Nie jesteśmy we wszechświecie sami. Tak przynajmniej wynika z Księgi Urantii. I, mimo że nadal nie mamy na to jednoznacznych dowodów, wielu czuje pod skórą, że tak właśnie jest. Przeczucia takie mają jednak swoje ograniczenia. Bo o ile nie trudno wyobrazić sobie obcych z innych planet — istoty podobne do nas czy nawet istoty niematerialne (duchy lub anioły), to gdy mowa o bytach nieposiadających konkretnego wyglądu pojawia się problem. Forma i funkcje siedmiu duchów przybocznych wymykają się wyobraźni.
Umysł
Zanim spróbujemy zrozumieć, czym w ogóle są duchy przyboczne, musimy mieć przynajmniej minimalny pogląd na to, jak Księga Urantii definiuje umysł. Omawiane istoty nieprzypadkowo nazywane są przybocznymi umysłami-duchami. Nie uda mi się w tym miejscu wyjaśnić (ani zrozumieć), czym umysł jest; to temat na osobne analizy. Postaram się jednak o krótką interpretację tego zjawiska, tak aby służbę duchów przybocznych łatwiej było sobie wyobrazić.
Jak wynika z Przekazów, umysł jest pewnego rodzaju energią (wraz z energią materialną i duchową). A jednocześnie „myślącym, postrzegającym i odczuwającym mechanizmem ludzkiego organizmu”. To suma podświadomego i świadomego doświadczania oraz inteligencja powiązana z życiem emocjonalnym. Umysł, poprzez czczenie i wiedzę, może sięgać do poziomu duchowego. To właśnie w ludzkich umysłach zamieszkuje boski duch, fragment samego Ojca Wszechświatowego — Dostrajacz Myśli.
Źródłem każdego umysłu jest Trzecie Źródło i Centrum. Trzecia osoba Trójcy znana jest pod wieloma tytułami, a jednym z nich jest „Nieskończony Umysł”. W największym uproszczeniu można przyjąć, że Nieskończony Duch wraz ze swoją wszechobecnością jednocześnie jest wszelkim umysłem. Bóg, w bóstwie Nieskończonego Ducha działa właśnie jako umysł.
Księga Urantii umysłem nazywa wszystko to, co reaguje na umysłowy obwód Wspólnego Aktywizatora; a więc to, co rozpoznaje energię umysłu. Umysł ludzki jest „zindywidualizowanym obwodem”, częścią kosmicznego umysłu, który we wszechświatach nadawany jest przez Boską Opiekunkę, reprezentantkę Nieskończonego Ducha dla istot ewolucyjnych.
Skoro Niekończony Duch jest wszechobecny, umysł musi być wszędzie; i jest. My umysł mamy za swoją własność; za zindywidualizowane narzędzie, dzięki któremu możemy myśleć, zauważać, zapamiętywać, uczyć się czy odczuwać. Uważamy, że źródłem wszelkich procesów umysłowych jest mózg i że w mózgu się odbywają. Dlatego też tak jak mózg, każdy ma swój umysł. Jest to prawdą tylko w pewnym stopniu.
Fakt, umysł pozwala nam myśleć i reagować, ale aktywność umysłowa nie jest wytworem mózgu. Mózgi są raczej przetwornikami udostępnionej nam energii kosmicznego umysłu. Tak przynajmniej interpretuję Księgę Urantii. Wszyscy korzystamy z jednego, nieskończonego umysłu, w takim zakresie, w jakim mózgi nam na to pozwalają. Umysł nie jest narzędziem osobistym.
Kosmiczny umysł wyobrażam sobie jako niewidzialny, wszechobecny gaz, z którego mechanizmy mózgowe (nie tylko ludzkie) są zdolne korzystać; pośród którego umysłowe aktywności zachodzą. Za jego wpływem reakcje jednostek (mimo że różnych) są do siebie zbliżone. Ludzkie odruchy nie są podobne wyłącznie dlatego, że mamy podobne mózgi; są podobne, ponieważ wypływają z tego samego, wszechobecnego umysłu. Umysł to dar od Boga. (Dzięki takiej definicji umysłu możemy domniemywać, że ewentualne istoty z innych planet, nawet jeśli biologicznie od nas różne, dzięki umysłowemu wpływowi Nieskończonego Ducha będą sposobem bycia do nas podobne).
