Havona

To, co transcendentalne, niekoniecznie musi być nierozwojowe, jednak w sensie skończonym jest superewolucyjne; nie jest też nieempiryczne, ale jest superdoświadczeniem i jako takie ma znaczenie dla istot stworzonych. Być może najlepszą ilustracją tego paradoksu jest centralny wszechświat doskonałości: raczej nie jest on absolutny – tylko Rajska Wyspa jest prawdziwie absolutna w „zmaterializowanym” sensie. Nie jest on też wytworem skończonym, ewolucyjnym, tak jak siedem superwszechświatów. Havona jest wieczna, ale nie jest niezmienna, nie jest wszechświatem nierozwojowym. Zamieszkała jest przez istoty (mieszkańców Havony), którzy faktycznie nigdy nie byli stworzeni, ponieważ istnieją wiecznie. Tym samym Havona jest ilustracją tego, co nie jest ściśle skończone a jeszcze nie jest absolutne. Dodatkowo, Havona działa jako strefa ochronna między absolutnym Rajem a wszechświatami skończonymi, ponadto ukazuje ona funkcjonowanie istot transcendentalnych. Jednak Havona, sama w sobie, nie jest transcendentalna – to jest Havona.

105:7.2 (1159.7)

Bez obaw. Jeżeli twoja główna reakcja na powyższy Przekaz, rozbrzmiewa w stylu: „Ale że niby co?”, to wiedz, że nie jesteś sam; wybrałem go jednak nieprzypadkowo.

Spóźnione wprowadzenie

Studiując, a potem streszczając przedstawione w Księdze Urantii opisy wszechświata, wspinałem się od najniższych, a więc tych najłatwiejszych, szczebli. Zacząłem od Urantii (Ziemi) i przez Satanię (system), Norlatiadek (konstelację), Nebadon (wszechświat lokalny), Ensę oraz Splandon (mniejszy i większy sektor), poprzednim wpisem z serii dotarłem do superwszechświata Orvonton. Po drodze zahaczyłem jeszcze o naszych sąsiadów. Na samym końcu planuję opisać niezorganizowane obszary przestrzeni zewnętrznej.

Z najważniejszych części, tych kluczowych na drodze wznoszącego się człowieka, zostały mi dwa ostatnie punkty: najwyższy – Wyspa Raj oraz poprzedzający ją wszechświat centralny – Havona, której dotyczy niniejszy tekst.

Każdy kolejny etap wprowadzał nowe zagadnienia, które coraz trudniej było mi ogarnąć.

Stosunek do takiego stanu rzeczy zależy od twojej otwartości. Mnie dawno temu, zanim w ogóle dowiedziałem się o Księdze Urantii, udało się zaakceptować własne ograniczenia. Szczególnie kiedy mowa o kosmosie i szeroko rozumianym Bogu. Bezsprzecznie chciałbym rozumieć „wszystko” i w pełni, ale nie oczekuję, że mi się to uda.

Wprawdzie autorzy Przekazów starali się dostosować ich zakres i formę do ludzkich możliwości, jednak mamy swoje limity. Tym bardziej że Księga Urantii ma służyć również przyszłym pokoleniom, które powinny rozumieć coraz więcej.

Ten wpis, ale dotyczy to wszystkich tutejszych analiz Przekazów Urantii, jest uzewnętrznieniem moich zdolności ich uchwycenia. Wiele z nich mnie przerasta, nie wszystko co wiem, umiem zwerbalizować, a i to, co się uda, nie zawsze jest przejrzyste.

Wszystkie te opracowania mają podwójną naturę. Piszę o tym, co już udało mi się rozgryźć, ale też o tym, co dopiero mam nadzieję zrozumieć w trakcie. W obu wypadkach staram się unikać Przekazów jak ten początkowy; takich, które choć dotyczą (lub mogą dotyczyć) omawianych zagadnień, są dla mnie praktycznie niezrozumiałe.

Przygotowując ten tekst, zignorowałem sporo materiału źródłowego. Nie chciałem przytaczać cytatów, wyłącznie po to, żeby były (choć w paru miejscach uznałem to za konieczne). Jeżeli okazałoby się, że dla ciebie czytelniku pominięte Przekazy są bardziej przystępne, mój opis wszechświata centralnego (i chyba każdy inny na tej stronie) może okazać się powierzchowny.

W każdym wypadku, jeżeli nie zapoznałeś się wcześniej ze wpisami charakteryzującymi niższe składowe wielkiego wszechświata, zachęcam, abyś zerknął najpierw do nich – ich znajomość na pewno w pewnym stopniu ułatwi odbiór niniejszego.

Wiemy, że w poprzedniej epoce wszechświata Havona była w pewnym sensie odmienna od Havony z epoki obecnej. Sądzimy, że jest w zasadzie logiczne przypuszczać, iż teraz jesteśmy świadkami tych powolnych przemian we wszechświecie centralnym, których wyników spodziewamy się w epokach nadchodzących. Jedna rzecz jest pewna: wszechświat nie jest statyczny, tylko Bóg jest niezmienny.

19:6.8 (222.4)

Boski wszechświat

Wasz świat, Urantia, jest jedną z wielu podobnych jej, zamieszkałych planet, wchodzących w skład wszechświata lokalnego Nebadonu. Wszechświat ten, wraz z podobnymi kreacjami, tworzy superwszechświat Orvonton, a z jego stolicy, Uversy, przybywa nasza komisja. Orvonton jest jednym z siedmiu ewolucyjnych superwszechświatów czasu i przestrzeni, które krążą wokół kreacji boskiej doskonałości bez początku i końca – centralnego wszechświata Havona. W sercu tego wiecznego, centralnego wszechświata, znajduje się stacjonarna Wyspa Raj, geograficzne centrum nieskończoności i miejsce pobytu wiecznego Boga.

0:0.5 (1.5)

Havona leży w centralnym miejscu całego stworzenia. To gigantyczny wszechświat, składający się z miliarda planet o „wysublimowanej doskonałości” rozlokowanych na siedmiu orbitach. Całość obiegają ogromne, ciemne ciała grawitacyjne. Prawdziwa wielkość tej kreacji „przekracza zdolność zrozumienia ludzkiego umysłu”.

W samym centrum Havony mieści się stacjonarna i stabilna Wyspa Raj wraz z jej satelitami. Raj jest „geograficznym centrum nieskończoności”. Dzięki olbrzymim masom ciemnych ciał grawitacyjnych, krążących na obrzeżu Havony, suma jej masy znacznie przekracza całkowitą, znaną masę wszystkich siedmiu części wielkiego wszechświata razem wziętych. Siedem superwszechświatów wraz z rejonami przestrzeni zewnętrznej krąży po stałych orbitach wokół centralnego skupiska satelitów Raju i sfer Havony.

Havona, w odróżnieniu od superwszechświatów, nie jest kreacją czasu i się nie rozwija; pojawiła się w aktualnej formie i jest „doskonale niezmienna”. Owe „pojawianie się” jest słownym uproszczeniem, gdyż Havona istnieje od zawsze i na zawsze. To wieczny wszechświat bez początku i bez końca; doskonały i kompletny. Nie umiem sobie wyobrazić, jak może to wyglądać, aczkolwiek zapisy Księgi powtarzają to wielokrotnie; Havona jest wszechświatem doskonałym. „Havona jest tak zdumiewająco doskonała, że status duchowy i stan energii tej formy wszechświata jest w doskonałej i trwałej równowadze”.

