, intelektualnych, emocjonalnych i duchowych aspektów swej niekompletności. Tak więc wszyscy ci ludzie, których okoliczności lub błędne opinie pozbawiły dobrodziejstw, wynikających z pożytecznych związków seksualnych na światach ewolucyjnych, mają tutaj pełne możliwości przyswojenia sobie tych, istotnych doświadczeń śmiertelnika, w bliskim i miłości pełnym związku z niebiańskimi, obdarzonymi płcią istotami adamicznymi, które stale zamieszkują stolice systemów.

45:6.3 (516.1)

Numer 1. Świat finalistów

Na pierwszą planetę okrążającą Jerusem powinniśmy zwrócić szczególną uwagę. To zarząd korpusu finalistów Satanii, otoczony przez siedem światów-mieszkań — planety całkowicie poświęcone schematowi wznoszenia się śmiertelników; czasami nazywa się je też „światami przetrzymania”. To tam, ci z nas, którym nie udało się zespolić z Dostrajaczami Myśli za życia w ciele, uzyskają pomoc w dalszym rozwoju duchowym. Wszyscy, których zamiary były szczere i w duchu są wartościowi, a z jakichkolwiek przyczyn ich dusze nie „osiągnęły sukcesu”, odnajdą tam siebie; tam będziemy się uczyć oraz rozwijać kontynuując swój byt. O światach-mieszkaniach nieco więcej opowiem w dalszej części tego materiału.

Korpus finalizmu stanowi aktualnie najwyższy cel wszystkich zespalających się z Dostrajaczem śmiertelników (choć jego członkami mogą zostać również inne istoty). Dla nas istotne jest, że finalistami mianuje się ludzi, którzy żyjąc prawdziwą religią, rozwijali się i wznosili, aż dotarli przed oblicze samego Boga. Korpus finalizmu to nasz najwznioślejszy cel; nawet jeśli nie zdajemy sobie jeszcze z tego sprawy.

Świat finalistów Jerusem służy obecne za główną siedzibę ponad stu tysięcy kompanii finalistów (na kompanię składa się 1000 tych gloryfikowanych istot). Mogą odwiedzać go mieszkańcy wszystkich siedmiu światów-mieszkań. Tam również znajdują się ochronki próbne — szkoły zajmujące się nauczaniem i wychowywaniem dzieci; także tych, które zmarły przed uzyskaniem statusu jednostki w rejestrach wszechświata.

Numer 2. Świat morontialny

Główna kwatera nadzorców życia morontialnego. Na otaczających ją 7 planetach szefowie morontialni szkolą swoich towarzyszy i pomocników — zarówno istoty morontialne, jak i wznoszących się śmiertelników.

Numer 3. Świat aniołów

Stolica zastępów anielskich służących w systemie, otoczona przez 7 planet nauczania i instruktażu aniołów — „seraficzne sfery socjalne”.

Numer 4. Świat superaniołów

Miejsce zamieszkania Gwiazd Błyszczących Wieczornych Satanii i „partnerskich” oraz „prawie partnerskich” im istot. 7 satelitów tego świata przydzielono 7 głównym grupom tych, nienazwanych istot niebiańskich.

Numer 5. Świat Synów

Stolica Boskich Synów wszystkich klas. 7 otaczających ją planet poświęcono indywidualnym grupom tych bosko spokrewnionych synów.

Numer 6. Świat Ducha

Miejsce spotkań wysokich osobowości Nieskończonego Ducha. Satelity przypisano poszczególnym grupom ich zróżnicowanych klas.

Numer 7. Świat Ojca

Niezamieszkana, „cicha sfera systemu”. W jej centrum widnieje wielka świątynia światłości. Istoty ze wszystkich światów systemu są w niej mile widziane jako czciciele.

7 satelitów orbitujących wokół świata Ojca w poszczególnych systemach ma różne zastosowanie. W Satanii służą obecnie jako światy-więzienia dla internowanych uczestników buntu Lucyfera. Tam też uwięziono jego samego.

