Epoki życia

Epoki życia, tak jak przedstawiono je w Księdze Urantii, są czymś w rodzaju kamieni milowych ewolucji gatunków istot obdarzonych wolą. Od chwili powstania życia, do czasu jego ostatecznego rozkwitu w epoce światłości i życia, takich epok pojawia się co najmniej siedem. Następują po sobie kolejno, wraz z planetarnymi misjami Boskich Synów; faktycznie to właśnie ich obdarzenia warunkują nadejście kolejnych epok. Na normalnych światach ewolucyjnych taki rozwój jest przewidywalny, a przybycie kolejnych Synów zapowiadane i oczekiwane. Ich misje wiążą się także z „systemami sprawiedliwości”, których zwieńczenia w naszych wierzeniach nazywamy osądem żywych i umarłych; albo końcem świata.

Poniższy tekst kontynuuje cykl opracowań poświęconych opisanej w Księdze Urantii ewolucji. Choć nie jest to konieczne, zachęcam do zapoznania się z pozostałymi wpisami z tej serii — poszerzają ogólny kontekst, a przy okazji ułatwią odbiór niniejszego, w którym scharakteryzuję pierwszych sześć wzorcowych epok życia.

Nie powinniśmy jednak przekładać omawianych etapów bezpośrednio na naszą rzeczywistość. Z prostej przyczyny. Ziemia nie jest normalną planetą. Przyłączenie się Księcia Planetarnego Urantii do buntu Lucyfera, a w konsekwencji również odstępstwo Adama i Ewy, zaburzyło ziemską ewolucję praktycznie u jej podstaw. Gdyby tego było mało, Ziemia została wyznaczona na planetę życia eksperymentalnego, co tylko skomplikowało nasze położenie.

Szczeble

Ewolucja gatunków ludzkich nie przebiega jednakowo. Z punktu widzenia biologii; na linii intelektualnej; w sferach społecznych. Pomimo tych różnic wszystkie ewolucyjne planety podążają w dobrze zdefiniowanym kierunku. Na przeciętnym, zamieszkałym świecie, epoki życia pojawiają się w następującej kolejności:

1. Człowiek przed Księciem Planetarnym;
2. Człowiek po Księciu Planetarnym;
3. Człowiek poadamiczny;
4. Człowiek po Synu-Arbitrze;
5. Człowiek po Synu obdarzającym;
6. Człowiek po Nauczycielu-Synu;
7. Era światłości i życia.

Przekazy Urantii mówią również o epoce wcześniejszej, w tym przykładzie byłaby to epoka 0 — przedludzka. To okres, jaki upływa od inicjacji życia na planecie, do pojawienia się pierwszego człowieka. W Księdze Urantii szczegółowo przedstawiono, jak ten całkiem pierwszy rozwojowy etap przebiegał na Ziemi; ja w przyszłości postaram się go opisać.

Ze względu na ilość materiału źródłowego w tym opracowaniu nie poruszę kwestii siódmej epoki — ery światłości i życia. Temat zresztą jest na tyle ciekawy, że jemu także warto poświęcić osobny wpis.

Człowiek przed Księciem Planetarnym

Człowieka od zwierzęcia, jak podaje Księga Urantii, odróżnia jego zdolność czczenia Stwórcy. Wtedy też dopiero — po podjęciu przez istoty przedludzkie, a więc wciąż jeszcze zwierzęce, pierwszej decyzji moralnej — planeta zostaje oficjalnie uznawana za zamieszkałą; wtedy również rozpoczyna się pierwsza z epok życia. Taki już-człowiek, do czasu przybycia pierwszego z Boskich Synów, nazywany jest człowiekiem prymitywnym.

Tę wczesną ewolucję gatunku ludzkiego charakteryzuje pojawianie się podstawowych, sześciu ras kolorowych. Dzieje się to kolejno, według porządku kolorów widma. Pierwszą rasę nazywano rasą czerwoną, druga pomarańczową, trzecia żółtą, czwarta zieloną, piąta niebieską, a szósta indygo. W tym samym czasie prymitywny człowiek po raz pierwszy zaczyna używać twórczej wyobraźni oraz wypracowuje prostą mowę; jest już też dobrze przystosowany do pozycji wyprostowanej. To zresztą wspólna cecha wszystkich posiadających wolę śmiertelników — jesteśmy wyprostowanymi zwierzętami dwunożnymi.

Ludzka inteligencja również ewoluuje, bywa jednak w tych początkowych okresach niewystarczająca, by ludzie mogli mierzyć się z większymi zwierzętami i nierzadko to one stają się pierwszymi władcami zamieszkałych planet. Zazwyczaj jednak już wtedy prymitywni uczą się podtrzymywać i rozniecać ogień. Z czasem, dzięki rozkwitowi wyobraźni wynalazczej człowiek zyskuje przewagę i zaczyna panować nad większymi od niego zwierzętami. Ówczesne plemiona często wykorzystują zwierzęta latające. Ogromne ptaki mogą wieźć dwie przeciętnej wagi osoby na odległość ponad 800 km; nieprzerwanym lotem. Księga Urantii mówi, że na niektórych planetach ptaki te są na tyle inteligentne, że są w stanie nauczyć się mówić! Oswojone są wyjątkowo posłuszne i bardzo przywiązują się do ludzi. Podobno nasi przodkowie także ich używali (być może mowa o Kecalkoatlach).

Wcześni przedstawiciele gatunków ludzkich są myśliwymi oraz wojownikami. Rządy w tym okresie są wyłącznie plemienne, a prawem jest fizyczne przetrwanie najsilniejszych i najlepiej przystosowanych. Na wielu planetach (tak się stało np. u nas), podczas wojen, niektóre rasy ewolucyjne zostają całkowicie wybite. Prymitywni ludzie są mieszkańcami jaskiń lub urwisk; czasem budują proste szałasy na drzewach.