W superwszechświatach istnieje wielka odległość pomiędzy materią-energią kosmiczną a boskim duchem; w Raju stanowią jedność, ale w Havonie, choć i materia i duch są rozróżnialne, istnieją w idealnej harmonii.

Nie wiem, jak ta harmonia może się objawiać. Choć możemy na Ziemi ducha poczuć, jest on jednak rozmyty, ulotny i nienazwany; materia jest dla nas pewna i namacalna. Prawdopodobnie dlatego (że) dzieli je „wielka odległość”. Autorzy Księgi Urantii przyznają, że na światach czasu i przestrzeni takich jak nasz, wydaje się, iż to energia fizyczna dominuje, zauważają jednak, że im bardziej umysł-duch zbliża się do boskości i doskonałości, tym bardziej dominują stadia duchowe. „W ewolucji kosmicznej materia staje się filozoficznym cieniem, rzucanym przez umysł, w obliczu duchowej światłości boskiego oświecenia”. Harmonię Havony rozumiem jako wyraźne i naturalne dostrzeganie ducha, jakby tu był i w oczywisty sposób dopełniał materię. Choć bardziej prawdopodobne jest, że to materia uzupełnia ducha, ale tego nie jestem już w stanie sobie wyobrazić.

Aktualnym celem wszystkich superwszechświatów jest osiągnięcie doskonałości – „nawet takiej, jak doskonałą jest Havona”. Havona wydaje się więc być celem. Zarówno każdego z nas na drodze osobistego rozwoju i wznoszenia się, jak i ewolucji wszystkich części składowych wielkiego wszechświata.

Struktura planet Havony jest wyjątkowa. Nidzie indziej nie ma tak dużych sfer na światy zamieszkałe. Architektura, oświetlenie i ogrzewanie, także biologiczna i artystyczna dekoracja planet wszechświata centralnego „przekraczają znacznie najwyższy możliwy poziom ludzkiej wyobraźni”. Musimy Havonę zobaczyć sami, aby zrozumieć jej majestat i piękno. Jej światy są „idealnie urządzone pod względem duchowym” oraz przystosowane, by zostać miejscem pobytu wielu klas różnorodnych istot. Poza fizyczną organizacją materialną oraz składem podstawowych klas istot inteligentnych i innych rzeczy żywych, każda z poszczególnych planet Havony z osobna również jest kreacją oryginalną i niepowtarzalną. Każda jest tworem niedościgłym, wspaniałym i doskonałym.

Na światach Havony istnieje siedem podstawowych form rzeczy i istot żywych. Każda z nich funkcjonuje w trzech odrębnych stadiach, a każde ze stadiów dzieli się na siedemdziesiąt głównych sekcji; poszczególne sekcje składają się z tysiąca mniejszych, a te z podsekcji. Takie podziały sięgają prawdopodobnie dużo dalej.

Wszechświat centralny nie zna śmierci i rozkładu. Niższe rzeczy żywe przechodzą tam „przeobrażenia materializacji” — zmieniają formę i postać, ale nie ulegają procesowi rozkładu i śmierci komórkowej.

Podstawowe grupy życia są następujące: materialne, morontialne, duchowe, absoniczne, ostateczne, współabsolutne, absolutne. Życie tej wiecznej kreacji jest tak bogate i tak kompletne, że „zupełnie przekracza ludzkie pojęcie o czymkolwiek, czego może ewentualnie doświadczyć istota stworzona”.

Również funkcjonowanie społeczne Havony jest zupełnie niepodobne do tego, co znamy z Ziemi. Nawet tamtejsza metoda myślenia nie przypomina naszego procesu myślowego.

Choć nam może się tak wydawać, istoty duchowe nie mieszkają „w nicości”. Światy Havony mają materialną, rzeczywistą w naszym rozumieniu, naturę, aczkolwiek ich tworzywo różni się od tego, co znamy; również od czegokolwiek innego w ewolucyjnych wszechświatach. Materia wszechświata centralnego to kombinacja dokładnie tysiąca podstawowych pierwiastków chemicznych, które są pod wpływem zrównoważonego funkcjonowania siedmiu form energii; każda z tych energii wykazuje siedem „stadiów pobudzenia”. Oznacza to, że mieszkańcy Havony posiadają czterdzieści dziewięć rodzajów doznań zmysłowych.

Reakcje na bodźce u wyższych klas istot są zróżnicowane. Istnieje siedemdziesiąt zmysłów morontialnych, ale pewne klasy duchowe mogą mieć nawet dwieście dziesięć zmysłów. My, w obecnym stanie, w Havonie nie odczuwalibyśmy zupełnie nic; moglibyśmy funkcjonować wyłącznie jako samoświadoma istota, pozbawieni wszystkich bodźców zewnętrznych, więc i reakcji na nie.

Havona jest wszechświatem duchowo doskonałym i stabilnym materialnie. Kontrola i zrównoważona stabilność wszechświata centralnego, wydaje się być doskonała. Wszystko to, co fizyczne czy duchowe, jest doskonale przewidywalne, za wyjątkiem fenomenów umysłu i woli osobowości. Dochodzimy do wniosku, że grzech należy uznać tutaj za niemożliwy do zaistnienia, jednak sądzimy tak na tej podstawie, że obdarzone wolną wolą istoty z Havony nigdy nie były winne naruszenia woli Bóstwa. Przez całą wieczność, te niebiańskie istoty były konsekwentnie lojalne Wiecznym Czasu. Nigdy też grzech nie pojawił się w żadnej istocie, która weszła do Havony jako pielgrzym. Nigdy nie było przypadku złego postępowania jakiejkolwiek istoty czy grupy istot, stworzonych we wszechświecie centralnym Havona, czy też przyjętych do niego. Tak doskonałe i tak boskie są metody i środki selekcji we wszechświatach czasu, że według zapisów Havony, nigdy nie zdarzył się błąd; nie zrobiono nigdy żadnych pomyłek; żadna wznosząca się dusza nigdy nie była przedwcześnie przyjęta do wszechświata centralnego.

(155.3) 14:2.9

Początek

Wszechświaty czasu i przestrzeni, a więc i planety takie jak nasza, nie są stwarzane przez Boga. To zadanie Synów Stwórców. Wprawdzie Ojciec Wszechświatowy „kontroluje je w ich licznych wszechświatowych relacjach oraz w pewnych przejawach ich energii fizycznych, umysłowych i duchowych”, osobiście stworzył wyłącznie Wyspę Raj i centralny wszechświat – Havonę.

Początek, w kontekście omawianego tematu, musi być ubrany w cudzysłów. Nie zrozumiemy wieczności – rzeczywistości, które nigdy się nie zaczęły i nigdy się nie skończą. W związku z tym, że sami mieliśmy początek (możemy również mieć, i w pewnym sensie mamy swój koniec), jesteśmy przekonani, że wszystko inne też musi się kiedyś zacząć (i skończyć). Prawda jest inna. Zgodnie z naukami Księgi Urantii, „nigdy nie było takiego czasu, kiedy JESTEM nie był Ojcem Syna, a razem z nim Ducha”. Oznacza to, że Trójca, a więc i Havona, która wyłoniła się wraz z nią, SĄ od zawsze i na zawsze. Mi najłatwiej to przyjąć, kiedy nieskończoną przeszłość określam jako „dzień, przed którym zawsze było wczoraj”, a nieskończoną przyszłość jako „dzień, po którym zawsze będzie jutro”. Wieczność Havony jest jednak chyba czymś innym niż nieskończoność czasu. We wszechświatach ewolucyjnych wieczność symbolizowana jest przez wiecznotrwałe teraz.