Umysł ma unikalne właściwości, polegające na tym, że można go nadawać bardzo szerokiemu zakresowi życia. Trzecie Źródło i Centrum służy wszystkim umysłom, na wszystkich sferach, przez swoje stwórcze i stworzone istoty pomocnicze. Służy intelektowi ludzkiemu i podludzkiemu, poprzez przybocznych z wszechświatów lokalnych, a dzięki środkom kontrolerów fizycznych, służy nawet najniższym bytom nie doświadczającym, należącym do najbardziej prymitywnych gatunków rzeczy żywych. Umysł zawsze tak jest ukierunkowany, aby służył osobowościom umysłowo-duchowym czy umysłowo-energetycznym.
9:5.3 (103.1)
Duchy Najwyższe
Duchy przyboczne zaliczane są do grupy Duchów Najwyższych. Są potomstwem Nieskończonego Ducha, bezpośrednio pochodzą od Matek Duchów wszechświatów lokalnych; za ich pośrednictwem Boskie Opiekunki dają się poznać. Przyboczni poszczególnych wszechświatów na siedem sposobów odzwierciedlają charaktery swych matek.
Duchy przyboczne Nebadonu są przedłużeniem obecności naszej Matki-Ducha i działają w jej imieniu. Choć zróżnicowane w mocy, w charakterach są podobne i wszystkie podzielają naturę Boskiej Opiekunki z Salvingtonu. Są przy tym zawsze i całkowicie od niej zależne. Wpływy duchów przybocznych nazywa się „obwodem służby inteligencji” i to właśnie one dostarczają umysły ludziom na Ziemi (i nie tylko ludziom). Księga Urantii mówi, że nie są bytami, ale raczej obwodami; „są poziomem świadomości Boskiej Opiekunki i zawsze są podporządkowani działaniu i obecności ich stwórczej matki”. Z najdalszej perspektywy można uznać, że duchy przyboczne odzwierciedlają służbę umysłu Nieskończonego Ducha.
W Nebadonie funkcjonuje 7 duchów przybocznych: duch intuicji, duch zrozumienia, duch odwagi, duch wiedzy, duch rady, duch czczenia oraz duch mądrości.
Ewolucja
PODSTAWOWY, ewolucyjny materiał życiowy – życie przedumysłowe – formułowany jest przez Nadrzędnych Kontrolerów Fizycznych oraz przez funkcje przekazywania życia Siedmiu Duchów Nadrzędnych, w połączeniu z czynną służbą wyznaczonych do tego Nosicieli Życia. W wyniku koordynującego funkcjonowania tej trojakiej stwórczości kształtuje się fizyczna podstawa działania umysłu, w formie organizmów – materialnych mechanizmów inteligentnie reagujących na zewnętrzne bodźce środowiskowe a później na bodźce wewnętrzne – wpływy pochodzące z umysłu tego właśnie organizmu.
65:0.1 (730.1)
Duchy przyboczne są jednymi z tych wpływów, dzięki którym działa ewolucja organiczna. Przyboczni zawsze towarzyszą Nosicielom Życia, kiedy ci pojawiają się na nowych planetach. Nosiciele przygotowują formy materialne istot żywych, jednak tak zapoczątkowane organizmy pozbawione są dwóch podstawowych atrybutów — zdolności rozmnażania się i wyposażenia umysłowego. Umysł, zarówno zwierzęcy, jak i ludzki, pochodzi od Matki Ducha drogą siedmiu przybocznych umysłów-duchów. Bez przybocznych na ewolucyjnych planetach nigdy nie zaistniałby zaawansowany umysł.
Umysły najbardziej prymitywne — mechaniczne i niezdolne do uczenia się — żyją pod opieką Nadrzędnych Kontrolerów Fizycznych (mowa tu o roślinach i prawdopodobnie o mikroorganizmach). Wyższe (mogące się uczyć) umysły materialne działają już pod wpływem impulsów (obwodów) duchów przybocznych. Przyboczne umysły-duchy uruchamiają i regulują adaptacyjne i niemechaniczne, uczące się z doświadczenia typy umysłu. Wszelkie zdolności przystosowawcze zawdzięczamy służbie duchów przybocznych. W tym miejscu wyłania się też jedna z różnic pomiędzy człowiekiem a zwierzęciem: Umysły zwierzęce reagują wyłącznie na pięć pierwszych duchów przybocznych, ludzie reagują na wszystkich siedmiu przybocznych.