Z punktu widzenia późniejszej cywilizacji, epoka człowieka prymitywnego jest długim, ciemnym i krwawym rozdziałem. Etyka dżungli i moralność pierwotnych lasów nie dotrzymują kroku standardom późniejszych systemów sprawiedliwości – religii objawionej i wyższego rozwoju duchowego. Na normalnych, nie eksperymentalnych światach, epoka ta jest bardzo odmienna od długotrwałych i niezwykle brutalnych walk, charakteryzujących podobną epokę na Urantii. Kiedy wyłonicie się z doświadczeń waszego pierwszego świata, zaczniecie rozumieć, dlaczego na światach ewolucyjnych występują tak długie i bolesne zmagania, a kiedy ruszycie naprzód do Raju, coraz lepiej będziecie pojmować mądrość takich z pozoru osobliwych działań. Niezależnie jednak od wszystkich trudności, przeżywanych we wczesnych epokach wyłaniania się człowieka, dokonania człowieka prymitywnego stanowią znakomity, nawet heroiczny rozdział w kronikach ewolucyjnego świata czasu i przestrzeni.

52:1.4 (589.13)

Wprawdzie wszyscy obdarzeni wolą śmiertelnicy mają możność poszukiwania oraz szanse na znalezienie Boga, wczesna, ewolucyjna religia jest co najwyżej echem zwierzęcego strachu, łączonego z „ignorancką trwogą i przesądami plemiennymi”. Niemniej po dosięgnięciu poziomu ludzkiego, rozwijający się gatunek gotowy jest na przyjęcie Dostrajaczy Myśli i już w tej epoce część bardziej zaawansowanych typów ludzkich zdobywa możliwość wiecznego życia. Nigdy jednak z Dostrajaczem się nie zespalają. Zadaniem wczesnej religii jest utemperowanie wybuchowej natury człowieka prymitywnego oraz utworzenie fundamentów dla nadchodzącej wraz z Księciem Planetarnym religii objawionej.

Okresy trwania wszystkich epok jest zróżnicowany i nie musi pokrywać z podanymi przedziałami czasu. Niemniej czas trwania pierwszej epoki życia średnio rozciąga się od 150 000 do nawet więcej niż 1 000 000 lat.

Człowiek po Księciu Planetarnym

Po wystosowaniu przez Nosicieli Życia meldunku, że na zamieszkałym świecie zaistniała wola (nawet jeśli niewiele jednostek rozwinęło się do takiego poziomu), Władca Systemu deleguje tam Księcia Planetarnego. Nowy władca przybywa na planetę razem z podwładnymi i pomocnikami. Wraz z jego pojawieniem się zaczyna się nowy system sprawiedliwości, co jest równoznaczne z pierwszym osądem żywych i umarłych.

Książę Planetarny i asystujący mu bracia reprezentują najbliższe (nie licząc wcielenia) uosobione zbliżenie się Wiecznego Syna do istot czasu i przestrzeni. Ojciec Wszechświatowy żyje w człowieku dzięki obecności Dostrajaczy Myśli; Nieskończony Duch dociera do ludzi za pośrednictwem istot anielskich; Książę Planetarny jest ostatnim z klasy osobowych Synów i reprezentuje końcowe próby Wiecznego Syna, aby dotrzeć do rozwijającego się człowieka. Pochodzi od Syna Stwórcy (który jest potomkiem Wszechświatowiego Ojca i Wiecznego Syna) i Boskiej Opiekunki (córki Nieskończonego Ducha), więc na świeżo zaludnionej planecie stanowi wyłączną reprezentację pełni boskości. Wszyscy Książęta Planetarni podlegają wszechświatowej jurysdykcji głównego administratora — Gabriela, który to reprezentuje Syna Stwórcę — Michała. W swych bezpośrednich rządach podlegają rozporządzeniom wykonawczym Władców Systemu. Lojalni książęta zostają na stałe związani z planetami, gdzie otrzymali swój pierwszy przydział.

Nowo przybyły Książę nie jest widzialny dla rodzimych mieszkańców planety; jego obecność jest dla autochtonów sprawdzianem wiary. W jego imieniu przemawiają widzialni pomocnicy, będący ogniwem łączącym nowego władcę z narodami świata. Prymitywni śmiertelnicy zazwyczaj przyjmują ich dobrze, ale najczęściej też się ich boją i przez to traktują z wielkim szacunkiem; jeżeli im tego nie zabronić, będą niewidzialnego przywódcę i jego świtę czcić. Wczesne rządy Księcia są zazwyczaj autokratyczne. Książęta Planetarni organizują wyspecjalizowane grupy asystentów i otaczają się radami. Ich personel składa się z osobowości Nieskończonego Ducha, z typów wyższych rozwiniętych istot oraz z ochotników — wznoszących się śmiertelników z innych planet. Mogą również otrzymać wsparcie ze swojej własnej grupy synostwa. Początkowy zespół pomocników książąt liczy około 1000 istot. Z czasem może zostać znacznie powiększony (nawet do ponad 100 000 istot). Członkowie cielesnego personelu Księcia zostają również rodzicami pierwotnego korpusu istot pośrednich (pierwotny korpus pośrednich zawsze składa się z 50 000 istot).

Książę planetarny zapoczątkowuje cywilizację, a jego zadaniem jest scentralizować społeczność prymitywnego człowieka. Zakłada stolicę planety; dzięki niemu pojawia się pierwszy rząd i zaczyna się zaawansowana epoka plemienna. Znaczny postęp społeczny następuje w przeciągu kilku tysięcy lat takiego porządku.

Pierwsze szkoły z prawdziwego zdarzenia zakłada personel Księcia. W stolicy naucza się najlepszych przedstawicieli ewoluującego gatunku, by oni w przyszłości mogli nauczać współplemieńców. Szkoły te są rzecz jasna odpowiednio dostosowane do potrzeb poszczególnych światów. Wśród plemion szybko się rozwija gorliwa i zdrowa rywalizacja, gdyż uzyskanie dostępu do niebiańskich instytucji nauczających jest zarówno sukcesem, jak i przywilejem. Wybrani uczniowie spędzają czas (prawie po równo) na pracy fizycznej (uprawa roli, budowa i zdobnictwo domów), uczestnicząc w zajęciach społecznych (zabawy i grupy kulturowe), na działalności edukacyjnej (nauczanie indywidualne, nauczanie rodzinno-grupowe, uzupełniane przez specjalistyczne nauczanie w klasach), na szkoleniu zawodowym (szkoły sztuki i rzemiosła, szkoły małżeństwa i prowadzenia domu oraz szkoły dla przyszłych nauczycieli, zarówno świeckich, kulturowych, jak i religijnych) oraz rozwijając kulturę duchową. Choć rodzime, wczesne plemiona są myśliwymi i zbieraczami, absolwenci szkół Księcia zostają rolnikami i ogrodnikami.