Stwórca

Bóg zaplanował wieczną Havonę razem z Synem i w Duchu i od tego czasu istnieje wieczny wzorzec partnerstwa w stwarzaniu – dzielenie się stwarzaniem. Taki wzorzec – dzielenie się – jest głównym celem wszystkich Synów i Córek Boga, którzy wychodzą w przestrzeń i próbują powielić w czasie centralny wszechświat wiecznej perfekcji.

54:2.1 (614.6)

Havona powstała dzięki woli Ojca, we współpracy z Wiecznym Synem oraz Nieskończonym Duchem. Choć wszechświaty lokalne są w pewnym sensie kopiami organizacji Havony, na której są wzorowane, Ojciec Wszechświatowy nie jest w nich osobiście obecny; zamieszkuje jednak dusze wszystkich istot z tych wszechświatów jako Boski Monitor. Objawia się tutaj pewien rodzaj równowagi duchowej całości stworzenia, gdyż we wszechświecie centralnym Ojciec jest jako taki, osobiście obecny, ale nie ma go w umysłach rodzimych mieszkańców tej doskonałej kreacji. Ojciec Wszechświatowy więc “mieszka w niebie” i nie jest osobiście zauważalny w kreacjach otaczających Havonę (z wyjątkiem obwodu osobowości i służby Dostrajaczy Myśli). Wprawdzie przestrzeń nie stanowi dla niego przeszkody, a wszechobecność jest częścią jego nieskończonej natury, ograniczył jednak swoją bezpośrednią i aktualną obecność poza wszechświatem centralnym. Uznał tym samym suwerenność i boskie przywileje partnerskich stwórców i władców wszechświatów czasu i przestrzeni, którzy dla dzieci czasu są jego reprezentantami. Nie zawsze zresztą udaje się rozróżnić obecność samego Ojca, od działań jego partnerów.

Bóg zawsze działa zgodnie ze swoją niezależną wolą, by osiągnąć swój wieczny cel. Niebiańska doskonałość Havony i ewolucyjny charakter siedmiu superwszechświatów wynikają z jego „nieskończenie doskonałych” wyborów. Bóg dokonuje wyłącznie takich.

Wieczny Syn jest słownym wyrażeniem pierwszej, „absolutnej i nieskończonej myśli” Ojca Wszechświatowego; Nieskończony Duch jest doskonałym wypełnieniem pierwszej, kompletnej, stwórczej idei łącznego działania Ojca-Syna. Trzecia Osoba Bóstwa uwiecznia się razem z centralnym wszechświatem Havona. Od tego czasu Ojciec Wszechświatowy nie bierze już osobiście udziału w stwarzaniu wszechświata; przekazuje wszystko, co możliwe, Wiecznemu Synowi. Tak samo Wieczny Syn nadaje całą możliwą władzę i moc Wspólnemu Stwórcy – Nieskończonemu Duchowi. Duch utrzymuje takie same, osobiste związki z Synem we wszystkich kolejnych, “pohavonalnych” kreacjach, jakie Syn utrzymuje z Ojcem w kreacji pierwszej i centralnej. Moment, w którym Nieskończony Duch oświadczył, że on sam jest wieczny (a w związku z tym, Havona również), jest tradycyjnie uznawany początkowy punkt historii wszechświata wszechświatów. Nikt nie wie o żadnym wydarzeniu, które mogłoby mieć miejsce wcześniej; nie istnieją ślady ani zapisy, które mogłyby wskazywać, by cokolwiek mogło przedtem się wydarzyć. Poza tym punktem leżą „niedocieczone działania wieczności i głębie nieskończoności” — absolutna tajemnica.
Nam udaje się poznać Nieskończonego Ducha jako uniwersalną obecność, wszechobecny wpływ. Matka-Duch Wszechświata lokalnego, która jest jego manifestacją na Ziemi, jest wszędzie. W Havonie jednak Trzecia Osoba Bóstwa znana jest jako „osobowa obecność aktualnej służby”. Nieskończony Duch brał też udział w siedmiu obdarzeniach orbit Havony wraz z pierwszym Synem Michałem.

Mieszkańcy

Istoty z Havony są z natury dzielne, ale nie są odważne w ludzkim znaczeniu tego słowa. Są z natury życzliwe i troskliwe, ale raczej nie altruistyczne na sposób ludzki. Oczekują radosnej przyszłości, ale nie przepełnionej nadzieją w ten wyrafinowany sposób, jak to odczuwa ufny śmiertelnik na pełnych niepewności sferach ewolucyjnych. Mają wiarę w stabilność wszechświata, ale zupełnie obca jest im ta zbawcza wiara, dzięki której śmiertelny człowiek pnie się w górę, od stanu zwierzęcego do bram Raju. Kochają prawdę, ale nic nie wiedzą o jej zbawczych dla duszy właściwościach. Są idealistyczne, ale takimi się urodziły; są zupełnie nieświadome owej ekstazy stawania się właśnie takimi, poprzez ekscytujący wybór. Są lojalne, ale nigdy nie doświadczyły emocji szczerego i rozumnego poświęcenia się obowiązkowi, w obliczu pokusy zaniedbania. Są bezinteresowne, ale nigdy nie osiągnęły tych poziomów doznawania dzięki wspaniałemu zwycięstwu nad wojującym egocentryzmem. Cieszą się z przyjemności, ale nie pojmują słodyczy radości, jaką daje ucieczka od potencjalnego bólu.

3:5.17 (52.3)

Uznanie dla prawdy, dobroci i piękna, jest normą Havony. Rodzimi mieszkańcy wszechświata centralnego, tak jak ona sama, są wieczni i doskonali. Nie potrzebują względnych poziomów wartości, jako bodźca dla dokonywania wyboru — mają możliwość rozpoznania, a potem wyboru dobra mimo braku przeciwstawnych i zmuszających do myślenia sytuacji moralnych. Wszystkie te doskonałe istoty są w swej naturze moralnej i statusie duchowym tym, czym są, dzięki samemu faktowi swego istnienia. Rozwijają się, ale jedynie w zakresie właściwego im stanu. My zyskujemy swój status kandydata do wznoszenia się wyłącznie poprzez własną wiarę i nadzieję; wszystko, co mamy jest zdobyczą empiryczną. Istoty Havony takie zostały stworzone, więc nasze rozwojowe doświadczanie jest im zupełnie obce.

Wszyscy mieszkańcy kreacji centralnej są potomstwem Rajskiej Trójcy, a „ich liczba przekracza pojmowanie waszych prostych umysłów”. Z racji tego, iż są wieczni, nie mają rodziców, którzy ich spłodzili w naszym rozumieniu, ani się nie rozmarzają. Nigdy nie uda nam się wyobrazić sobie dokładnie tych gloryfikowanych istot, ale kiedyś uda nam się je poznać.

Żyją w takim samym znaczeniu jak inne klasy stałego obywatelstwa planet wielkiego wszechświata. Tak jak materialna klasa synostwa prowadzi materialną, intelektualną i duchową organizację miliarda systemów lokalnych w superwszechświecie, tak w szerszym rozumieniu, mieszkańcy Havony żyją i działają na miliardzie światów wszechświata centralnego. Havonerzy na wiele sposobów służą istotom zstępującym z Raju oraz wznoszącym się istotom z superwszechświatów, ale żyją oni także swym życiem, które jest unikalne dla wszechświata centralnego.