(Umysły istot pośrednich wtórnych reagują wyłącznie na wpływy dwóch ostatnich duchów przybocznych; z pośrednimi pierwotnymi przyboczni nie kontaktują się wcale).
Z perspektywy umysłu, ewolucja na planetach przestrzeni przebiega więc w trzech stadiach: Najpierw zdolności umysłowe są wytwarzane, potem rozwijane, aby osiągnąć punkt kulminacyjny — zdolność do przyjęcia ducha, Dostrajacza Myśli. Stadia te mają 7 etapów.
W praktyce to umysł, a konkretnie wpływ pięciu pierwszych duchów przybocznych, tak kieruje ewolucją świata zwierzęcego, aby w końcu pojawiła się istota zdolna reagować na pozostałe dwa duchy; a co za tym idzie rozpocząć swój rozwój duchowy. Należy przy tym pamiętać, że choć umysł nie jest wytworem ewolucji biologicznej, zależny jest od pojemności mózgu. Ewolucja umysłu idzie więc w parze z ewolucją fizyczną. Funkcjonowanie pierwszych pięciu umysłów-duchów w klasach zwierzęcych jest wręcz konieczne, aby wszystkie siedem mogło potem działać w formie intelektu ludzkiego. Księga Urantii mówi, że możliwości przystosowawcze zwierząt do powietrza, wody i lądu, są dostosowaniem „nadmaterialnym” wynikającym właśnie ze służby duchów przybocznych. Zwierzęta są niezbędne nie tylko do fizycznej ewolucji człowieka, ale także do jego wzrostu intelektualnego i duchowego.
Na świecie ewolucyjnym bardzo wiele zależy od pracy tych siedmiu przybocznych. Są oni jednak służbą umysłową; nie interesują się ewolucją materialną, która jest domeną Nosicieli Życia. Tym niemniej to właśnie doskonała integracja duchowych wyposażeń z zarządzoną i naturalną procedurą porządku, właściwego dla Nosicieli Życia i kształtowanego przez nich, odpowiedzialna jest za niemożność dostrzeżenia przez śmiertelnika niczego więcej w fenomenie umysłu, niż ręki natury i wyniku naturalnego procesu, chociaż czasami jesteście skonfundowani, gdy wyjaśniacie całość tego wszystkiego, co dotyczy naturalnych reakcji umysłu, jak jest związany z materią. I gdyby Urantia funkcjonowała lepiej skoordynowana z pierwotnymi planami, zauważylibyście jeszcze mniej tego, co przykuwa waszą uwagę w fenomenie umysłu.
65:7.2 (738.5)
U nas
Na sferach życia eksperymentalnego, takich jak Ziemia, duchy przyboczne funkcjonują nieco inaczej niż na standardowo zaludnianych światach. Księga nie jest wylewna w tej kwestii. Na normalnych planetach umysły-duchy objęte są obwodem z innymi funkcjami przybocznymi działającymi na obszarze ich wszechświata lokalnego. U nas są „stosunkowo odosobnione”. Ze względu na unikalną naturę ziemskich wzorców życia mają utrudniony kontakt z tutejszymi ewolucyjnymi organizmami. Na przeciętnym świecie umysły-duchy są też lepiej zsynchronizowane z zaawansowanymi stadiami rozwoju zwierzęcego. Tylko na jednej planecie Nebadonu przybocznym trudniej jest działać niż na Ziemi.
Umysły-duchy
Duchy przyboczne podczas swojej służby zdobywają doświadczenie, a więc rozwijają się, ale nigdy nie stają się osobowe. My ewoluujemy w nich, oni wzrastają przez nas. Przyboczni jednak na zawsze pozostają zależni od swojej matki, Boskiej Opiekunki.
Stałym miejscem pobytu siedmiu umysłów-duchów jest planeta zarządu Nosicieli Życia leżąca w czwartej grupie sfer podstawowych orbity Salvingtonu — stolicy wszechświata. To stamtąd promieniują, tak na Ziemię, jak na pozostałe zamieszkałe planety Nebadonu.