Z takiego, światowego centrum kultury i osiągnięć, stopniowo promieniuje na całą ludzkość podbudowujące, cywilizujące oddziaływanie, które powoli i pewnie przekształca gatunek ewolucyjny. W międzyczasie, wykształcone i uduchowione dzieci otaczających plemion, które były adoptowane i nauczane w szkołach księcia, wracają do swych rodzimych grup ludzkich i zakładają, najlepiej jak potrafią, nowe i dynamiczne centra nauczania i kultury, które prowadzą zgodnie z zasadami szkół księcia.

50:4.10 (575.11)

Epoka Księcia planetarnego to również czas dyspersji ras, kiedy prymitywne ludy migrują poza własne terytoria. Osiąga swój punkt kulminacyjny w okresie intensywnego nacjonalizmu. Kolor skóry staje się źródłem podziałów plemiennych i narodowych, a rasy wykształcają odrębne języki. Każda grupa ówczesnych śmiertelników wykazuje skłonności do szukania odosobnienia; istnienie wielu języków tylko temu sprzyja. Na skutek wciąż powszechnych wojen znikają całe rasy (na takie wyniszczenie szczególnie podatni są ludzie pomarańczowi i zieloni). Jednak dzięki mądrym rządom Księcia, konflikty rasowe i zmagania plemienne stają się z czasem coraz rzadsze i mniej gwałtowne. Na normalnych światach prymitywni mieszkańcy „nie szamoczą się tak długo w barbarzyństwie, jak ludzie Urantii”.

Boscy Synowie — Książęta Planetarni pojawiają się na światach opanowanych religią strachu i ignorancji. Do ich przybycia rozwój religii był procesem wyłącznie ewolucyjnym i to oni dokonują pierwszego objawienia wyższej prawdy i organizacji wszechświata. Od teraz naturalny rozwój religii wspierany będzie stopniowanym objawianiem. Początkowe przedstawienia religii objawionej są bardzo proste i ograniczają się zazwyczaj do systemu lokalnego. Tym zresztą cechują się wszystkie epoki życia — kolejno poszerzają ludzkie horyzonty. Tę epokę w Przekazach nazwano duchowym świtem. Gdy istoty pochodzące od zwierząt wykształcają wstępne, własne systemy myślenia religijnego i filozoficznego, a na planetę przybywa coraz więcej Dostrajaczy Myśli. Niemniej jest to dopiero świt. Przez wszystkie wierzenia tego ledwo co człowieka przewijać się będą dwie właściwości: przesądny, prymitywny strach i wiara wynikająca z objawień Księcia Planetarnego. „Pod pewnymi względami Urantianie sprawiają wrażenie, jakby nie wynurzyli się w pełni z tego stadium ewolucji planetarnej”.

W późniejszym okresie rządów księcia, panującą od wieków organizację plemienną, sukcesywnie zaczyna wypierać życie narodowe. To też czas, kiedy po raz pierwszy pojawia się życie rodzinne. Na jednych planetach dominuje patriarchat, na innych matriarchat, ale normalne światy już w tej epoce stopniowo wprowadzają równość płci. Ideę rządów plemiennych powoli zastępuje dwojaka koncepcja — życia narodowego i życia rodzinnego. A że nieustabilizowany, wędrowny żywot myśliwego nie sprzyja nieodzownej boskiemu objawieniu ewolucji rodziny, ten zaczyna osiadać. Wtedy też odkrywa rolnictwo; doskonali kunszty domowe i uczy się oswajać zwierzęta.

Pod koniec drugiej epoki Planetarny Książę inicjuje proces czyszczenia ras. Tu Przekazy Urantii mogą zabrzmieć kontrowersyjnie. Wielkim osiągnięciem Księcia jest realizacja planu zwiększającego liczbę wyższych typów śmiertelników, wraz z proporcjonalnym ograniczaniem typów niższych; na normalnych światach plan ten zakłada ograniczenia rozmnażania się umysłowo chorych i społecznie nieprzystosowanych jednostek. Jest w tym pewna ironia, kiedy okazuje się, że to, co dla nas nienormalne czy wręcz nieludzkie, na normalnych światach jest cechą cywilizowanego człowieka i odbywa się z boskim błogosławieństwem. Zgodnie z Księgą Urantii konsekwentne czyszczenie ras znacząco przyspiesza ewolucję wczesnego gatunku ludzkiego. Za rządów Księcia Planetarnego biologiczny rozwój osiąga swój szczyt. Krótko potem Władca Systemu kieruje na taką planetę Materialnego Syna i Córkę — Adama i Ewę. Mimo tak znaczących osiągnięć cywilizacyjnych i postępowi ewolucji biologicznej człowiek nie czyni przez ten okres wielkich postępów w dziedzinach mechanicznych.

Średnia długość drugiej epoki życia wynosi około 500 000 lat.

Człowiek poadamiczny

Kiedy się skończy biologiczny pęd pierwotnego rozmachu życia ewolucyjnego, kiedy człowiek dotrze do szczytu zwierzęcego rozwoju, przybywa druga klasa synostwa i zaczyna się drugi system sprawiedliwości, łaski i służby. Odnosi się to do wszystkich światów ewolucyjnych. Kiedy osiągnięty zostaje najwyższy możliwy poziom życia ewolucyjnego, kiedy człowiek prymitywny wzniesie się na skali biologicznej tak dalece, jak to możliwe, zawsze pojawiają się na planecie Materialny Syn i Materialna Córka, wysłani przez Władcę Systemu.