Tak jak czczenie wiernych synów ze światów ewolucyjnych robi zadośćuczynienie za miłość Ojca Wszechświatowego, tak wzniosłe wielbienie istot z Havony syci doskonałe ideały Boskiego piękna i prawdy. Tak jak śmiertelny człowiek pragnie czynić wolę Bożą, tak te istoty z wszechświata centralnego żyją, aby zadowolić ideały Rajskiej Trójcy. W swej prawdziwej naturze istoty te są wolą Bożą. Człowiek cieszy się dobrocią Bożą, Havonerzy okazują radość z Boskiego piękna, podczas gdy wszyscy razem cieszą się służbą wolności, właściwą żywej prawdzie.

14:4.13 (157.5)

Postęp rodzimych istot Havony, również jest unikalny. Nie pociąga za sobą ani wznoszenia się do Raju, tak jak robią to istoty z superwszechświatów ani przenikania do superwszechświatów jak robią to istoty pochodzące z Wyspy Raj. Havonerzy sięgają wyższego statusu przez empiryczny postęp na zewnątrz — od pierwszej do siódmej orbity wszechświata centralnego, przez postęp do wewnątrz — od siódmej do pierwszej orbity oraz poprzez postęp wewnątrzorbitowy, w obrębie światów pojedynczej orbity.
Mieszkańcy Havony muszą posiąść pewien stopień rozwoju empirycznego, zdobywanego w kontaktach z istotami ewolucyjnymi, który będzie im dawał możliwość obdarowania ich fragmentem ducha Ojca Wszechświatowego.

Havonerzy nieustannie przenikają do wielu Rajskich Korpusów Finalizmu, a w związku z tym, że nie stwarza się ich więcej, wydaje się, że liczba mieszkańców pozostających w Havonie stale się zmniejsza. Wprawdzie są to spekulacje, ale prawdopodobnie kiedyś Havona zupełnie opróżni się z jej mieszkańców; możliwe również, że kolejnych epokach, wszechświat centralny może być zaludniony przez mieszaną grupę osiadłych w nim istot, z których tylko część będzie pierwotnymi mieszkańcami Havony.

Zaprzyjaźnicie się na wieczność z tymi wspaniałymi istotami, kiedy długo przebywać będziecie na miliardzie światów kultury Havony. A jak głęboka jest taka przyjaźń, jaka się zawiązuje pomiędzy najniższą osobową istotą ze światów przestrzeni a tymi wysokimi, osobowymi istotami, rodzimymi dla doskonałych sfer wszechświata centralnego! Wznoszący się śmiertelnicy, poprzez długi i pełen miłości związek z mieszkańcami Havony, wynagradzają sobie w znacznym stopniu duchowe ubóstwo wcześniejszych stadiów rozwoju śmiertelnika. Jednocześnie, przez kontakty ze wznoszącymi się pielgrzymami, Havonerzy nabierają doświadczenia, które w niemałym stopniu przezwycięża empiryczne braki ich życia, przeżywanego zawsze w boskiej doskonałości. Wielka i obopólna korzyść wynika z tego, zarówno dla wznoszących się śmiertelników jak i dla mieszkańców Havony.

(221.4) 19:6.2

Do mieszkańców wszechświata centralnego, oprócz faktycznych mieszkańców Havony, zalicza się także liczne klasy wzorcowe dla różnych wszechświatowych grup istot. Wszystkie istoty siedmiu superwszechświatów są modelowane według jakiejś istoty wzorcowej, żyjącej na jednym z miliarda światów Havony. My również mamy swe ideały bytu na zewnętrznych orbitach tych wzorowych sfer na wysokości. W praktyce może to oznaczać, że na którymś ze światów Havony, żyje „doskonały urantianin” — wzór i cel, do którego zmierza ewolucja gatunku ludzkiego na Ziemi.

Havona roi się życiem istot inteligentnych wszystkich stadiów, które szukają tutaj awansu od niższych orbit do wyższych, w swych staraniach osiągania wyższych poziomów realizacji boskości oraz poszerzonego zrozumienia najwyższych znaczeń, ostatecznych wartości i absolutnej rzeczywistości.

14:4.22 (158.3)

Servitale Havony

Te „istoty pośrednie” wszechświata centralnego, choć nazywane Servitalami, nie są posługującymi w jakimkolwiek służebnym znaczeniu tego słowa. W świecie duchowym nie istnieje coś takiego jak praca służebna; cała służba jest uświęcona i radosna; tak samo wyższe klasy istot nie patrzą z góry na niższe klasy egzystencji.

25:1.1 (273.10)

W Havonie występują dwa typy Servitali — duchowy i częściowo materialny. Są to wszechstronnie uzdolnione istoty i niewiele jest ograniczeń w zakresie ich pracy. Grupy wyższe (duchowe), są przydzielane wybiórczo do służb Ojca, Syna i Ducha oraz do pracy wykonywanej przez Siedem Duchów Nadrzędnych. Czasem służą na planetach nauczania, okrążających światy zarządu siedmiu superwszechświatów. Nowo stwarzani Servitale przechodzą szkolenie na każdej z siedmiu orbit Havony, a następnie podejmują prace, do których najlepiej się nadają.

Przewodnicy Absolwentów

Przewodnicy Absolwentów wykazują taki zakres sympatii i zrozumienia wznoszących się istot, że autorzy Przekazów są przekonani, że nabyli tych zdolności dzięki służbie w domenach superwszechświatów, jako Servitale Havony. Wprawdzie nie jest to potwierdzony fakt, panuje jednak pogląd, iż Przewodnikiem Absolwentów może zostać odpowiednio wykwalifikowany Servital. Tę teorię wydaje się potwierdzać nieustanne znikanie tych najbardziej doświadczonych.

Servital, który miał przydział w superwszechświecie i długo nie było go w Havonie i który uprzednio miał dużo takich misji, otrzymuje przywilej „osobistego kontaktu” z Rajską Światłością Centralną, zostaje objęty przez Świetlane Osoby i znika z pola widzenia swych duchowych towarzyszy; już nigdy więcej nie pojawia się wśród swego rodzaju istot.

24:7.2 (271.1)

Takie doświadczenie nie musi zawsze oznaczać, że Servital zostanie transponowany na Przewodnika Absolwenta; każdy z nich może wielokrotnie przechodzić „Boskie objęcia”, a potem wyłonić się jako podniosły Servital i wrócić do służby. Jednak prawie jedna czwarta tych, którzy wchodzą w Boskie objęcia, znika.

W wysokich zapisach pojawia się szereg pozycji, takich jak ta poniżej:

24:7.4 (271.3)

„I Servital numer 842.842.682.846.782 z Havony, imieniem Sudna, przybył ze służby w superwszechświecie, został przyjęty w Raju, poznał Ojca, wszedł w Boskie objęcia i go nie ma”.

24:7.5 (271.4)

Kiedy pojawi się taki zapis, misja Servitala jest zakończona. Następnie, dokładnie w „trzy momenty” (w trochę mniej niż trzy dni naszego czasu), nowo narodzony Przewodnik Absolwentów samoistnie pojawia się na zewnętrznych orbitach Havony. Liczba Przewodników Absolwentów (z niewielkimi różnicami, występującymi prawdopodobnie z powodu tych, którzy są w stadium przejścia), równa się dokładnie liczbie tych Servitali, którzy zniknęli.