Siedem światów-mieszkań

KIEDY Syn Stwórca przebywał na Urantii, mówił o „wielu mieszkaniach we wszechświecie Ojca”. W pewnym sensie wszystkie pięćdziesiąt sześć światów, okrążających Jerusem, poświęcone są kulturze przejściowej wznoszących się śmiertelników, ale siedem satelitów pierwszego świata specyficznie nazywane jest światami-mieszkaniami.

47:0.1 (530.1)

(Księga Urantii, gdy mówi o światach-mieszkaniach Satanii, skupia się przede wszystkim na postępie, jakiego dokonują tam śmiertelnicy. Proces takiej kosmicznej ewolucji planuję dokładniej opisać przy okazji analizy wznoszenia się, dlatego poniżej przygotowałem jedynie zarys charakterystyki tych planet).

Podstatelity świata finalistów, nazywane światami-mieszkaniami, działają pod kierownictwem nadzorców morontialnych i Melchizedeków. Na każdym urzęduje tymczasowy gubernator, który odpowiada bezpośrednio przed władzami Jerusem. Na nich również, obok lokalnych miejsc spotkań Doradców Proceduralnych, swoje siedziby mają rozjemcy z Uversy, a organizatorzy powrotu i niebiańscy twórcy swoje zarządy grupowe. Tylko na pierwszym mieszkaniu nie służą spirongi, ale na wszystkich siedmiu można spotkać wspomniane wcześniej spornagie.

Światy-mieszkania to te intrygujące wielu z nas miejsca, gdzie po śmierci ciała zmartwychwstają śmiertelnicy planet ewolucyjnych. Po „próbnym życiu” na Ziemi stamtąd rozpoczniemy swoją wszechświatową przygodę. Choć to dopiero przedszkole, awansując od mieszkania do mieszkania, będziemy się rozwijać i wciąż lepiej poznawać Boga.

Stopniowa promocja z jednego mieszkania do następnego wiąże się z przywilejem odwiedzania poszczególnych światów kultury przejściowej. Dopuszczenie do pierwszego świata-mieszkania równoznaczne jest ze swobodnym dostępem do świata finalistów; po promocji do drugiego mieszkania śmiertelnicy są mile widziani również na świecie morontialnym; następny awans idzie w parze z możliwością wstępu także na świat aniołów; itd. Ukończenie szkolenia siódmego świata-mieszkania upoważnia wznoszących się do odlotu na Jerusem. Ponadto, stopnie rozwoju, jakie śmiertelnicy osiągają na poszczególnych mieszkaniach, odpowiadają poziomom, jakie istoty ludzkie mogą osiągnąć, żyjąc w kolejnych epokach na swych rodzimych planetach ewolucyjnych.

Światy-mieszkania Satanii prawdopodobnie zostały już kiedyś nam objawione, ponieważ ziemskie wyobrażania nieba często odnoszą się właśnie do nich. Pierwszy świat-mieszkanie widzieliśmy jako pierwsze niebo, drugi jako drugie, trzeci jako trzecie; itd. Stąd też może pochodzić powiedzenie „być w siódmym niebie”.

Pierwszy świat-mieszkanie

Kluczowym punktem pierwszego świata-mieszkania jest hala zmartwychwstania — znajdująca się w samym centrum ogromna świątynia „składania osobowości” — Świątynia Nowego Życia. Ze Świątyni wychodzi promieniście 7 skrzydeł, które Księga Urantii również nazywa halami zmartwychwstania. To tam zmarli śmiertelnicy na nowo podejmą swe życia. W każdej hali jest 100 000 izb zmartwychwstania (prawdopodobnie przeznaczonych dla pojedynczych osób) zakończonych okrągłymi halami składania grupowego (gdzie przebudzić może się do miliona jednostek).