52:3.1 (592.6)

Nadrzędnym celem trzeciej epoki życia jest ostateczne przeprowadzenie cywilizacji człowieka ze stadium pasterza i myśliwego, do stadium ogrodnika i rolnika. To okres wyłaniania się przemysłu i życia miejskiego; czas eksploracji planety i ostatecznego opanowania sił przyrody. Większa część materialnego rozwoju świata następuje w tym właśnie okresie. Przybycie Syna Materialnego jest z reguły początkiem wspaniałej epoki wynalazków i oświecenia intelektualnego. Stopniowo zanika nacjonalizm, wypierany przez internacjonalizm. Rządy przedstawicielskie zaczynają zajmować miejsca monarchii. System edukacyjny staje się ogólnoświatowy, a rodzime narody sukcesywnie przyjmują język importowanej rasy fioletowej. W epoce poadamicznej braterstwo ludzkości pomału staje się faktem.

Wspomniana rasa fioletowa jest siódmą rasą światów ewolucyjnych — rasą zapoczątkowaną przez przybyłych ze stolicy systemu Adamów i Ewy, Materialnych Synów i Córki. Te pozaplanetarne istoty służą na światach ewolucyjnych jako „udoskonalacze biologiczni” i w przeciwieństwie do Księcia Planetarnego, są widzialni dla mieszkańców planety. W normalnych okolicznościach Materialny Syn i Córka (tak samo, jak widzialni pomocnicy Księcia) są nieśmiertelni i zostają z nim na planecie do późnej ery światłości i życia.

Adam i Ewa noszą w sobie potencjał szczytowego rozwoju gatunku ludzkiego danej planety. Wyglądają jak ludzie i można powiedzieć, że z biologicznego punkt uwidzenia są ludźmi. Głównym ich zadaniem, w największym uproszczeniu, jest rozmnażanie się, a w konsekwencji udoskonalenie gatunków ewolucyjnych zamieszkałych planet. Proces ten jest stopniowy i długotrwały, ponieważ Adam i Ewa przez wiele pokoleń pozostają (biologicznie) odseparowani od ras śmiertelnych. W tym czasie tworzą nową rasę swojej klasy — rasę fioletową. W odpowiednim momencie, kiedy populacja nowej rasy osiągnie właściwą liczebność (zazwyczaj jest to około miliona osób), potomkowie tych materialnych administratorów planety łączą się w pary z najlepszymi jednostkami gatunku ewolucyjnego. Przedstawiciele rasy fioletowej w Przekazach Urantii nazywani są czasem Adamitami.

Personel Księcia, na długo przed rozpoczęciem poadamicznej ery życia, rozgłasza wśród rodzimych mieszkańców planety planowane, przyszłe przybycie widzialnych Synów Boga. Oni również, wspólnie z wierzącymi nacjami autochtonów, na polecenie Księcia Planetarnego, wstępnie przygotowują (zazwyczaj w odosobnionym rejonie strefy podzwrotnikowej) miejsce zamieszkania dla wyczekiwanych niebiańskich przybyszy. Materialni Synowie i Córki zawsze żyją otoczeni naturą; w Satanii miejsca ich zamieszkania zwykle nazywane są Ogrodami Eden — na cześć botanicznego piękna Edentii, stolicy konstelacji Norlatiadek.

Przed podjęciem swojej misji, Adam i Ewa zostają dokładnie poinstruowani w sprawie najlepszej drogi doskonalenia rasowego mieszkańców planety, na którą będą oddelegowani. Ze względu na różnorodne warunki panujące na poszczególnych światach, praktyczne plany doskonalenia przygotowywane są jeszcze przed ich przybyciem, również przez Księcia Planetarnego. Z tego samego powodu nie mogą być wszędzie jednakowe. Parze adamicznej pozostawia się również wiele swobody w kwestii szczegółów realizacji tych planów i nie zawsze udaje im się uniknąć błędów (szczególnie gdy służą na zbuntowanych światach; Ziemia jest tego najlepszym przykładem).

Zanim jednak udoskonalacze biologiczni rozpoczną swoją faktyczną służbę, ewolucyjne rasy muszą się wymieszać. Książę Planetarny i Syn Materialny (przy wsparciu nadludzkich władz planetarnych), osądzają przydatność rozmnażających się odmian ludzkich i zanim ostatecznie to nastąpi, opóźnieni i nieprzystosowani zostają praktycznie wyeliminowani. Na normalnych światach, podczas trwania tej epoki życia, wadliwe, prymitywne, zwierzęce tendencje, zostają z ludzkości niemal zupełnie usunięte.

Na normalnych światach Adam i Ewa nigdy nie kojarzą się z rasami śmiertelnymi. W praktyce biologiczne doskonalenie jest zadaniem ich wielopokoleniowego potomstwa. Adamici jednak nigdy nie łączą się z podrzędnymi odgałęzieniami ras ewolucyjnych. Personel Księcia Planetarnego przyprowadza do Edenu wyłącznie najlepszych przedstawicieli gatunku ludzkiego, a ci dobrowolnie mogą kojarzyć się z potomstwem adamicznym. Na większości światów wytypowanie do małżeństwa z przedstawicielami rasy fioletowej uznawane jest za największy zaszczyt. Ludzie niecierpliwie wyczekują dnia, kiedy będą mogli przyjść do Ogrodu Eden i tam zostać ojcami i matkami nowej, zmieszanej klasy ludzkiej. Dzięki temu po raz pierwszy w historii gatunku zanikają walki plemienne i wojny rasowe — plemiona ludzkie, zamiast wciąż ścierać się, zdrowo ze sobą konkurują, aby spełnić kryteria przyjęcia do Edenu. Pokojowi sprzyja również rozprzestrzenianie się jednego języka.

Adamici są monogamiczni, zatem również ich ewolucyjni małżonkowie ślubują wierność; w tym duchu też wychowują potomstwo. Dzieci z takich związków uczą się w szkołach Edenu i Księcia Planetarnego, a gdy dorosną, mogą wrócić do rasy swojego ewolucyjnego rodzica, by tam założyć rodzinę i szerzyć zdobytą wiedzę.