Kolejnym powodem potwierdzającym te przypuszczenia, jest tendencja przewodników i towarzyszących im Servitali do nawiązywania niezwykłych kontaktów. Jest zupełnie niewytłumaczalne, w jaki sposób się rozumieją i sympatyzują ze sobą te niby odrębne klasy istot.

Przewodnicy Absolwentów, jako grupa, utrzymują i prowadzą wyższy uniwersytet nauk specjalistycznych i szkolenia duchowego. Poświęcają się prowadzeniu śmiertelników-absolwentów z superwszechświatów, przez proces nauczania w Havonie, aby przygotować ich do wejścia do Raju. Przewodnicy, zgodnie ze swoim mianem, pilotują pielgrzymów czasu przez siedem orbit światów wszechświata centralnego. Każdy wznoszący się otrzyma na świecie przyjmującym zewnętrznej orbity Havony osobistego Przewodnika Absolwentów, który będzie mu towarzyszył przez cały okres działalności na niebiańskich orbitach.

Liczba tych istot jest „trudna do wyobrażenia dla ludzkiego umysłu”, a wciąż pojawiają się nowi. Nie istnieli od wieczności, jak inni stali mieszkańcy Havony, ale pojawiają się, gdy są potrzebni. Nie ma żadnego zapisu o Przewodniku Absolwenta, zanim pierwszy śmiertelnik-pielgrzym wkroczył do zewnętrznej orbity Havony. W momencie, gdy przybył do pilotującego świata orbity zewnętrznej, został przyjaźnie powitany przez Malvoriana, pierwszego Przewodnika Absolwentów; obecnie szefa najwyższej rady i dyrektora ich rozległej organizacji edukacyjnej. Przewodnicy Absolwentów nigdy nie opuszczają światów Havony.

Cel

Łatwo wywnioskować, że wyłącznym celem stworzenia doskonałego, centralnego wszechświata Havony, było zadowolenie Boskiej natury. Havona może służyć za wzór, przy stwarzaniu wszystkich innych wszechświatów, jest także końcową szkołą dla pielgrzymów czasu w ich drodze do Raju; tym niemniej, taka niebiańska kreacja musi istnieć głównie dla przyjemności i zadowolenia nieskończonych Stwórców.

4:0.2 (54.2)

Bóg stworzył centralny wszechświat w konkretnym celu; czy raczej celach. Autorzy Przekazów twierdzą, że większość funkcji Havony przekracza pojmowanie skończonego umysłu; ja im wierzę. Prowadzi się tam np. wiele „działań nadskończonych, obejmujących niewypowiedzianą różnorodność absonicznych oraz innych stadiów funkcjonowania umysłu i ducha”. Nawet oni nie poznali wszystkich celów, dla których ta boska kreacja istnieje, niemniej przedstawili niektóre z nich.

• Ojciec Wszechświatowy czerpie najwyższą, rodzicielską satysfakcję z samego faktu doskonałości Havony; co jest już jednym z celów samo w sobie. Rozumiem to jako ostateczną przyjemność, która musi wynikać ze świadomości bycia przyczyną istnienia czegoś, co jest po prostu doskonałe; to coś w rodzaju poczucia całkowitego spełnienia i szczytowej dumy z własnego stworzenia;
• Skoro nawet my doceniamy smak miłości, tym bardziej Bóg cieszy się, doznając jej w maksymalnej pełni. Bóg Ojciec obdarza boską miłością każdą istotę stworzoną, a doskonałe istoty Havony równie doskonale ją odwzajemniają;
• Havona odzwierciedla Boskie piękno, a co za tym idzie, dostarcza wszystkim rozwijającym się wszechświatom doskonałego wzoru o idealnej harmonii; ukazuje jednocześnie wszystkim osobowościom doskonałe rzeczywistości duchowe. Niema to najmniejszego związku z „chwaleniem się”. Bóg zadowolony jest z faktu, iż przeznaczeniem każdej, nawet najmniejszej jednostki, która się na to zdecyduje, jest osiągnąć taki właśnie wysoki status.

• Wieczny Syn traktuje Havonę z „niekończącym się upodobaniem”, gdyż ta stanowi godny i zachęcający cel dla wznoszących się istot śmiertelnych; który potem stanie się ich prawdziwym domem;
• Havona to dla Wiecznego Syna dowód efektywności partnerstwa w boskiej rodzinie Ojca, Syna i Ducha. Jest materialnym i duchowym podłożem absolutnego zaufania dla Ojca Wszechświatowego;
• Wszechświat centralny dostarcza mu nieograniczonej podstawy do coraz szerszego urzeczywistniania mocy duchowej. To obszar, w którym Wieczny Syn może pewnie i bezpiecznie okazywać ducha oraz sposób funkcjonowania służby obdarzania, a co za tym idzie nauczać swoich partnerów, Rajskich Synów;
• Havona daje Synowi zaspokojenie rodzicielskich pragnień. Jest pierwszym i wiecznym pokazem, że Syn jest Słowem Ojca. Odnajduje tam „doskonałe zadowolenie” dzięki świadomości, że jest nieskończonym dopełnieniem Ojca, gdy jednocześnie może realizować wzajemne, doskonale równe braterstwo pomiędzy Ojcem a Synem.

• Dla Nieskończonego Ducha Havona jest dowodem, że jest on Wspólnym Aktywizatorem – nieskończonym reprezentantem zjednoczonego Ojca-Syna;
• Czerpie zadowolenie, gdy może działać stwórczo, a równocześnie ma satysfakcję z absolutnego współistnienia z tym Boskim dziełem;
• W Havonie Duch może demonstrować gotowość i zdolność służenia, jako potencjalny dawca miłosierdzia; tam też może prowadzić próby, przed faktyczną służbą we wszechświatach ewolucyjnych;
• Wszechświat centralny jest miejscem, gdzie Nieskończony Duch, razem z boskimi rodzicami, może uczestniczyć w administracji wszechświatowej — zarządza Havoną jako towarzyszący im Stwórca oraz ich potomek. Dzięki czemu przygotowuje się do zespołowej administracji wszechświatów lokalnych, gdzie Stwórcze Duchy asystują Synom Stwórcom;
• Planety Havony są „laboratoriami umysłowymi” dla stwórców kosmicznego umysłu. Na każdym ze światów Havony umysł jest inny i służy za wzór dla wszystkich duchowych i materialnych intelektów istot stworzonych. Te doskonałe sfery są też końcowymi szkołami dla wszystkich wznoszących się istot, dają więc Nieskończonemu Duchowi wiele okazji do wypróbowania metod służenia umysłowi na niezawodnych i służących poradą osobowościach;
• Havona jest dla Ducha wynagrodzeniem za bezinteresowną działalność na obszarach wszechświatów czasu i przestrzeni. Jest jego domem.

• Dla Rajskich Michałów Havona jest terenem szkoleniowo-edukacyjnym. Tam przygotowują się do późniejszego stwarzania wszechświatów. Ponadto wszechświat centralny stanowi dla nich wzór i cel; Synowie Stwórcy zawsze zmierzają do tego, aby każdy stworzony przez nich wszechświat osiągnął kiedyś poziom doskonałości Raju-Havony;
• Istoty z Havony są wzorcem osobowości dla śmiertelnych oraz duchowych dzieci Synów Stwórców. Wszechświat centralny jest dla nas wszystkich boskim przeznaczeniem;
• Havona jest źródłem wszechświatowej kontroli nadrzędnej, która stabilizuje i jednoczy wszechświaty lokalne Michałów. Stamtąd pochodzi ich stwórcza moc; tam również mieszkają współpracujące z nimi przy stwarzaniu wszechświatów partnerskie istoty;
• Synowie Stwórcy traktują Havonę jako dom. Dom ich Boskich rodziców, więc i swój.
• Matki Duchy wszechświatów lokalnych pochodzą z Raju-Havony. Tam przechodzą swe przedosobowe szkolenia; także tam uczą się sposobów współtwórczej współpracy z Synami Stwórcami. We wszechświecie centralnym znajdują wzory umysłu dla wszystkich, przyszłych podległych im grup inteligencji materialnej i duchowej. Wszechświat centralny jest również ich przeznaczeniem.