Nabycie potencjału zdolności uczenia się z doświadczenia znamionuje początek funkcjonowania duchów przybocznych, a działają one od najniższych umysłów prymitywnych i niewidzialnych bytów, aż do gatunków najwyższych w ewolucyjnej skali istot ludzkich. Są źródłem i wzorem bardziej czy mniej tajemniczego zachowania się i niezupełnie zrozumiałych, szybkich reakcji umysłu na otoczenie materialne. Te oddane i zawsze niezawodne wpływy długo muszą pełnić swą wstępną służbę, zanim zwierzęcy umysł osiągnie ludzki poziom podatności duchowej.
65:7.6 (739.2)
Co duchy przyboczne rzeczywiście robią? Wywierają wpływ. Obwód umysłów-duchów jest zawsze aktywny (wszak wszechobecny) i dla mózgu dostępny. Mózg może więc w każdym momencie, zależnie od potrzeb i okoliczności, przetworzyć energię kosmicznego umysłu, aby zadziałać w określony sposób. I w jakimś stopniu bez przerwy to robi. Z zupełnie przyziemnego punktu widzenia wyniknie, że duchy przyboczne nie tylko nami manipulują, ale i pewnym stopniu po prostu sterują jak marionetkami. Odpowiadają za niezrozumiałe dla nas odruchy, tęsknoty i zapędy społeczne; te, których nie rozumiemy, więc oskarżamy o nie mózg. Jeżeli odpowiedź na pytanie brzmi „Bo tak działa ludzki mózg”, mamy do czynienia z duchami przybocznymi.
(A jeżeli poczułeś w sercu „ukłucie” zawodu, w stylu: „Że jak to tak? Niby mam świętą wolną wolę, a i tak mną sterują?”, doceń dar, jakim jest umysł. Bez podstawowej opieki duchów przybocznych wyginęlibyśmy; manipulacjami zachęcają nas wyłącznie do rozwoju. Duchy przyboczne utrzymują nas w pionie).
Obdarzanie umysłem odbywa się stopniowo wraz z odkrywaniem kolejnych umysłów-duchów. Choć dla jednego celu, każdy z nich działa niezależnie; wrażliwość na poszczególnych przybocznych może u różnych jednostek być zupełnie inna. Wydaje się też, że wraz z rozwojem (zarówno w ramach ewolucji gatunku, jak i w ramach postępu jednostki) reakcje na przybocznych stają się nie tylko coraz lepsze czy pełniejsze, ale też mniej bezwiedne (może poza reakcjami na wpływ pierwszego ducha). Jako że duchów przybocznych jest 7, należy przyjąć, że na wszystkich planetach Nebadonu ewolucja umysłu przebiega w siedmiu głównych etapach; tak jak u nas. Imiona-nazwy duchów odzwierciadlają ich umysłowe wpływy: intuicję, zrozumienie, odwagę, wiedzę, radę, czczenie i mądrość.
Duch intuicji
Księga Urantii nazywa go także „duchem szybkiej percepcji”. To dzięki jego wpływom umysły reagują wrodzonymi, odruchowymi instynktami; także samozachowawczymi.
Duch intuicji, pierwszy duch przyboczny, jest świtem umysłu. W jego obwodzie przebiega granica tego, co umysłowe; oddziela życie mechaniczne od niemechanicznego. Reakcje umysłowe jednak nie od razu są oznakami człowieczeństwa. Dlatego ja go nazywam „duchem zwierząt”. Z wszystkich siedmiu, duch intuicji jest tym, który najmocniej działa w niższych klasach życia zwierzęcego. W początkowych stadiach ewolucji był jedynym, który w ogóle mógł funkcjonować w umysłach prymitywnych zwierząt — zwierzęta te (pewnie i dzisiaj takie żyją na Ziemi), działały wyłącznie instynktownie; tylko on funkcjonalnie kontaktuje się z niemechanicznym życiem. Duch intuicji jest na styku „czegoś więcej” niż biologiczny automat.
Przy okazji pozwala nam przetrwać. Tak po prostu; samozachowawczo. Gdyby nam go wyłączyć, umarlibyśmy z głodu. Albo udusilibyśmy się jedzeniem.
Więc kiedy bezwiednie przymykasz oczy, bo coś szybko zbliża się do twojej twarzy, albo kiedy odruchowo odsuwasz dłoń, żeby się nie poparzyć, przypomnij sobie przybocznego ducha intuicji.