Szkoły Księcia Planetarnego zajmują się zasadniczo filozofią, religią, moralnością oraz wyższymi zdobyczami intelektualnymi i artystycznymi. Ogrodowe szkoły Adama i Ewy poświęcają się zazwyczaj kunsztom praktycznym, podstawowemu nauczaniu intelektualnemu, kulturze społecznej, rozwojowi ekonomicznemu, związkom handlowym, sprawności fizycznej i zarządzaniu państwem. W końcu te światowe centra się łączą, ale prawdziwe ich zjednoczenie następuje czasami dopiero po przyjściu pierwszego Syna-Arbitra.

51:6.4 (587.2)

Prymitywni ludzie planet ewolucyjnych są przeważnie wyłącznie mięsożerni. Materialni Synowie i Córki zawsze są wegetarianami. Potomstwo adamiczne może pójść w ślady rodziców, aczkolwiek z czasem wiele odgałęzień rasy fioletowej staje się wszystkożerne. W konsekwencji tysięcy lat splatania się rasy fioletowej z mieszaną rasą ewolucyjną nowo powstały gatunek ludzki cechuje zróżnicowany stopień mieszanki anatomicznej. Niektóre ludy mają więcej ze swych mięsożernych, ewolucyjnych przodków, inne wykazują charakterystyczne cechy i fizyczne właściwości wegetarian. Niemniej, niebawem większość ludzi takiego świata żywi się potrawami zarówno pochodzenia roślinnego, jak i zwierzęcego.

W rezultacie wymieszania adamicznej krwi z krwią gatunku śmiertelnego następuje natychmiastowe udoskonalenie jego zdolności intelektualnych; poprawie ulega również stan fizyczny gatunku (domieszka rasy fioletowej wzmacnia np. układ odpornościowy organizmu). Znacząco przyspiesza też rozwój duchowy. Człowieka poadamicznego coraz częściej zamieszkują Dostrajacze Myśli i wciąż rośnie liczba śmiertelników kwalifikujących się do późniejszego zespolenia z tym Boskim Duchem. Religia stopniowo staje się sprawą planetarną, a prawda zostaje objawiona aż do poziomu administracji konstelacji. W 100 000 lat poadamicznej epoki życia następuje większy postęp niż w przeciągu minionego miliona lat naturalnej ewolucji. Z upływem wieków, Materialny Syn i Córka zostają zaakceptowani jako przodkowie ludzkości, wspólni rodzice nowych, wymieszanych potomków ras ewolucyjnych.

Na normalnej planecie, pod koniec adamicznego systemu sprawiedliwości, rasy są praktycznie wymieszane, tak, że można prawdziwie obwieścić, że „Bóg uczynił z jednej krwi wszystkie narody”, i że Syn jego „uczynił wszystkie ludy jednego koloru”. Kolor takiej zmieszanej rasy jest w pewnym stopniu oliwkowym odcieniem barwy fioletowej – „białą” rasą planety.

52:3.7 (593.6)

Książę Planetarny podczas swej misji obdarzającej nie jest widzialny dla ludzkiego oka; jego towarzysze są. W przypadku misji Syna Materialnego jest odwrotnie, gdyż to Adam i Ewa są dla rodzimych mieszkańców widoczni, ale nie ich pomocnicy.

Razem z Materialnym Synem i Córką, na planetę przybywa zazwyczaj korpus 100 000 aniołów — serafinów. Z misją adamiczną zawsze związane są również wtórne istoty pośrednie. Liczebność pośrednich wtórnych nie jest ustalona tak sztywno, jak ich młodszego rodzeństwa — pośrednich pierwotnych, i bywa różna na poszczególnych planetach. Aczkolwiek uśredniając, również ta grupa zazwyczaj liczy około 50 000 istot. Także ich pochodzenie nie jest ustandaryzowane. Mogą pochodzić np. bezpośrednio od Adamów i Ew albo od ich najbliższego potomstwa. W wielkim wszechświecie istnieją 24 różne metody wytwarzania wtórnych istot pośrednich.

Stały pobyt Adama i Ewy na planecie, razem z jądrem rasy fioletowej czystej krwi, nadaje tej stabilności rozwoju kulturze Edeńskiej, z racji czego zaczyna ona wpływać na cywilizację świata z nieodpartą siłą swej tradycji. W nieśmiertelnych, Materialnych Synach i Córkach, napotykamy ostatni i nieodzowny element mostu, łączącego Boga z człowiekiem, przerzuconego nad prawie nieskończoną otchłanią oddzielającą wiecznego Stwórcę od najniższych, skończonych osobowości czasu. Oto mamy istotę wysokiego pochodzenia, która jest fizyczna, materialna, nawet obdarzona płcią tak jak śmiertelnicy Urantii, taką, która może widzieć i rozumieć niewidzialnego Księcia Planetarnego i być tłumaczem pomiędzy nim a śmiertelnymi istotami danej domeny, ponieważ Materialni Synowie i Materialne Córki mogą dostrzegać wszystkie niższe klasy istot duchowych; widzą Księcia Planetarnego i cały jego personel, widzialny i niewidzialny.

51:6.5 (587.3)

Na normalnych światach, w poadamicznej epoce życia, kondycja biologiczna gatunku ludzkiego zostaje doprowadzona do wysokiego poziomu. Nie oznacza to jednak, że ewolucja fizyczna się zatrzymuje; bynajmniej. Rozmnażanie regulowane jest adekwatnie do planetarnych potrzeb i zgodnie z wrodzonym wyposażeniem dziedzicznym — śmiertelnicy podzieleni zostają na 5 do 10 grup w zależności od ich predyspozycji genetycznych, a niższe grupy mają zezwolenie płodzenia jedynie połowy tej liczby dzieci, co wyższe. W końcowych stuleciach budzi się wśród ludzi nowy rodzaj zainteresowania sztuką, literaturą oraz muzyką i to ogólnoświatowe przebudzenie zwiastuje przybycie Syna-Arbitra. Sygnałem ku temu jest także całkowite ustanie narodowych konfliktów. Osiągnięciem wieńczącym epokę jest powszechne zainteresowanie rzeczywistościami intelektualnymi, „prawdziwą filozofią”.