Pośrodku siedmiu okręgów administracyjnych pierwszego świata-mieszkania znajduje się świątynia Morontiańskich Towarzyszy — osobistych przewodników wznoszących się śmiertelników.

Podstawową funkcją pierwszej z planet przetrzymania jest ewentualna korekta i leczenie różnorakich ludzkich doświadczeń. Jest to sfera praktycznie materialna — reprezentuje wczesne początki porządku morontialnego (przedduchowego). Zgodnie z zapisami Księgi i wbrew kapłańskim naukom, człowieka po śmierci nie czeka natychmiastowy awans do doskonałego, boskiego stanu. Zmartwychwstali to wciąż prawie ludzie, a całość nauki i służby na pierwszym świecie-mieszkaniu polega na wyrównywaniu ich niedoborów. Tam, na górze, obudzimy się dokładnie w tym samym miejscu, gdzie skończyliśmy na dole.

Pobyt na pierwszym świecie-mieszkaniu dotyczy przede wszystkim ludzi zmarłych na sferach w ich wczesnych stadiach ewolucyjnych oraz tych, którzy pochodzą z planet opóźnionych buntem; takich jak Ziemia. Wyrównanie niedoborów ma rozwinąć takich przetrwałych śmiertelników przynajmniej do poziomu poadamicznego systemu sprawiedliwości, jaki występuje na normalnych światach ewolucyjnych. Niedoborem jest więc niedostateczna ilość albo i zupełny brak niezbędnych życiowych doświadczeń, które z jakichkolwiek powodów ominęły człowieka w trakcie jego życia w ciele. Na pierwszym świecie-mieszkaniu dostaniemy okazję, by je wszystkie nadrobić. Np.: Wszyscy, którzy przetrwali śmierć, muszą na pierwszym świecie-mieszkaniu spełnić wymagania komisji rodzicielskich ze swoich rodzimych planet.

Jeśli nie zostaniecie zatrzymani na pierwszym świecie-mieszkaniu, po dziesięciu dniach uśniecie snem transponowania i pójdziecie do drugiego świata a później, co dziesięć dni, będziecie tak samo awansować, aż przybędziecie na świat wam przydzielony.

47:3.10 (534.2)

Drugi świat-mieszkanie

Na drugim świecie-mieszkaniu przetrwałych śmiertelników dokładniej wprowadza się w życie po życiu. Zaczynają funkcjonować grupy robocze i organizacje społeczne, a zbiorowości nabierają właściwych proporcji; wznoszący się inicjują nowe porządki społeczne i systemy zarządzania. Tam też ostatecznie likwiduje się wszystkie stadia „konfliktu intelektualnego” oraz wszelakie rodzaje rozbieżności umysłowych. Kultura drugiego mieszkania ma cechy normalnej, zamieszkałej planety w epoce po obdarzeniu Synem-Arbitrem.

Trzeci świat-mieszkanie

Na pierwszych dwóch światach-mieszkaniach nauka w największej mierze polega na uzupełnianiu doświadczeń. Na trzecim, wznoszący się śmiertelnicy, wkraczają w okres rozwojowej kultury morontialnej. To tu rozpoczyna się bardziej formalna edukacja. Postęp na trzecim mieszkaniu porównywalny jest do statusu intelektualnego kultury po Synu obdarzającym, na przeciętnych światach ewolucyjnych.

Nauczyciele Światów-Mieszkań służą na wszystkich siedmiu planetach okrążających świat finalistów, ale na trzecim, w centrum okręgów szkolnych, mają swój zarząd.

Czwarty świat-mieszkanie

Na czwartym świecie-mieszkaniu każda wznosząca się istota lepiej dopasowuje się do swojego miejsca w grupach roboczych oraz do działalności jej klasy w życiu morontialnym. W trakcie tamtejszego szkolenia śmiertelnicy są tak naprawdę po raz pierwszy wprowadzeni w obowiązki i radości prawdziwego życia społecznego istot morontialnych. Kulturę czwartego mieszkania można porównać do tej panującej w epoce po Synach-Nauczycielach, na planetach o normalnym rozwoju ewolucyjnym.