Duch zrozumienia
Służba ducha zrozumienia objawia się spontanicznym i pozornie automatycznym kojarzeniem idei. To dar wykorzystywania nabytej wiedzy i szybkiego rozumowania; zdolność do błyskawicznego osądu i podejmowania natychmiastowej decyzji. Duch koordynacji. Drugi etap ewolucji umysłu.
Być może to pod jego wpływem myślimy szybko — łączymy fakty i na podstawie tak wyciągniętych, niewypowiedzianych wniosków możemy reagować na zastaną sytuację. Reakcje zwierząt na obwód zrozumienia mogą objawiać się kojarzeniem określonych miejsc (np. otwarta przestrzeń) bądź dźwięków (wystrzały) z niebezpieczeństwem. W potocznej definicji, nazwałbym go „duchem inteligencji”. Albo żartem — „duchem ciętej riposty”.
Więc kiedy następnym razem, nagle, przypomni ci się, że miałeś wyrzucić śmieci, pozdrów ducha zrozumienia. Nawet jeżeli po worek musisz wracać na trzecie piętro.
Duch odwagi
W Przekazach nazywany także wyposażeniem wierności. „Intelektualne korzenie niezłomności moralnej i duchowego męstwa”. U zwierząt, duch odwagi kształci samoświadomość obronną. U istot osobowych obwód ducha odwagi stanowi podstawę zdobywania charakteru. Duch ten, gdy inspirowany prawdą i oświecany faktami, daje impuls do ewolucyjnego, ale jednak samodzielnego wznoszenia się. To trzeci krok na drodze umysłowego rozwoju.
Jeżeli więc odnajdujesz w sobie siłę, aby w sprawach naprawdę ważnych nie ulegać presji; kiedy jesteś wytrwały, żeby postępować słusznie; jeżeli udaje ci się niezłomnie podążać za tym, co szczerze czujesz, podziękuj duchowi odwagi.
Duch wiedzy
Impuls ciekawości. „Matka przygód i odkryć”. W Przekazach nazywany też „duchem nauki”.
W definicji Księgi, nauka oparta jest na naturalnym — wypływającym ze służby ducha wiedzy — założeniu, że rozumowanie jest słuszne i że świat w ogóle można zrozumieć. To dzięki wiedzy istnieje nauka. W parze z duchem odwagi duch wiedzy jest źródłem ogólnoświatowego postępu i jednostkowego rozwoju. Czwarty etap ewolucji umysłu.
Być może poprzez ducha wiedzy prowadzę tę stronę; może to jego podpowiedzi zachęciły cię, żebyś coś tu przeczytał.
Duch rady
Ducha rady jest bodźcem społecznym. To dzięki niemu istoty z umysłem chcą (i potrafią) ze sobą współpracować. U zwierząt jest źródłem instynktu stadnego i to dzięki niemu zaczęliśmy łączyć się w grupy. Obwód ducha rady interpretujemy jako potrzebę przynależności społecznej (od prymitywnej — klanowej, po najbardziej wzniosłą — kosmiczną). Duch rady odradza nam samotność.
Z Przekazów wynika, że macierzyńska miłość ssaków pochodzi od umysłów-duchów. I choć nie powiedziano tego wprost, wydaje mi się, że instynkt macierzyński (również tacierzyński) przemawia głosem ducha rady. To wpływ numer pięć. Granica zwierzę-człowiek.
Duch czczenia
Impuls religijny. Reakcja na obwód ducha czczenia jest podstawową oznaką człowieczeństwa. Podatność na jego bodźce odróżnia nas od zwierząt. Zwierzęta tego nie mają (dlatego też nie wykazują skłonności religijnych). A jeżeli zdobędą, to tylko raz.
To właśnie szósty duch przyboczny leży u źródeł prymitywnych wierzeń religijnych. Błędnie interpretowany może wywoływać fanatyzm; nie tylko religijny. Przy wsparciu siódmego ducha — ducha mądrości, pozwala w objawieniu odnaleźć prawdę. A potem reagować na bodźce duchowe. Służba szóstego i siódmego ducha przybocznego oznacza, że umysł ludzki wkracza na poziom służby duchowej. Umysły takie włączone zostają w duchowe obwody Boskiej Opiekunki. Tutaj umysł łącząc się z ciałem, staje się człowiekiem.