• Havona jest wzorem każdej osobowości śmiertelnika, jak również wszystkich nadludzkich osobowości z nami związanych. Jest motywacją dla ludzkich pragnień osiągania prawdziwych wartości ducha. Boski wszechświat jest bramą do Raju i do Boga dla każdej istoty obdarzonej wolą; miejscem ostatecznego szkolenia.
• Raj jest mieszkaniem, Havona pracownią i placem zabaw finalistów. Każdy, rozpoznający Boga śmiertelnik, zapragnie zostać finalistą. Wszechświat centralny jest naszym przeznaczeniem, ale również początkiem nowej, nieujawnionej służby w wieczności.
• Z praktycznego punktu widzenia, Havona (razem z Rajem), stanowi boskie centrum wiecznej, nieskończonej mocy dla wszystkich kolejnych ekspansji wielkiego wszechświata w czasie i przestrzeni.

Havona będzie bez wątpienia wciąż funkcjonować, w absonicznym znaczeniu, nawet w przyszłych epokach wszechświata, kiedy to będzie można oglądać pielgrzymów z przestrzeni, jak próbują znaleźć Boga na poziomach nadskończonych. Havona może służyć jako wszechświat szkoleniowy dla istot absonicznych. Będzie ona prawdopodobnie szkołą końcową, gdy siedem superwszechświatów będzie działać jako szkoły średnie dla absolwentów szkół podstawowych przestrzeni zewnętrznej. Zgadzamy się z opinią, że potencjały wiecznej Havony naprawdę są nieograniczone, że wszechświat centralny posiada wieczne możliwości pełnienia funkcji wszechświata eksperymentalno-szkoleniowego dla wszystkich rodzajów istot stworzonych, przeszłych, obecnych czy przyszłych.

14:6.41 (163.3)

Centrum wszystkiego

Każda jednostka, w całym wszechświecie, uważana jest za część całości. Przetrwanie części zależne jest od jej współpracy z planem i celem całości, od jej szczerego pragnienia i doskonałej gotowości czynienia Bożej woli Ojca. Jedynym ewolucyjnym światem bez błędu (możliwości nieroztropnego osądu) mógłby być świat bez wolnego rozumu. We wszechświecie Havony istnieje miliard doskonałych światów, razem z ich doskonałymi mieszkańcami, ale rozwijający się człowiek musi być omylny, jeśli ma być wolny. Wolny i niedoświadczony rozum nie może być od razu jednolicie mądry. Możliwość, że pomyłka w osądzie (zło) stanie się grzechem, istnieje tylko wtedy, kiedy wola ludzka świadomie zaaprobuje i rozmyślnie zezwoli na niemoralny osąd.

3:5.15 (52.1)

Havona nie bez powodu nosi miano wszechświata centralnego — boski wszechświat znajduje się w centrum całego stworzenia. Absolutnie nic nie jest stacjonarne w wielkim wszechświecie, a z najdalszej perspektywy, wszystkie jednostki energii kosmicznej krążą po orbicie boskiego wszechświata; wszystkie wszechświaty, systemy i każda z planet obiegają centrum Havony – wieczną Wyspę Raj. Raj jest jedynym stabilnym istnieniem.

Siedem superwszechświatów okrąża Wyspę Raj (a więc i Havonę) w kierunku przeciwnym ruchowi wskazówek zegara. Wszechświaty przestrzeni zewnętrznej, leżące obok obszarów siedmiu superwszechświatów, krążą wokół Raju zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Drugi, zewnętrzny wszechświat galaktyk, tak jak siedem superwszechświatów, okrąża centralną wyspę w kierunku przeciwnym ruchowi wskazówek zegara. Obserwatorzy astronomiczni z Uversy odkryli oznaki ruchu okrężnego w trzecim, zewnętrznym pasie bardzo odległej przestrzeni, który wykazuje tendencje do przemieszczania się zgodnego z ruchem wskazówek zegara.

Administracja

Przepisy wszechświata centralnego są odpowiednio i nieodłącznie naturalne; zasady postępowania nie są arbitralne. W Havonie, gdy wyniknie jakakolwiek potrzeba, pojawia się rozumowanie prawości i zasada sprawiedliwości. I te dwa czynniki, złączone razem, równają się temu, co na Urantii może być określone godziwością. Kiedy przybędziecie do Havony, będziecie w sposób naturalny cieszyć się robieniem rzeczy tym sposobem, jakim powinny być robione.

14:5.3 (158.6)

Centralny wszechświat nie ma rządu jako takiego; Havona jest tak doskonała, że zwyczajnie nie ma potrzeby, by taki funkcjonował. Nie ma tam zgromadzeń prawodawczych ani sądów. Ten boski wszechświat reprezentuje „szczyt ideałów prawdziwego samo-rządu”; potrzebuje jedynie kierownictwa administracyjnego.

Administracja Havony nie jest automatyczna, ale jest zadziwiająco doskonała i bosko sprawna. Jest to przeważnie administracja planetarna a powierzona jest przebywającemu na planecie Wiecznemu Czasu; każda sfera Havony kierowana jest przez jedną z tych osobowości, pochodzących od Trójcy. Wieczni Czasu nie są stwórcami, są jednak doskonałymi administratorami. Nauczają oni z najwyższą biegłością i prowadzą swe planetarne dzieci z doskonałą mądrością, graniczącą z absolutnością.

14:3.3 (155.6)

Administratorów Havony, Wiecznych Czasu jest dokładnie miliard – po jednym dla każdego świata wszechświata centralnego. Nie ma zapisów, które dotyczyłyby ich powstania. Są wieczni i pełnią swoje funkcje stale, bez zmian przydziału czy rotacji, jak w przypadku np. Najwyższych Ojców. Kiedy Wiecznego Czasu nie ma na jego sferze, kierownictwo na tym świecie przejmuje Nauczyciel-Syn Trójcy.

Poszczególni Wieczni Czasu zawsze są oryginalni, więc ukształtowali swoje światy zgodnie z ich własnymi, osobistymi ideami oraz ideałami. Architektura, ozdoby naturalne, struktury morontialne i kreacje duchowe są unikalne na każdej z ich sfer. Każda z miliarda planet Havony jest niepowtarzalna i niezrównanie piękna.

W organizacji funkcjonalnej, trzech Architektów nadzorujących Havonę działa w charakterze asystentów pomocniczych samotnego Architekta Raju. Siedmiu Architektów superwszechświatów pełni funkcję partnerów trzech nadzorców Havony. Siedemdziesięciu planistów superwszechświatów pierwszego poziomu przestrzeni zewnętrznej służy obecnie w charakterze asystentów pomocniczych siedmiu Architektów siedmiu superwszechświatów.