Trzecia epoka życia trwa średnio 25 000 lat.

Pomyślcie, jak wiele mógłby zyskać wasz świat, gdyby gdzieś na Bliskim Wschodzie znajdowało się światowe centrum cywilizacji, wielki planetarny uniwersytet kulturowy, który funkcjonowałby nieprzerwanie przez 37.000 lat. I dalej rozważcie, jak dalece autorytet moralny nawet tak starego centrum mógłby być podbudowany, gdyby w niewielkiej odległości usytuowane było jeszcze jedno, starsze centrum niebiańskiej opieki, którego tradycje wywierałyby wpływ na świat z coraz większą siłą przez 500.000 lat zintegrowanej, ewolucyjnej działalności. Dzięki takiej tradycji ideały Edenu rozprzestrzeniają się w końcu na cały świat.

51:6.3 (587.1)

Drzewo życia

„Drzewo życia” znane z niektórych naszych wierzeń nie jest mitem. Zgodnie z zapisami Księgi Urantii, drzewo to jest „formą nieinteligentnego życia” i rośnie na planetach stołecznych wielkiego wszechświata (nie występuje jedynie w stolicach systemów). Na planety czasu i przestrzeni, w chwili przybycia Księcia Planetarnego, sprowadza się je ze stolic konstelacji. Ta „superroślina” magazynuje „energie kosmiczne”, które zatrzymują starzenie się zwierzęcych form życia. Owoc drzewa życia „wyzwala siły wszechświatowe”, w praktyce przedłużające życie. To dzięki niemu Adamowie i Ewy oraz cielesny personel Księcia zachowują materialną nieśmiertelność. Niemniej ten sposób odżywiania jest zupełnie bezużyteczny dla ras ewolucyjnych (aczkolwiek jego liście, przynajmniej na Ziemi, miały właściwości lecznicze).

Człowiek po Synu-Arbitrze

Gdy na planecie zapanuje jedna, wywyższona rasa; kiedy ludzkość, dzięki wspólnej służbie Księcia Planetarnego i Synów Materialnych, zostanie doprowadzona do bardzo dobrej kondycji biologicznej; gdy braterstwo krwi i ogólnoświatowy pokój stają się faktem; kiedy intelektualny i etyczny rozwój gatunku ludzkiego osiąga swe ewolucyjne granice, nadchodzi czas na misję arbitrażową Syna Avonalnego. I o ile zarówno Książę Planetarny, jak i Adamowie oraz Ewy pochodzą z wszechświatów lokalnych, Avonale przybywają na zamieszkałe planety z samego szczytu — prosto z Raju.

Na swych (przynajmniej pierwszych) misjach arbitrażowych Rajscy Avonale zawsze się wcielają. Są więc tak jak Materialni Synowi i Córki, widzialni dla rodzimych mieszkańców planety. Bywa, że służą na obdarzonych świtach przestrzeni jako władcy; zostają wtedy na nich przez wiele pokoleń. W takich okolicznościach podczas czwartej epoki życie planeta rozwija się pod wspólną władzą trzech Synów: Księcia Planetarnego, Syna Materialnego i Syna-Arbitra.

Jak każda nowa epoka życia, ta również poszerza horyzont religii objawionej. Synowie-Arbitrzy, obrazują mieszkańcom światów przestrzeni sprawy sięgające wszechświata lokalnego. W przeciwieństwie do poprzednich obdarzeń misji arbitrażowych może być wiele. Często światy nie są jeszcze gotowe na przejście do kolejnej epoki życia. W takim wypadku przybędzie drugi, a nawet i kolejni arbitrzy. Każdy będzie posuwał naprzód gatunek ludzki, od jednego systemu sprawiedliwości do następnego, aż planeta gotowa będzie na Syna obdarzającego. Podczas tych powtórnych misji, Syn-Arbiter może, acz nie musi być wcielony. Nie ma jednak znaczenia, ilu Avonali się pojawi (mogą także przyjść po Synu obdarzającym), zstąpienie każdego z nich oznacza koniec jednego systemu sprawiedliwości i początek następnego.

Epoce tej towarzyszy dalsze oczyszczanie rasowe. Trwa nieprzerwany rozwój polityki i administracji. Przed końcem epoki samorząd (w rozumieniu najwyższego typu rządu przedstawicielskiego) jest już praktycznie ugruntowany. Tak rozwinięte narody honorują wyłącznie kompetentnych przywódców. Wkrótce po pierwszych odwiedzinach Syna-Arbitra, ludzkość osiąga wyzwolenie ekonomiczne. Według zapisów Księgi Urantii, na tak rozwiniętych planetach wystarcza dwie i pół godziny codziennej pracy, aby jednostka mogła zapewnić sobie niezależny byt. Wolny czas ludzie spędzają na samodoskonaleniu oraz z pożytkiem dla ogólnoplanetarnego postępu.

W wiekach kończących ten system sprawiedliwości, społeczeństwo zaczyna wracać do prostszych form życia. Złożona natura zaawansowanej cywilizacji biegnie swoim torem a śmiertelnicy uczą się żyć bardziej naturalnie i efektywnie. Trend taki narasta z każdym kolejnym wiekiem. Jest to epoka rozkwitu sztuki, muzyki i wyższego nauczania. Nauki fizyczne osiągnęły już szczyt swego rozwoju. Na idealnym świecie, koniec tej epoki wiąże się z pełnią wielkiego przebudzenia religijnego, światowego oświecenia duchowego. I tak gremialne ożywienie duchowej natury narodów jest sygnałem dla przybycia obdarzającego Syna i rozpoczęcia piątej epoki człowieka.