Wydawać by się mogło, że czczenie przyrody pojawiło się w umysłach prymitywnych mężczyzn i kobiet naturalnie, spontanicznie i rzeczywiście tak było; ale przez cały ten czas działał w tych samych, prymitywnych umysłach szósty duch przyboczny, nadany tamtym ludziom jako wpływ, który ich prowadził do tego stadium ewolucji człowieka. I ten duch wciąż stymulował impuls czczenia u gatunku ludzkiego, bez znaczenia, jak prymitywne mogły być pierwsze objawy czczenia. Duch czci wyraźnie zapoczątkował ludzki impuls czczenia, pomimo tego, że zwierzęcy strach motywował przejawy czczenia i że wczesne praktyki człowieka koncentrowały się na obiektach natury.
85:7.1 (948.6)
Duch mądrości
Najwyższy z duchów przybocznych. Siódmy, ostatni(?) stopień ewolucji umysłu. „Nieodłączne wszystkim istotom etycznym dążenie do uporządkowanego i stopniowego rozwoju ewolucyjnego”.
Duch mądrości koordynuje pracą pozostałych sześciu umysłów-duchów. Jego obwód umożliwia nam, poprzez interpretację pozostałych sześciu wpływów, stopniowy i konsekwentny wzrost ewolucyjny; także (i przede wszystkim) duchowy. Mądrość jest „punktem kulminacyjnym funkcjonowania intelektualnego” oraz „celem czysto mentalnej i moralnej egzystencji”. To zdolność do korzystania z zasobów, fizycznych, intelektualnych i duchowych, aby szczerze żyć tym życiem, a jednocześnie przygotowywać się do tego następnego. W duchu mądrości, z przeszłych doświadczeń wyciągamy duchowe wnioski na przyszłość. Mądrość, w parze z czczeniem, zostają źródłem prawdziwej religii; i rodzicami człowieczeństwa.
Prawdziwa religia
Prawdziwa religia jest głównym i podstawowym przekazem, jaki niesie ze sobą Księga Urantii (to najważniejszy materiał, jaki napisałem). Granica istoty nadmaterialnej przebiega w podatności na skoordynowane impulsy dwóch ostatnich duchów przybocznych. To początek zrodzonego w naszych ciała ducha. A w rzeczywistości początek nas samych.
Szeroko pojętą religię, ludzkość odkryła — poprzez obwód ducha czci — samodzielnie; na długo przedtem, zanim pojawiły się tu prawdziwe objawienia z niebios. Religia taka, wyłącznie ewolucyjna, bez wsparcia mądrości, nigdy nie odkrywa bogów wyższych niż gloryfikowane duchy zmarłych ludzi. Na wczesnych etapach ewolucji religia tworzy swoich własnych bogów. Do dzisiaj borykamy się z echem takich wierzeń.
Znając wpływ ducha mądrość, człowiek w swym czczeniu zaczyna stopniowo odwracać się od natury i szukać Boga tam, gdzie faktycznie może go odnaleźć — w osobistym, duchowym doświadczeniu. W dążącym do czczenia i pragnącym mądrości umyśle pojawia się także dodatkowa zdolność. Zdolność do reagowania na ducha Boskiej Opiekunki — Ducha Świętego. W ten sposób Matka-duch pozwala nam uświadomić sobie fakt przetrwania śmierci; zarówno w formie koncepcji teologicznej, jak i w autentycznym, osobistym doświadczeniu.
Ostatecznie, wspólna służba duchów przybocznych, wspieranych obwodem Ducha Świętego, umożliwia umysłom ludzkim dojrzeć do przyjęcia największego duchowego daru — fragmentu samego Boga, Dostrajacza Myśli. Umysł ludzki będzie wykazywać dążenie do czczenia i szukać mądrości, musi przy tym mieć zdolność dokonania wyboru moralnego; wyboru pomiędzy wyłaniającymi się wartościami dobra i zła. Pierwsza, moralna decyzja dziecka jest automatycznie rejestrowana w siódmym umyśle przybocznym i przekazana dalej, drogą Stwórczego Ducha, aż do świętych sfer Raju skąd przybywają Dostrajacze Myśli. Dar nieśmiertelności dla istot skończonych.