31:9.11 (352.4)

Orbita

Miliard doskonałych światów Havony rozłożonych jest na siedmiu koncentrycznych orbitach, otaczających trzy orbity satelitów Wyspy Raj. Wspólnie tworzą rozległą płaszczyznę dziesięciu współśrodkowych, stabilnych zespołów. Fizycznie, orbity Havony i Raju stanowią jeden system; podział wynika z ich segregacji funkcjonalnej i administracyjnej.

Najbardziej zewnętrzna orbita Havony zawiera ponad dwieście czterdzieści pięć milionów planet; na najbardziej wewnętrzną składa się ponad trzydzieści pięć milionów planet. Orbity pomiędzy mają proporcjonalną ich liczbę (druga około siedemdziesiąt milionów, trzecia około sto pięć milionów, czwarta około sto czterdzieści milionów, piąta około sto siedemdziesiąt pięć milionów, a szósta około dwieście dziesięć milionów planet). Światy Havony podążają jeden za drugim po swoich orbitach uporządkowanym korowodem.

Każda z orbit Havony przesycona jest wyspecjalizowanym reprezentantem Nieskończonego Ducha, jednym z Siedmiu Duchów Orbit. Taki Nieosobowy Duch, w dodatku do innych funkcji, koordynuje na nich bieg „spraw niebiańskich”.

Czas

W związku z ruchem orbitalnym planet Havony każda z nich ma swój czas lokalny. Krążąc wokół Raju, wszystkie światy na danej orbicie mają taką samą długość roku; okres ten stopniowo zmniejsza się od najbardziej zewnętrznej orbity do wewnątrz.
Oprócz roku planet poszczególnych orbit, we wszechświecie centralnym występuje również standardowy dzień Raju-Havony, który wynosi prawie tysiąc ziemskich lat (bez siedmiu minut, trzech i jednej ósmej sekundy). Jest to czas potrzebny planetom wewnętrznej orbity na pełny obieg dookoła Wyspy Raj.

Bo tysiąc lat w Twoich oczach jest jak wczorajszy dzień, który minął, niby straż nocna.

Ps 90,4

Dzień Raju-Havony jest standardową jednostką czasu dla siedmiu superwszechświatów (każdy z nich zachowuje również własne, wewnętrzne standardy czasowe, o których napisałem więcej, charakteryzując poszczególne składowe superwszechświata).

Ciemne ciała grawitacyjne

Na obrzeżach Havony, już poza siódmą orbitą, krąży „niewiarygodna ilość” olbrzymich, ciemnych ciał grawitacyjnych. Pod wieloma względami, nawet formą, nie przypominają one innych ciał niebieskich. Owe ciemne ciała grawitacyjne ani nie pochłaniają, ani nie odbijają światła. Tak dokładnie spowijają cały centralny wszechświat, że nie będzie nigdy widoczny; nawet dla najbliższych wszechświatów przestrzeni.

Ów pas czarnych dziur dzieli się na dwa, odrębne eliptyczne pasy. Zewnętrzny obraca się w kierunku zgodnym z ruchem wskazówek zegara, wewnętrzny w kierunku przeciwnym. Naprzemienne kierunki ruchu oraz gigantyczne masy tych ciemnych ciał wyrównują linie grawitacji Havony, więc wszechświat centralny jest kreacją zrównoważoną fizycznie i doskonale stabilną.
Pas wewnętrzny składa się z trzech uporządkowanych cylindrycznie grup. Jego przekrój ukazałby trzy współśrodkowe okręgi o prawie jednakowej gęstości. Zewnętrzny pas ułożony jest w stosunku do niego prostopadle; jest też dziesięć tysięcy razy wyższy. Pionowa średnica zewnętrznego pasa jest pięćdziesiąt tysięcy razy większa od jego średnicy poprzecznej.
Strefa rozdzielająca oba pasy jest tak unikalna, że nie istnieje nic podobnego w całym wielkim wszechświecie. Przestrzeń ta przenikana jest gigantyczną aktywnością nieznanego, nawet dla autorów Przekazów, rodzaju energii.

Duchy Orbit

Siedem Duchów Orbit Havony stanowi łączną, nieosobową reprezentację Nieskończonego Ducha i Siedmiu Duchów Nadrzędnych, dla siedmiu orbit wszechświata centralnego. Są one sługami Duchów Nadrzędnych i są także ich wspólnym potomstwem. Duchy Nadrzędne dają siedmiu superwszechświatom odrębną i zróżnicowaną indywidualność administracyjną. Poprzez te, jednorodne Duchy Orbit Havony, mogą one sprawować zjednoczony, jednolity i skoordynowany, duchowy nadzór nad wszechświatem centralnym.

17:5.1 (202.4)

Każda z orbit Havony przenikana jest przez jednego z Siedmiu Duchów Orbit. Działalność tych Duchów ogranicza się wyłącznie do jego orbity, ale bezpośrednio nie interesuje ich administracja Wiecznych Czasu. Duchy Orbit są jednolitym wytworem Siedmiu Duchów Nadrzędnych, a ich funkcjonowanie rozpoczęło się już po pierwotnym wyłonieniu się Havony.

Zgodnie z zapisami Księgi Urantii, w trakcie naszej ewentualnej podróży przez Havonę będziemy mogli ich rozpoznać i „cieszyć się ich duchowym wpływem”, ale nie spotkamy ich osobiście. Duchy Orbit kontaktują się z istotami przebywającymi w Havonie przez supernafinów trzeciej klasy – ich potomstwo.

Duchy Orbit związane są z rodowitymi mieszkańcami Havony mniej więcej tak, jak Dostrajacze Myśli są związane z istotami śmiertelnymi, zamieszkującymi światy wszechświatów ewolucyjnych. Duchy Orbit są bezosobowe, tak jak Dostrajacze Myśli i harmonizują się z doskonałymi umysłami istot Havony, tak jak bezosobowe duchy Ojca Wszechświatowego zamieszkują skończone umysły śmiertelnych ludzi. Jednak Duchy Orbit nigdy nie stają się trwałą częścią osobowości Havony.

17:5.5 (203.3)

Ostateczna szkoła

Na Urantii przechodzicie krótki i intensywny sprawdzian, podczas waszego wstępnego życia, materialnego bytu. Na światach-mieszkaniach i wyżej, poprzez wasz system, konstelację i wszechświat lokalny, przemierzacie morontialne stadia wznoszenia się. Na światach szkoleniowych superwszechświata przechodzicie stadia rozwoju czystego ducha a potem jesteście gotowi do ostatecznego przelotu do Havony. Na siedmiu orbitach Havony wasze osiągnięcia są rodzaju intelektualnego, duchowego i empirycznego. I jest określone zadanie do wykonania na każdym świecie, należącym do poszczególnej orbity.

14:5.1 (158.4)

Każda z miliarda planet boskiego wszechświata jest terenem szkoleniowym dla wysokich osobowości Raju i Havony, ale służą również jako ostateczne miejsce sprawdzania dla wznoszących się istot czasu i przestrzeni. Nauczanie Havony jest dość jednolite dla wszystkich wznoszących się istot, które tam dotrą. Szkolenie to jest ilościowe, jakościowe i empiryczne — intelektualne, duchowe i najwyższe.