52:4.8 (595.3)

Zanim pierwszy Syn Avonalny zakończy swą misję arbitrażową, następuje zintegrowanie działalności Księcia Planetarnego i Syna Materialnego, którzy powołują do życia nową światową administrację. Po odejściu Syna-Arbitra, widzialne kierownictwo sfery przejmuje Adam i wspólnie z Ewą, aż do wieków światłości i życia, służą jako planetarni administratorzy. Książę Planetarny nadal kieruje sprawami duchowymi i filozoficznymi, a Synowie Materialni największą wagę przykładają do materialnego, naukowego i ekonomicznego stanu danej domeny. Wspólnie rozwijają sztukę, stosunki społeczne oraz osiągnięcia intelektualne. Po utworzeniu nowej, zjednoczonej stolicy, organizują od 50 do 100 mniejszych stolic-centrów na całym obszarze tak rozwijającego się świata.

Choć nie jest to normą, w tej epoce życia Dostrajacze Myśli zamieszkują już większość śmiertelników. Aczkolwiek jeszcze nie wszyscy obdarzani są zespalającymi się Dostrajaczami i wciąż wymaga się od istot z wolą, aby zechciały być zamieszkane przez te Boskie Duchy.

Czwarta epoka życia trwa od 25 000 do 50 000 lat.

Człowiek po Synu obdarzającym

Kiedy status duchowy ewoluującego świata zbliży się do swych naturalnych limitów, któryś z Synów-Arbitrów narodzi się jako Rajski Syn obdarzający, inicjując tym samym piątą epokę życia. Zadaniem Syna obdarzającego jest ugruntowanie tego statusu oraz rozlanie Ducha Prawdy, który przygotuje fundamenty dla powszechnego przybycia Dostrajaczy Myśli.

Synowie obdarzający, podobnie jak arbitrzy, należą do klasy Avonalnej; z jednym wyjątkiem. Raz w historii każdego wszechświata lokalnego, sam Syn Stwórca, na wybranym przez siebie świecie, dopełnia końcowego obdarzenia w takim właśnie charakterze. Tylko jedna na 10 milionów planet może cieszyć się takim wyróżnieniem. W Nebadonie była to Ziemia.

W normalnych okolicznościach Syn obdarzający przybywa na świat o rozwiniętej kulturze; napotyka nacje przygotowane do przyjęcia zaawansowanego duchowego nauczania i gotowe by jego misję docenić. Piąta epoka życia charakteryzuje się ogólnoświatowym dążeniem do zdobywania prawd duchowych i kultury moralnej. Pasją śmiertelników staje się „przenikanie rzeczywistości kosmicznej i komunia z duchową rzeczywistością”. Kształtuje się zupełnie nowy system edukacji i zarządzania. Objawienia prawdy zostają poszerzone do poziomu superwszechświata.

Któraś z klas Rajskich Synów, prędzej czy później, obdarzy sobą każdy, zaludniony śmiertelnikami świat. W epokach poprzedzających Dostrajacze Myśli nie przybywają powszechnie. Dopiero zesłanie Ducha Prawdy umożliwia im zamieszkanie w umysłach wszystkich ludzi danej sfery. Zesłanie Ducha Prawdy zależy zaś od powrotu do stolicy wszechświata Rajskiego Syna, który pomyślnie przeprowadzi misję obdarzenia śmiertelników. Obdarzenia te są również nieodłączną częścią empirycznego procesu, mającego na celu uczynienie z Synów Avonalnych i Michałowych niezawodnych i wyrozumiałych sędziów i władców.

Faktem odróżniającym wcielone misje Synów obdarzających od wszystkich innych, jest to, że nie przybywają na planety jako w pełni ukształtowani ludzie. Avonale i Synowie Stwórcy rodzą się z kobiety, jako dziecko płci męskiej; żyją i dorastają, by umrzeć jak każdy śmiertelnik. Pod każdym względem stają się podobni ludziom; nigdy jednak nie pozostawiają po sobie potomstwa. Życie wszystkich wcielających się Synów obdarzających rzeczywiście jest zwyczajne. Zanim rozpocznie się najważniejsza część ich misji, uczą się i pracują (Jezus był cieślą), tak, że trudno znaleźć zawód, jakim nie parałby się, któryś z nich. Misje Rajskich Synów, podobnie jak te Książąt Planetarnych i Synów Materialnych, mogą się nie powieść, ale według Przekazów Urantii taka sytuacja jeszcze nigdy nie miała miejsca. Możliwość ich fiaska wydaje się więc jedynie teoretyczna.

Kiedy Syn obdarzający opanuje doświadczenie życia śmiertelnym życiem, gdy osiągnie doskonałość w zestrojeniu się z zamieszkującym go Dostrajaczem, zaczyna on tę część misji planetarnej, której celem jest oświecenie umysłów i inspiracja dusz jego braci w ciele. Jako nauczyciele, Synowie ci poświęcają się wyłącznie duchowemu oświeceniu gatunku śmiertelnego na świecie, gdzie przebywają.

20:6.4 (229.3)

Po śmierci Synowie obdarzający zawsze zmartwychwstają na trzeci dzień. Rzadko jednak spotyka ich los, jaki zgotowaliśmy Synowi Stwórcy. Nie ma potrzeby, aby umierali, cierpiąc. Zdecydowana większość planet przyjmuje ich z troską, mogą więc ukończyć swoją misję i zacząć nową epokę bez tak drastycznych doświadczeń. Synowie obdarzający umrzeć jednak muszą. Bywa, że dobrowolnie rezygnują z życia. Muszą przejść wszystkie autentyczne doświadczenia śmiertelników danej planety; śmierć jest jednym z nich. Po takim dopełnieniu służby obdarzeniowej Avonal zostaje zaakceptowany przez Ojca Wszechświatowego w Raju i wraca do wszechświata lokalnego swojego przydziału. Tam wspólnie z Synem Stwórcą posyłają na ewolucyjną planetę Ducha Prawdy i odtąd wszystkie, żyjące tam istoty z wolą będą w odpowiednim momencie otrzymywać Dostrajacze Myśli. Kiedy sam Syn Stwórca ukończy swoje ostatnie obdarzenie, Duch Prawdy, posłany uprzednio do światów obdarzenia typu Avonalnego w jego wszechświecie lokalnym, zmienia się, stając się duchem władcy Michała. Od tej chwili, każdy świat goszczący Synów obdarzających, będzie dostawał takiego samego duchowego Pocieszyciela Syna Stwórcy.