Piąty świat-mieszkanie

Prawdziwa, kosmiczna świadomość rodzi się w mieszkaniu piątym. Zaczynacie ukierunkowywać się na wszechświat. Rzeczywiście jest to czas poszerzania horyzontów. W rozwiniętych umysłach wznoszących się śmiertelników zaczyna kiełkować myśl, że pewne zdumiewające i świetne, pewne niebiańskie i boskie przeznaczenie oczekuje wszystkich tych, co ukończą progresywne wznoszenie się do Raju, które się właśnie zaczęło, tak mozolnie, ale radośnie i pomyślnie. Mniej więcej w tym czasie przeciętny, wznoszący się śmiertelnik, zaczyna przejawiać autentyczny, oparty na doświadczeniu entuzjazm dla wznoszenia się do Havony. Nauka staje się dobrowolna, bezinteresowna służba naturalna a czczenie spontaniczne. Budzi się prawdziwy, morontialny charakter; rozwija się prawdziwa, morontialna istota.

47:7.5 (537.5)

Kultura intelektualna i społeczna piątego świata-mieszkania porównywalna jest do życia z wczesnej epoki światłości i życia planet, gdzie ewolucja przebiega normalnie.

Szósty świat-mieszkanie

Na szóstym mieszkaniu wznoszący się rozpoczynają wstępną naukę o administracji wszechświatowej. I choć jest to możliwe wcześniej, tam też większość śmiertelników ostatecznie zespala się ze swoimi Dostrajaczami Myśli. W czasie pobytu osiągają status porównany z rozwojem charakterystycznym dla normalnych światów ewolucyjnych w epokach powyżej wstępnego stadium światłości i życia.

Siódmy świat-mieszkanie

Doświadczenia na tej sferze koronują całą egzystencję człowieka po śmierci. Kiedy jesteście tutaj, naucza was wielu nauczycieli; wszyscy oni będą współpracować ze sobą, aby przygotować was do życia na Jerusem. W czasie pobytu na siódmym świecie-mieszkaniu faktycznie zacierają się jakiekolwiek dostrzegalne różnice pomiędzy śmiertelnikami, przybywającymi z odosobnionych i opóźnionych światów a przetrwałymi istotami, pochodzącymi z bardziej zaawansowanych i oświeconych sfer. Tutaj zostaniecie oczyszczeni ze wszystkich pozostałości niefortunnego dziedzictwa, wpływu szkodliwego otoczenia i nieduchowych tendencji planetarnych. Tutaj usuwa się ostatnie pozostałości „znamienia bestii”.

47:9.1 (538.6)

Do wewnątrz i w górę

Każda składowa wielkiego wszechświata, począwszy od niepozornych planet przestrzeni, a kończąc na niewyobrażalnym dla śmiertelnego umysłu doskonałym wszechświecie — Havonie, z ludzkiej perspektywy jest częścią składową wszechświatowego uniwersytetu. Jest literalnie prawdą, że „człowiek uczy się przez całe życie”; nie tylko to śmiertelne. Wznosząc się; służąc, bawiąc się i odpoczywając, dowiadujemy się coraz więcej. A gdy odbywa się to zgodnie z boskim przykazaniem, zawsze stajemy się lepsi. Coraz bardziej podobni Bogu.

Gdyby proces wznoszenia się przyrównać do etapów kształcenia, życie na Ziemi mogłoby być co najwyżej żłobkiem. Doświadczenia na światach zarządu systemu porównałbym wtedy do tych przedszkolnych (trzy pierwsze światy-mieszkania) i ze szkoły podstawowej (kolejne). I choć Jerusem jest zaledwie pierwszym poważniejszym przystankiem tego wszechświatowego przedsięwzięcia, nam objawi się jako miejsce przekraczające najśmielsze oczekiwania i marzenia.