Realizując boski plan, pielgrzymi czasu, tacy jak my, lądują na światach przyjmujących zewnętrznej, siódmej orbity. W wyniku stopniowego nauczania i zdobytego w ten sposób doświadczenia, planeta po planecie i orbita za orbitą, stale posuwają się do wewnątrz, aż dostąpią Bóstwa w Raju. Do naszej wiadomości podano, iż światy Havony to uczelnie dla śmiertelników, aczkolwiek szkoły stanową jedynie około 1% obszaru tych planet; 0,1% przeznaczono dla działalności Korpusu Finalizmu – istot, które już dotarły do Boga, ale we wszechświecie centralnym służą.

Gdy będziecie robić postępy w Havonie, od orbity do orbity, oczekują was nie tylko niewyobrażalne zmiany, ale wasze zdziwienie będzie trudne do wypowiedzenia, kiedy przechodzić będziecie od planety do planety na każdej z tych orbit. Każdy z miliarda tych światów szkoleniowych jest prawdziwym uniwersytetem niespodzianek. Ci, którzy przechodzą te orbity i podróżują po gigantycznych sferach, przeżywają nieustanne zdziwienie, niekończące się zdumienie. Nie ma miejsca na nudę w czasie drogi poprzez Havonę.

14:5.9 (159.5)

Anioły wszechświata centralnego

Duchami usługującymi Havony są supernafini klasy drugiej i trzeciej (pierwsza klasa służy w Raju). Podobnie jak inne klasy anielskie, supernafini są utalentowanymi opiekunami wszystkich gatunków istot i często pomagają, służąc w systemie wznoszenia się istot ewolucyjnych.

Supernafini klasy trzeciej

Supernafini trzeciej klasy pochodzą od omówionych wyżej Siedmiu Duchów Orbit. Praca tych aniołów dotyczy zarówno wznoszących się pielgrzymów czasu, jak i na zstępujących pielgrzymów wieczności.

Ci „specjaliści anielscy” przydzieleni do dyspozycji istot wznoszących się to:

• Wywodzący się z pierwszej orbity Havony Nadzorcy zestrojenia, którzy utrzymują porządek pracy, przygotowując istoty czasu do dalszych, rajskich osiągnięć. Pomagają we wzajemnym zrozumieniu się pielgrzymów wieczności z pielgrzymami czasu;
• Główni rejestratorzy, którzy pochodzą z drugiej orbity wszechświata centralnego. Prowadzą formalne rejestry wszechświata centralnego, duchowe rejestry swojej klasy i oficjalne kroniki Raju;
• Potomkowie trzeciego Ducha Orbit — Transmitujący — technicy; odbiorcy i nadawcy transmisji w Havonie. Przesyłają także „raporty kosmiczne dotyczące wszystkich fenomenów Bóstwa w Raju”;
• Posłańcy stwarzani na czwartej orbicie boskiego wszechświata. Zgodnie ze swoją nazwą służą jako nosiciele wiadomości;
• Urodzeni na piątej orbicie Havony Koordynatorzy informacji. Pracują jako inicjatorzy związków pomiędzy zstępującymi a wznoszącymi się pielgrzymami. Znają i zabezpieczają wszystkie aktualne informacje przechodzące przez obwody przekazywania wiadomości Havony; potrafią przyswoić w ciągu godziny taką ilości informacji, jaka wymagałaby tysięcy lat zapisywania przy użyciu telegrafu;
• Osobowości transportujące wywodzące się z szóstej orbity wszechświata centralnego. Służą wszystkim, którzy muszą podróżować po Havonie, a którzy nie mogą sami przemierzać przestrzeni;
• Korpus rezerwowy, który pochodzi z siódmej, wewnętrznej orbity kreacji centralnej. To aniołowie bez specjalnego przeznaczenia, którzy są kompetentni przejąć służbę (w stadiach niewymagających specjalnych umiejętności) innych supernafinów klasy trzeciej.

Zakres działalności wszystkich supernafinów tej klasy obejmuje całą Havonę, niezależnie od miejsca ich pochodzenia.

Supernafini klasy drugiej

Supernafini drugiej klasy są opiekunami siedmiu planetarnych orbit Havony i kierują na nich sprawami wznoszących się istot. Pomagają także w edukacji klas Obywateli Raju, którzy długo przebywają na światach okrążających kreację centralną. Aniołowie ci pochodzą od Duchów Nadrzędnych.

Służą w siedmiu grupach, zgodnie z ich okresowym przydziałem dla wznoszących się pielgrzymów:

1. Pomocnicy pielgrzymów służą na siódmej orbicie Havony, gdzie prowadzą podstawowe szkolenie dla wznoszących się istot czasu. Działają w trzech głównych grupach: pierwsza, „najwyższe zrozumienie Rajskiej Trójcy”; druga, „duchowe pojmowanie partnerstwa Ojciec-Syn”; trzecia, „intelektualne rozpoznanie Nieskończonego Ducha”;
2. Wznoszące się istoty, po transponowaniu z siódmej do szóstej orbity, oddawane są pod nadzór Przewodników do najwyższości. Ci aniołowie służą tylko na szóstej orbicie Havony. Kiedy uznają, że ich uczniowie gotowi są do promocji, prowadzą ich przed komisję siedemdziesięciu istot, mieszaną grupę pełniącą funkcję egzaminatorów na świecie pilotującym szóstej orbity. Przewodnicy do najwyższości, mimo podobnej nazwy, nie są omawianymi wyżej Przewodnikami absolwentów;
3. Przewodnicy do Trójcy to opiekunowie piątej orbity Havony. Pod ich kierunkiem, wznoszący się otrzymują zaawansowane nauki dotyczące Boskiej Trójcy i przygotowują się do poznania osobowości Nieskończonego Ducha;
4. Pochodzący z czwartej orbity Supernafini drugiej klasy — Odkrywający Syna. Ich głównym zadaniem jest przygotowanie pielgrzymów, do uświadomienia sobie związków Wiecznego Syna z Trójcą. Odkrywający Syna nauczają również swych podopiecznych jak odpowiednio, duchowo zrozumieć Syna, jak rozpoznać jego osobowość oraz jak odróżnić Syna od osobowości Nieskończonego Ducha;
   Po czwartej orbicie Havony krąży siedem światów, gdzie rezerwowy korpus Rajskich Michałów również prowadzi specjalne szkoły dla wznoszących się i zstępujących istot;
5. Najbardziej doświadczeni i wykwalifikowani opiekunowie superaficzni przyjmują dzieci czasu na trzeciej orbicie Havony. Przewodnicy do Ojca, bo tak się ich nazywa, prowadzą szkoły mądrości i akademie metodyki, w których istoty zamieszkujące wszechświat centralny służą jako nauczyciele;
6. Na drugiej orbicie superaficzni Doradcy i konsultanci instruują pielgrzymów w sprawach wieczności; służą również jako pocieszyciele tych, którym nie udało się za pierwszym podejściem dostąpić Bóstwa;
7. Na pierwszej, wewnętrznej orbicie światów Havony aniołowie superaficznej klasy drugiej — Asystenci w odpoczynku zajmują się wspieraniem związków między różnorodnymi grupami istot; zarówno tymi wznoszącymi się, jak i zstępującymi. Ich służba nie jest już tak bardzo związana z nauczaniem, jak ich braci, którzy pracują na bardziej zewnętrznych orbitach.

PS Heaven

Nie będzie błędem nazywać Havonę przedsionkiem Raju – miejscem, po dotarciu do którego jesteśmy o krok, by wrócić do źródła i stanąć przed samym Bogiem. Nie wiem, czy to jedynie zbieg okoliczności, aczkolwiek angielskie słowo „heaven” (niebo), brzmi bardzo podobnie do nazwy tego centralnego wszechświata. Havona.