Przestępczość, na planetach w epokach po Synu obdarzającym, zanika niemal zupełnie. Następuje stopniowa redukcja nadzoru rządowego i zaczyna funkcjonować prawdziwy samorząd. Prawa ograniczające stają się zbędne. Wciąż istnieje wiele narodów, najczęściej rozgraniczonych podziałem lądu, ale jest tylko jedna rasa, jeden język i jedna religia. Wojskowe sekcje obrony narodowej stają się niepotrzebne. Stosunki międzyludzkie zakrawają na utopię. Dzięki walorom odpornościowym rasy fioletowej oraz odkryciom nauki praktycznie nie ma już chorób. Degeneracje biologiczne zostają wyeliminowane dzięki selektywnemu rozmnażaniu. W tym okresie średnia długość życia przekracza 300 lat. W wyniku działalności wszystkich, kolejnych klas Boskiego synostwa, światy zamieszkałe zaczynają dosięgać szczytu ewolucji. To czas wielkiego rozwoju etycznego i duchowego.

Gdybyście zostali przeniesieni z waszego, opóźnionego i zdezorientowanego świata, na jakąś normalną planetę, w epoce po Synu obdarzającym, moglibyście uznać, że zostaliście transponowani do nieba z waszych tradycji. Trudno byłoby wam uwierzyć, że widzicie normalne, ewolucyjnie osiągnięte funkcjonowanie sfery zamieszkałej przez śmiertelnych ludzi. Światy te znajdują się w duchowych obwodach swoich domen i korzystają ze wszystkich dobrodziejstw transmisji wszechświata oraz służb odzwierciedlania superwszechświata.

52:6.8 (598.3)

Epoka życia po Synu obdarzającym średnio trwa od 10 000 do 100 000 lat. Po tym czasie światy dojrzewają do epoki kulminacyjnej — do przybycia Nauczycieli-Synów Trójcy.

Człowiek po Nauczycielu-Synu

Kolejną klasą niebiańskich istot, które obdarzają światy przestrzeni, są Boscy Synowie Rajskiej Trójcy — Nauczyciele-Synowie Trójcy. Synowie ci przybywają na zaawansowane planety wielokrotnie i grupami. Zazwyczaj towarzyszy im również sądzący Syn-Arbiter. Planetarnego Nauczyciela-Syna wspiera siedemdziesięciu Synów klasy pierwszej, dwunastu Synów klasy drugiej i trzech należących do klasy najwyższej i najbardziej doświadczonej. W Księdze Urantii ci Boscy Synowie nazywani są również Daynalami. Taki korpus obdarzeniowy inicjuje przejście gatunków ludzkich z epok ewolucyjnych do epoki światłości i życia.

Daynale powoływani są do istnienia przez Rajską Trójcę. Nie są ani stwórcami, ani wybawicielami; nie są też sędziami, ani władcami. Są raczej specjalistami od nauczania i w największej mierze zajmują się oświecaniem moralnym i rozwojem duchowym. W przeciwieństwie do Avonali i Michałów nie mają przyciągającej mocy duchowej.

Podczas szóstej epoki życia objawienie sięga wszechświata centralnego i Raju. Ludzie stają się „wysoce uduchowieni” — sprawy materialne zajmują dorosłej jednostce około godziny dziennie. Edukacyjne, ekonomiczne i administracyjne organizacje planety przechodzą gruntowne przekształcenia. To system sprawiedliwości, w którym wielu śmiertelników zostaje transponowanych. Im dłużej trwa epoka Nauczycieli-Synów Trójcy, tym częściej Dostrajacze Myśli zespalają się ze swymi podopiecznymi już za ich życia w ciele, a więc coraz mniej ludzi umiera. Degeneracje biologiczne i resztki antyspołecznych pozostałości już niemal nie występują. Tempo reprodukcyjne gatunku jest inteligentnie kontrolowane, a długość życia dochodzi do 500 lat. Wciąż istnieją spore różnice pomiędzy śmiertelnikami, jednak stan społeczeństwa bliski jest ideałów społecznego braterstwa i duchowej równości. Coraz większa część ludzkości praktykuje rzeczywistą sprawiedliwość i żyje szczerym miłosierdziem. Zanika rząd przedstawicielski, a świat przechodzi pod rządy samokontroli jednostki.

Nauczyciele-Synowie pozostają na takich spokojnych planetach, do czasu aż nie uznają, że ich ewolucyjny postęp przebiega zgodnie z planem. Jednak każda kolejna misja boskich Daynali sukcesywnie wynosi planetę na następne wyżyny mądrości, duchowości i kosmicznego oświecenia. Synowie ci mogą wielokrotnie wracać do tego samego świata, jednak prędzej czy później, po zakończeniu jednej z ich misji, Książę Planetarny zostaje wyniesiony do pozycji Władcy Planetarnego i zjawia się Władca Systemu, żeby ogłosić przejście takiego świata w epokę światłości i życia — próg, przez który przechodzi się z czasu do przedsionka wieczności. Planetarne urzeczywistnienie epoki światłości i życia równa się czemuś znacznie większemu niż to co nasze wierzenia religijne, obrazują jako niebo — przeznaczenie i ostateczne miejsce zamieszkania żyjących wiecznie śmiertelników. Ale o tym opowiem więcej następnym razem.

Nie ma znaczenia jak osobliwa może być historia danej planety, nie ma różnicy, czy domena była w pełni lojalna, splamiona złem czy przeklęta grzechem – nie ma znaczenia, jakie mogły być okoliczności poprzedzające – wcześniej czy później łaska Boża i służba aniołów doprowadzi do dnia nadejścia Nauczycieli-Synów Trójcy; a ich odlot, po ich końcowej misji, zapoczątkuje wspaniałą erę światłości i życia.

52:7.14 (600.3)

Szósta epoka życia trwa nie mniej niż 1000 lat; najczęściej znacznie dłużej.