Umysłem na zewnątrz
Umysł w definicji Księgi Urantii jest czymś innym, niż wskazują współczesne środowiska naukowe (chociaż nie wszystkie). Okazuje się, że źródłem naturalnych odruchów, a czasem i wręcz świadomych potrzeb nie musi wcale być mózg; a jesteśmy o tym święcie przekonani. Musimy, bo przecież „nie ma na to wszystko, co tu gadasz dowodów”. Ale trudno się wtedy dziwić, że nasze poszukiwania odpowiedzi utykają w martwych punktach.
Gdyby tego było mało, istnienie duchów przybocznych wywraca do góry nogami to, jak pojmujemy ewolucję jako taką. Ta, kierowana ich impulsami, jest czymś więcej niż bezmyślnym przypadkiem. Czy jesteśmy gotowi na tak drastyczne zmiany naukowych paradygmatów?
Bez umysłu duchów przybocznych nie bylibyśmy niczym więcej niż organiczną maszyną. Maszyną niezdolną do twórczego myślenia, dzielenia się ideami czy nawet do odczuwania. To właśnie dzięki nim żyjemy świadomie; to one pozwalają nam przetrwać jako gatunkowi; także poprzez nich możemy uczyć się i poszukiwać prawdy. W umysłowym obwodzie przybocznych możemy szukać zrozumienia objawienia Księgi Urantii; i to duchy przyboczne na samym początku wyciągają do nas duchową dłoń wsparcia.
PS Klasyfikacja
Zgodnie z zamieszczoną w Księdze Urantii rajską klasyfikacją istot żywych przyboczne umysły-duchy należą do istot z grupy „Duchów Najwyższych” o „pojedynczym pochodzeniu” (Pojedyncze pochodzenie oznacza, że pochodzą od jednego z Rajskich Bóstw lub są stwarzanie przez istotę pochodzącą od tego Bóstwa. W tym wypadku przez Matkę-Ducha z Nebadonu). W Uversańskim rejestrze osobowości widnieją w grupie „Duchów Najwyższych”.
PPS Przyboczni
Ludzkość podlega, w pewnym sensie, dwojakiemu wpływowi siedmiorakiego oddziaływania wszechświatowych wpływów duchowych. Wczesne, ewolucyjne rasy śmiertelników progresywnie kontaktują się z siedmioma przybocznymi umysłami-duchami pochodzącymi od Matki Ducha wszechświata lokalnego. Jak człowiek się rozwija, w poziomie inteligencji i postrzeganiu duchowym, na koniec unosi się nad nim i mieszka w nim siedem wyższych, duchowym wpływów. I tymi siedmioma duchami zaawansowanych światów są:
194:2.12 (2062.1)
1. Obdarzający duch Ojca Wszechświatowego – Dostrajacz Myśli.
194:2.13 (2062.2)
2. Duchowa obecność Wiecznego Syna – grawitacja duchowa wszechświata wszechświatów, niezawodny kanał całej łączności duchowej.
194:2.14 (2062.3)
3. Duchowa obecność Nieskończonego Ducha – wszechświatowego ducha-umysłu całego stworzenia, duchowego źródła i intelektualnego pokrewieństwa wszystkich rozwijających się istot inteligentnych.
194:2.15 (2062.4)
4. Duch Ojca Wszechświatowego i Syna Stwórcy – Duch Prawdy, generalnie uznawany za ducha Wszechświatowego Syna.
194:2.16 (2062.5)
5. Duch Nieskończonego Ducha i Wszechświatowej Matki Ducha – Duch Święty, generalnie uznawany za ducha Wszechświatowego Ducha.
194:2.17 (2062.6)
6. Umysł-duch Wszechświatowej Matki Ducha – siedem przybocznych umysłów-duchów wszechświata lokalnego.
194:2.18 (2062.7)
7. Duch Ojca, Synów i Duchów – duch wznoszących się śmiertelników ze światów, duch o nowym imieniu, poznawany po zespoleniu się narodzonego w duchu śmiertelnika z Rajskim Dostrajaczem Myśli i po późniejszym osiągnięciu boskości oraz gloryfikowanego statusu w Rajskim Korpusie Finalizmu.
194:2.19 (2062.8)